بینش من

انتقال به دامنه شخصي

2011-03-06T18:32:00.001+03:30

مطالبم رو انتقال دادم به دامنه شخصي. از اين به بعد اينجا مي‌نويسم.

كتاب شاخص انقلاب اسلامي

2011-03-06T11:56:00.000+03:30

كتابي كه پيش رو داريد، گزيده‌اي از سخنان رهبر معظم انقلاب، حضرت آيت الله خامنه‌اي در تبيين شاخص‌هاي انقلاب اسلامي از ابتداي زعامت ايشان تا كنون مي‌باشد كه ذيل ده عنوان شاخص ارائه شده است.

كتاب را مي‌توانيد از نداي انقلاب دانلود كنيد.

صلح امام حسن؛ درس ولایت‌پذیری به تاریخ

2011-03-02T23:45:00.000+03:30

صلح امام حسن (ع) با معاويه از دشوارترين حوادثي بود كه بر ائمه معصومين پس از رحلت پيامبر اعظم (ص) از ناحيه «امت اسلامي» وارد شد. امام حسن (ع) بوسيله اين صلح، با تحمل محنت طاقت‌فرسا به اهداف خود كه «مراعات حكم خدا و قرآن و پيامبر و صلاح مسلمانان» [1] بود، نايل آمدند.

در جريان صلح، دوستداران حضرت (ع) عموماً داراي سه موضع بودند و هستند: دسته اول ايشان را به راحت‌طلبي و عافيت‌انديشي متهم مي‌كردند؛ دسته دوم از روي شور و احساس، آرزو مي‌كردند كه اي كاش ايشان از راه شهادت، زندگي مي‌يافت و دسته سوم كه جمع اندكي از مردم آن روزگار را شامل مي‌شد، مطيع آن حضرت بودند.

دلايل صلح امام حسن (ع) به صورت مبسوط و مدلل در كتاب «صلح امام حسن (ع)، پرشكوه‌ترين نرمش قهرمانانه تاريخ» مرقوم است و در اين مقال نمي‌گنجد اما به عنوان اصلي‌ترين دلايل مي‌توان به چند مورد اشاره كرد:

- حفظ عقيده

- زنده نگه‌داشتن شيعيان، توجه به آينده جريان شيعي و جلوگيري از نابود شدن آن

- خيانت اكثريت ياران و نزديكان

- آشكار كردن چهره معاويه براي مردم و زمينه‌سازي قيام عاشورا

البته در كنار اين دلايل، مفاد عهدنامه را مي‌توان به عنوان پيروزي امام حسن (ع) در صلح ذكر كرد. پس از صلح، معاويه به سرعت مفاد عهدنامه را زير پا گذاشت و بدينوسيله رفته رفته گرد و غبار فتنه كنار زده شد. گرد و غبار فتنه‌اي كه با روي كار آمدن يزيد شرابخوار و ميمون‌باز به كلي از بين رفت و باعث بيداري اسلامي گرديد.

درسي كه شيعيان از صلح امام مجتبي (ع) بايد بياموزند، اين است كه مخصوصا در زمان فتنه، در امر ولي خدا نبايد تشكيك كرد و بايد در صلح و جنگ بدون چون و چرا از ايشان تبعيت كرد. هميشه در تاريخ اسلام انسان‌هايي بوده و هستند كه از رهبر خود پيشي گرفته و افراط كرده‌اند و دسته‌اي ديگر كه بخاطر شك و شبهه‌ها عقب مانده‌اند. اين دو دسته همواره باعث تضعيف جبهه اسلامي و موجب سوءاستفاده دشمنان اسلام از آن‌ها بوده‌اند.

همانطور كه پس از انقلاب اسلامي ايران نيز افراد و گروه‌هايي وجود داشته و دارند كه در زماني كه ولي فقيه با گفتار و كردار خود سعي بر شناساندن چهره واقعي منافقين به عموم مردم را دارند، ايشان را متهم به سازش مي‌كنند و زماني كه چهره منافقين آشكار شده است و عزم بر اجراي احكام الهي است، ايشان را متهم به تندروي!

