صلح امام حسن (ع) با معاويه از دشوارترين حوادثي بود كه بر ائمه معصومين پس از رحلت پيامبر اعظم (ص) از ناحيه «امت اسلامي» وارد شد. امام حسن (ع) بوسيله اين صلح، با تحمل محنت طاقتفرسا به اهداف خود كه «مراعات حكم خدا و قرآن و پيامبر و صلاح مسلمانان» [1] بود، نايل آمدند.
در جريان صلح، دوستداران حضرت (ع) عموماً داراي سه موضع بودند و هستند: دسته اول ايشان را به راحتطلبي و عافيتانديشي متهم ميكردند؛ دسته دوم از روي شور و احساس، آرزو ميكردند كه اي كاش ايشان از راه شهادت، زندگي مييافت و دسته سوم كه جمع اندكي از مردم آن روزگار را شامل ميشد، مطيع آن حضرت بودند.
دلايل صلح امام حسن (ع) به صورت مبسوط و مدلل در كتاب «صلح امام حسن (ع)، پرشكوهترين نرمش قهرمانانه تاريخ» مرقوم است و در اين مقال نميگنجد اما به عنوان اصليترين دلايل ميتوان به چند مورد اشاره كرد:
- حفظ عقيده
- زنده نگهداشتن شيعيان، توجه به آينده جريان شيعي و جلوگيري از نابود شدن آن
- خيانت اكثريت ياران و نزديكان
- آشكار كردن چهره معاويه براي مردم و زمينهسازي قيام عاشورا
البته در كنار اين دلايل، مفاد عهدنامه را ميتوان به عنوان پيروزي امام حسن (ع) در صلح ذكر كرد. پس از صلح، معاويه به سرعت مفاد عهدنامه را زير پا گذاشت و بدينوسيله رفته رفته گرد و غبار فتنه كنار زده شد. گرد و غبار فتنهاي كه با روي كار آمدن يزيد شرابخوار و ميمونباز به كلي از بين رفت و باعث بيداري اسلامي گرديد.
درسي كه شيعيان از صلح امام مجتبي (ع) بايد بياموزند، اين است كه مخصوصا در زمان فتنه، در امر ولي خدا نبايد تشكيك كرد و بايد در صلح و جنگ بدون چون و چرا از ايشان تبعيت كرد. هميشه در تاريخ اسلام انسانهايي بوده و هستند كه از رهبر خود پيشي گرفته و افراط كردهاند و دستهاي ديگر كه بخاطر شك و شبههها عقب ماندهاند. اين دو دسته همواره باعث تضعيف جبهه اسلامي و موجب سوءاستفاده دشمنان اسلام از آنها بودهاند.
همانطور كه پس از انقلاب اسلامي ايران نيز افراد و گروههايي وجود داشته و دارند كه در زماني كه ولي فقيه با گفتار و كردار خود سعي بر شناساندن چهره واقعي منافقين به عموم مردم را دارند، ايشان را متهم به سازش ميكنند و زماني كه چهره منافقين آشكار شده است و عزم بر اجراي احكام الهي است، ايشان را متهم به تندروي!
در دوره آخرالزمان و زماني كه فتنهها سخت و شديدتر خواهند شد بايد تمام همت ما بر اين باشد تا دشمن را حتي در لباس دوست بشناسيم. شناختي كه بيش از همه نياز به بصيرت دارد و بصيرتي كه داراي سه ضلع است: «هوشمندي، شناخت دين خدا و تقوا.» [2]
پاورقي:
[1]- صلح امام حسن (ع)، پرشكوهترين نرمش قهرمانانه تاريخ؛ گفتار نخست. نويسنده: شيخ راضي آل ياسين؛ مترجم: سيد علي حسيني خامنهاي
[2]- آيت الله محمدتقي مصباح يزدي؛ سخنراني در جمع ناظران شوراي نگهبان؛ ششم اسفند 1389
* این یادداشت را میتوانید در نسیم آنلاین ببینید.
0 نظر:
ارسال يک نظر