در دوره آخرالزمان و زماني كه فتنه‌ها سخت و شديدتر خواهند شد بايد تمام همت ما بر اين باشد تا دشمن را حتي در لباس دوست بشناسيم. شناختي كه بيش از همه نياز به بصيرت دارد و بصيرتي كه داراي سه ضلع است: «هوشمندي، شناخت دين خدا و تقوا.» [2]

پاورقي:

[1]- صلح امام حسن (ع)، پرشكوه‌ترين نرمش قهرمانانه تاريخ؛ گفتار نخست. نويسنده: شيخ راضي آل ياسين؛ مترجم: سيد علي حسيني خامنه‌اي

[2]- آيت الله محمدتقي مصباح يزدي؛ سخنراني در جمع ناظران شوراي نگهبان؛ ششم اسفند 1389

* این یادداشت را می‌توانید در نسیم آنلاین ببینید.

یه نکته جالب!

2011-02-26T21:47:00.000+03:30

این روزها که بلاگر و وردپرس به دلایلی فیلتره، به دلیل رعایت قانون ما هم احترام میزاریم. اما سؤال اینه که حالا که نمایش وبلاگ‌های تحت سرویس بلاگر فیلتره، چرا سیستم کنترل پنل اون فیلتر نیست و میشه پست رو ارسال کرد ولی باز هم صفحه اصلی وبلاگ به نمایش درنمیاد؟!

رسانه بی‌طرف و جاده دوطرفه!

2011-02-15T18:13:00.001+03:30

سالها می‌گذرد از روزی که سردمداران جوامع سرمایه‌داری «رکن چهارم دموکراسی» خود را «مطبوعات و رسانه‌ها» نام نهاده‌اند. رسانه‌هایی که دعوی آزادی بیان و آزادی اطلاعات دارند و بی‌طرفی. آزادی بیانی که فقط متعلق به کسانی است که مدیر بنگاه‌های بزرگ خبرپراکنی غرب باشند و یا رابطه مستقیم و غیرمستقیم با آن‌ها داشته باشند؛ و بی‌طرفی‌ای که دیگر حرفه‌ای نیست. دیگر مانند دهه‌های قبل، رسانه‌های بزرگ نمی‌توانند ادعای بی‌طرفی کنند ولی عمل متفاوتی انجام دهند و انتظار داشته باشند مردم باور کنند. «سواد رسانه‌ای» [1] مردم جوامع مختلف و مخصوصا جهان اسلام و همچنین بخش‌هایی از جهان سوم در حال افزایش است و ترفندهای رسانه‌های بزرگ غربی توان غلبه بر آن‌ها را ندارد.

به عنوان نمونه بی‌بی‌سی فارسی در پرداختن به راهپیمایی 22 بهمن مردم ایران، فقط به اشاره کردن در حد یک یادداشت تحت عنوان «ایران در هفته‌ای که گذشت» بسنده کرد. سؤال این است که آیا در کنار هم قرار دادن زمان و نحوه پرداختن این بنگاه خبرپراکنی به این راهپیمایی و مابقی اتفاقات به نفع نظام سرمایه‌داری غرب، جای ابهام و شکی برای بی‌طرف نبودن این رسانه باقی می‌گذارد؟

جای خوش‌بینی است که روز به روز عدم بی‌طرفی این رسانه‌ها در بین عموم مردم دنیا آشکارتر می‌شود و این نکته را به ما گوشزد می‌کند که بهترین فرصت است برای اینکه بتوانیم جریان دوطرفه و چندطرفه «انتقال اطلاعات و باطن ملتها» را بهبود بخشیم. یادمان نرفته دغدغه چهار سال و نیم پیش رهبر معظم انقلاب را؛ وظیفه ما این است که نقشه راه ایشان را مبنی بر افزایش «جاده‌های دو طرفه و چندطرفه اطلاعاتی» با نگاهی عمیق، عملیاتی کنیم:

«من اگر یک نگاهى به وضع رسانه‏اى دنیا بکنم، نگاه من به وضع کنونى رسانه در دنیا، یک نگاه خوش‏بینانه‏اى نیست؛ این را باید به شما مدیران و برنامه‏سازان بگویم. آنچه را که رئیس محترم این اتحادیه از لحاظ پیشرفتها و اینها بیان کردند، اینها را من رد نمى‏کنم، وجود دارد؛ لیکن نگاه به وضع رسانه‏اى در دنیا، یک نگاه امیدوارکننده، دلگرم‏کننده و راضى‏کننده نیست. امروز جاده‏ى رسانه‏اى و ارتباطات، یک جاده‏ى دوجانبه و چندجانبه نیست؛ یک جاده‏ى یک‏طرفه است؛ یعنى باید گفت آنچه را که صاحبان قدرت رسانه‏اى و امپراطورى رسانه‏اى مى‏پسندند، با استفاده از علم و فناورى پیشرفته، به زوایاى دنیا منتشر و منعکس مى‏کنند. آنچه آنها مى‏پسندند، چیست؟ آن مفاهیمى که آنها مى‏خواهند منتشر کنند، چیست؟ آیا یک مفاهیم انسانى است؟ آیا برخاسته‏ى از حس فضیلت‏طلبى است؟ آیا واقعاً در آن، عدالت انسانى وجود دارد؟ چنین چیزى را ما مطلقاً احساس نمى‏کنیم. امروز امپراطورى خبرى و رسانه‏اى دنیا، تقریباً به طور کامل و نزدیک کامل، در انحصار کسانى است که آنها براى دنیا فضیلت اخلاقى، دین، ایمان، معنویت و صلح را نمى‏خواهند. همان کسانى بیشترین تسلط را بر رسانه‏هاى دنیا دارند که بزرگ‏ترین کارخانه‏هاى اسلحه‏سازى را دارا هستند؛ منهدم‏کننده‏ترین و ویران‏گرترین بمبهاى اتمى در اختیار آنهاست یا مرتبط با آنهاست؛ سیاستهاى سلطه‏جویانه جزوِ کارهاى روزمرّه و دائمى آنهاست. رسانه‏ها بیشتر در اختیار اینهاست.

البته امروز با پنجاه سال و بیست سال پیش تفاوت کرده است؛ ملتها و کشورهاى مستقل، به رسانه‏هایى دسترسى پیدا کرده‏اند؛ تا حدودى کار خودشان را مى‏کنند؛ اما همچنان بین آن چیزى که هست و آن چیزى که باید باشد، فاصله‏ى زیادى هست؛ یعنى همان جاده‏ى دوطرفه و چندطرفه که بتواند باطن ملتها و مفاهیم محترم در چشم ملتها را به درستى به یکدیگر منتقل کند.» [2]

پاورقی:
[1] - سواد رسانه‌ای (Media Literacy) عبارت است از یک نوع درک متکی بر مهارت که براساس آن می‌توان انواع رسانه‌ها و انواع تولیدات آن‌ها را شناخت و از یکدیگر تفکیک و شناسایی کرد.

[2] - بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مدیران و برنامه سازان رسانه‌ای کشورهای مختلف 26/2/85

اين يادداشت را در نسيم آنلاين هم ببينيد.

شاخص 10 / چشم‌انداز

2011-02-11T14:58:00.003+03:30

در یادداشت های قبلی، شاخص های انقلاب اسلامی را برای جلوگیری از انحراف در جهت گیری ها و کارها از منظر مقام معظم رهبری بیان کردیم. در این یادداشت که قسمت پایانی این سلسله یادداشت می باشد، به این می پردازیم که هر پدیده ای برای رسیدن به اهداف خود نیازمند برنامه است؛ انقلاب هم از این قاعده مستثنی نیست. انقلاب اسلامی هم برای رسیدن به چشم انداز خود نیازمند برنامه ای است که در برنامه ریزی آن باید شاخص هایی را در حوزه های گوناگون در نظر بگیرد.

· رونقل اقتصادی در کنار خودکفایی

«در زمينه‌ى اقتصادى، چيزهايى كه ما به آنها اهميت مى‌دهيم، رونق اقتصادى و اشتغال و كاهش تورّم و خودكفايى در مواد اساسى كشاورزى است؛ يعنى امنيت غذايى كشور. اينها مسائل بسيار مهم و اساسى است و بايد در اين دوره، ما به حدّ مطلوب به اين اهداف نائل شويم. ما بايد تورّم را يك‌رقمى كنيم.

· عدالت اجتماعی نتیجه ی مردم محور بودن توسعه

در عرصه‌ى اجتماعى، توسعه بايد با مردم گره بخورد؛ مردم بايد محور توسعه باشند. عدالت حتماً يكى از شاخصهاى اصلى است. برنامه‌ريزى و سياستگذارى‌اى كه عدالت و توزيع عادلانه‌ى ثروت را در جامعه نديده بگيرد، نمى‌تواند چشم‌انداز مورد نظر ما را تأمين كند و برنامه‌ى مطلوب ما نيست. چون برادران سازمان مديريّت و كارشناسان و برنامه‌ريزان اين‌جا هستند، اين مطلب را مى‌گويم: توجّه كنيد حتماً عنصر عدالت اجتماعى و اقتصادى و توزيع عادلانه‌ى ثروت رعايت شود. نمى‌گوييم همه درآمد برابر داشته باشند - اين‌كه مورد بحث نيست - اما نمى‌توانيم از عنصر عدالت كه يكى از اساسى‌ترين عناصر در نظام جمهورى اسلامى است، صرف‌نظر كنيم؛ بايد حتماً رعايت شود.

· اعتقاد ریشه ای و دینی به آزادی و تامین حقوق شهروندی

رفع فقر و ايجاد امنيت مدنى و قضايى هم بسيار مهمّ است و بايد حتماً ملاحظه شود. آزادى بايد به شكل منطقى و صحيح در جامعه تأمين شود؛ همان آزادى‌اى كه انقلاب اسلامى و نظام اسلامى پرچمش را در دنياى اسلام بلند كرد؛ نه آزادى به شكل افراطى، تقليدى و من‌درآوردى. كجا بحث آزادى در اين منطقه از دنيا مطرح بود؟ در دنياى اسلام، پرچم آزادى را نظام جمهورى اسلامى بلند كرد؛ در شعارهايش «استقلال» و «آزادى» طنين‌انداز بود. البته خيلى از كشورها ادّعاى آزادى دارند و شعارش را هم مى‌دهند؛ اما آزادى مدنى در بخشهايى به‌شدّت نقض مى‌شود. هم در اروپا و هم در خودِ ايالات متّحده‌ى امريكا اين‌گونه است. در امريكا آزادى تا آن‌جايى است كه به منافع اساسى سرمايه‌داران - كه صحنه‌گردانهاى پشت صحنه‌ى نظام امريكايند - لطمه نخورد. هرجا مختصر خدشه‌اى وارد آيد، آزادى به‌شدّت سركوب مى‌شود؛ از هيچ‌كس هم ملاحظه و تقيّه نمى‌كنند. ما به آزادى معتقديم. اعتقاد ما به آزادى و تأمين حقوق شهروندى در مسائل اجتماعى هم، ريشه‌دار و داراى مبناى دينى است.

· حضور فعال در مناسبات جهانی

در زمينه‌ى ديپلماسى، كارآمدى، تحرّك بى‌وقفه، جهتدار بودن و حضور فعّال در معاهدات و مجموعه‌ها و هسته‌هاى منطقه‌اى و جهانى مورد نظر است.

· نهضت نرم افزاری و تولید علم

در زمينه‌ى علمى، نهضت نرم‌افزارى و توليد علم - كه ما دو سه سال است مرتّب آن را مطرح كرده‌ايم - بايد تحقّق پيدا كند. اين شعار نيست. من دنبال اين قضيه را گرفته‌ام و به همه‌ى مراكزى كه ممكن بوده، توصيه كرده‌ام. منتها من كار اجرايى نمى‌كنم؛ كار اجرايى را بايد دستگاههاى اجرايى بكنند. بحمداللَّه اين كار شروع شده؛ اما بايد مسأله‌ى توليد علم جدّى شود. ما بايد در همه‌ى زمينه‌ها - چه علوم طبيعى و چه علوم انسانى - علم توليد كنيم. اتّصال علم و صنعت - كه من بارها روى آن تأكيد كرده‌ام - بايد تحقّق پيدا كند. همه‌ى اينها ساز و كار دارد و مى‌تواند در برنامه گنجانده شود.

· عظیم ترین کار فرهنگی: تقویت روحیه ایمان

در زمينه‌ى فرهنگى، بايد به تقويت روحيه‌ى ايمان توجّه شود. آقاى رئيس جمهور در زمينه‌ى جامعه‌ى اخلاقى مطالب بسيار خوبى بيان كردند. منطق ايشان، كاملاً صحيح و درست است. ما بايد روحيه‌ى ايمان و عنصر ايثار و فداكارى را در درجه‌ى اوّل در خودمان و سپس در مردم تقويت كنيم. اين هم بايد در برنامه‌ها گنجانده و ديده شود. بخش مهمّى كه قدرت ملى ما را تشكيل داد، همين روحيه‌ى ايثار بود كه در جنگ به صورت شهادت‌طلبى ظاهر شد. در ميدانى هم كه امروز در مقابل خود داريم - كه يقيناً از ميدان جنگ پيچيده‌تر و دشوارتر است - نيروى ايثار و فداكارى كه همه‌ى معادلات را به هم مى‌ريزد، بايد مطرح شود. اگر ما بتوانيم اين را در خودمان تقويت كنيم، همه‌ى معادلات قدرت در دنيا به سود ما به هم خواهد ريخت.

· قانون؛ ستون و پی انقلاب

تبيين مبانى ارزشى و تقويت قانون اساسى هم مهمّ است. قانون اساسى مثل ستونها و پِى‌هاى يك بناست. اگر ما بخواهيم عمارت بزرگ و رفيعى بسازيم، پِى و ستون لازم دارد تا بتواند به ساختمان شكل كلّى دهد. اين پِى‌ها و ستونها، همان قانون اساسى است. قوانين عادّى عبارت است از كارى كه در داخلِ بنا انجام مى‌گيرد؛ تقسيم‌بنديها، ديواركشيها و آرايشها. ارزشها به مثابه‌ى مصالح ساختمانى‌اند. همه‌ى ستونهايى كه ايجاد مى‌شود و همه‌ى كارهايى كه در اين عمارت انجام مى‌گيرد - چه در بخش قانون اساسى، چه در بخش قانون عادّى - مصالحش همان ارزشهاى ماست؛ از ارزشهاى ما تشكيل و تركيب مى‌شود. ما اين قانون اساسى و اين چارچوب مستحكم را داريم. در اين بيست‌وچهار پنج سال، براى آراستن داخل اين بناى رفيع و فخيم سعى زيادى هم شده است. ما مى‌توانيم يك بناى مستحكم و زيبا به دنيا ارائه دهيم. همه‌ى تلاش دشمن اين است كه اين نمونه ارائه نشود؛ لذا به ستونها و پِى‌ها حمله مى‌كند، براى اين‌كه آنها را فرو ريزد. البته قوانين عادّى منعطف است. براى تغيير و بروز كردن قوانين عادّى، عاقلانه و مدبّرانه نيست كه پِى‌ها را به هم بريزيم. براى تغيير يك دكور، هيچ‌وقت ستونها را خراب نمى‌كنند. براى عوض كردن تقسيم‌بنديها، پِى را خراب نمى‌كنند. پِى را بايد محكم نگه داريم؛ اين پِى، خوب ريخته شده است.

ببينيد در دنيا دولتهايى كه گاهى اعتراضهايى هم به جمهورى اسلامى مى‌كنند، قانون اساسىِ دويست سيصد ساله‌ى خود را محكم نگه داشته‌اند. ارزشهاى كهنه‌ى دويست سيصد ساله، بلكه بيشتر را محكم و دو دستى نگه مى‌دارند و نمى‌گذارند به آن خدشه وارد شود. شما ديديد در نامه‌اى كه سال گذشته عدّه‌اى از به‌اصطلاح روشنفكران امريكا براى توجيه جنگ‌طلبى رئيس جمهور امريكا و دار و دسته‌اش صادر كردند، روى ارزشهاى امريكايى تكيه كردند. اين ارزشها، ارزشهاى «جورج واشنگتن» است كه دويست سال از عمر آن مى‌گذرد. ارزشهاى امريكايى براى آنها اصل شد، كه بر اساس آن ارزشها حتّى جنگ‌طلبى و استعمال بمب اتم نيز مطرح گرديد. همان روزها «بوش» تهديد كرد كه من چند كشور را با بمب اتم مى‌زنم! اين كار توجيه مى‌گردد و جايز شمرده مى‌شود. روى ارزشهاى خودشان اين‌طور تكيه مى‌كنند؛ اما وقتى نوبت به ما و قانون اساسى و ارزشهاى ما مى‌رسد، ما مى‌شويم اصولگرا به معناى متحجّر! اصولگرايى امريكايى مى‌شود مثبت؛ اما اصولگرايى اسلامىِ متّكى به منطق و عقل و استدلال و تجربه و شوقِ آزادى‌خواهى و استقلال‌طلبىِ يك ملت مى‌شود يك چيزِ محكوم، مى‌شود فحش: اصولگراها! البته مدتّى است تعبير «اصولگراها» را عوض كرده‌اند و مى‌گويند «محافظه‌كارها»؛ غافل از اين‌كه در كشور ما جناحهاى مختلف همه‌شان اصولگرايند. البته ممكن است تعدادى تندرو در هر گوشه‌اى وجود داشته باشند، اما جُلِ‌ّ عناصر كشور ما كه در دستگاهها هستند، اصولگرايند و همه‌شان به اين اصل معتقدند. اين اصول بايد در اين چشم‌اندازها كاملاً ديده و رعايت شود. ما به مرحله‌اى رسيده‌ايم كه مى‌توانيم و بايد اين بنا را بر اساس اين اصول حفظ كنيم و پيش برويم.

· برنامه بومی پیشرفت

البته برنامه خصوصياتى دارد؛ بايد منطبق بر خصوصيات جغرافيايى، تاريخى و فرهنگى كشور باشد. از برنامه‌ى كشورهاى ديگر نمى‌شود تقليد كرد؛ برنامه يك چيز تقليدى نيست. اين‌كه فلان كشور از اين راه به توسعه رسيد، پس ما هم از اين راه برويم، غلط است. بايد امكانات و موجودى و تواناييها و زمينه‌هاى كشور محاسبه و راه انتخاب شود. برنامه، فقط اقتصادىِ محض نباشد. در برنامه، فرهنگ، امنيت، معنويّت و اخلاق بايد حتماً ديده شود. فقط رشد اقتصادى مورد تكيه نباشد؛ در چارچوب سياستهاى كلانى باشد كه عرض شد.

· تواناسازی برای رقابت جهانی

در برنامه، هضم نشدن در اقتصاد جهانى رعايت شود؛ اين را توجّه داشته باشيد. من يكى دو بار ديگر هم تكرار كردم: پيوستن به سازمان تجارت جهانى از نظر من كارى است مثبت؛ اما هنگامى كه ما زيرساختهاى لازم را براى اين كار داشته باشيم، كه الان اين را نداريم. الان برداشتن تعرفه‌ها و رفتن داخل سازمان تجارت جهانى، يعنى هضم شدن در يك اقتصاد برتر، بدون امكان رقابت؛ يعنى كَم شدن و غرق شدن؛ يعنى همين توليد داخلى را هم كه تا امروز با زحمت و خون دل فراهم شده، از دست دادن و نابود كردن. بله؛ سازمان تجارت جهانى ميدان گسترده‌اى براى فعّاليت است؛ اما بايد قدرت شنا داشته باشيم. آن روز من گفتم اين كار مثل اين است كه ما يك تيم فوتبال را به مسابقات جام‌جهانى بفرستيم؛ در حالى‌كه اعضاى آن هيچ تمرينى نكرده باشند. نتيجه‌ى اين كار اين است كه ما بيست تا گل مى‌خوريم و برمى‌گرديم! ما بايد آمادگى را فراهم كنيم و عجّله هم نداشته باشيم. پنج سال ديگر شد، ده سال ديگر شد، دير نمى‌شود. اوّل بايد زيرساختهاى اقتصادى مستحكم شود و ما خاطر جمع شويم، بعد با خيال راحت و با ميل وارد صحنه شويم. الان توصيه‌ى هضم شدن در اقتصاد جهانى، براى اقتصاد ملى و مستقل ما سمّ مهلكى خواهد بود.

· ما می توانیم

چيزهاى ديگرى هم در كنار برنامه وجود دارد. اعتماد به نفس ملى را از دست ندهيم. اين‌كه امام فرمودند «ما مى‌توانيم»، جمله‌ى بسيار مهم و پُرمعنايى است. باور كنيم كه مى‌توانيم. با اين همه دشمنى، شما توانستيد كار كنيد. حتّى اگر هيچ كار مثبتى هم نكرده بوديد و توانسته بوديد بمانيد، هنر بود. اين همه كارهاى مثبت و ارزشمند صورت گرفته؛ اين نشان‌دهنده‌ى آن است كه مى‌توانيد و مى‌توانيم. اگر انسان بخواهد نمونه‌هاى اين توانستن را بگويد، خيلى زياد است. از همين توانستنهاى ماست كه ناراحتند. صريحاً اعلام كرده‌اند كه ما نمى‌توانيم ببينيم جمهورى اسلامى به فناورى برتر هسته‌اى و از اين قبيل چيزهايى كه وجود دارد، برسد. در زمينه‌هاى گوناگون، در زمينه‌هاى گياهى و غيره هم انصافاً كارهاى خيلى خوبى در كشور شده است. بنابراين ما مى‌توانيم اين اعتماد به نفس را حفظ كنيم.

· نخبگان و سیاسیون هم وحدت داشته باشند

وحدت را بايد حفظ كرد. من خواهش مى‌كنم به مسأله‌ى حفظ وحدت و اتّحاد و همدلى اهميت دهند؛ اين يكى از اصول است. البته مخاطب اين كار، ملت نيست - ملت متّحد است و اختلافى ندارد - مخاطب اين كار، نخبگان و سياسيّون از جناحهاى مختلف هستند. به بهانه‌هاى مختلف و با اختلافهاى كوچك، در مقابل هم قرار نگيرند و با توجيه‌هاى غلط، عليه هم جنجال راه نيندازند. ظريفى از دوستان ما مى‌گفت اين مسأله‌ى خودى و غيرخودى را كه شما مطرح كرديد، همه قبول كردند؛ منتها بعضيها جاى خودى و غيرخودى را عوض كردند! كسانى را كه براى نظام و انقلاب و اسلام احساس مسؤوليت مى‌كنند، خودى بدانيد. غيرخودى كسانى هستند كه با اصل نظام مخالفند.

· خسته نشویم و نفس خود را مهار کنیم

ابتكار و كار خستگى‌ناپذير هم يكى از كارهايى است كه ما لازم داريم. مهار نفس هم مهمّ است. در جنگ اُحد مى‌دانيد چه اتّفاقى افتاد. پيروزى پيش آمد، بعد اين پيروزى تبديل به شكست و خسارت شد؛ به‌خاطر اين‌كه جمعى نتوانستند نفس خود را مهار كنند. آيه‌ى قرآن مى‌فرمايد: «انّ الذين تولّوا منكم يوم التقى الجمعان انّما استزلّهم الشّيطان ببعض ما كسبوا»؛ آنهايى كه در جنگ اُحد نتوانستند خود را حفظ كنند و پايشان لغزيد، شيطان به‌خاطر بعضى از كارهايى كه خودشان بر سر خود آورده بودند - نانى كه خودشان در سفره‌ى خود گذاشته بودند - آنها را به اين بلا دچار كرد. خودشان براى خودشان مشكل ايجاد كرده بودند؛ اين عدمِ مهار نفس است. ما بايد نفس خود را مهار كنيم. ما در مسؤوليتهايى كه قرار گرفته‌ايم، بايد به لذّات و شهوات و جمع‌آورى ثروت دل نسپاريم. مقطع ما، مقطع عظيمى است؛ در تاريخ، يكى از مقاطع بسيار حسّاس و برجسته است. بدانيد همه‌ى ما زير ذرّه‌بين قضاوت مردم در طول صدها سال آينده قرار خواهيم داشت؛ روى اعمال و كارهاى ما قضاوت مى‌كنند. اگر خطا كنيم، بلغزيم و دل به لذّت و راحت و شهوت دنيا بدهيم - كه اين براى انقلاب گران تمام خواهد شد - در پرونده‌ى ما در تاريخ ثبت خواهد شد. پيش خداى متعال هم كه معلوم است و عرض كرديم چقدر هم دشوار است.

· ما اصلاً برای خدمت به مردم آمده ایم

مطلب بعد، خدمت‌رسانى به مردم است. خدمت‌رسانى منطقى دارد. ما اصلاً براى خدمت به مردم آمده‌ايم. فلسفه‌ى وجود ما خدمت به مردم است. در روايات وارد شده است كه والى و حاكم اسلامى - حاكم در همه‌ى سطوح؛ وزير و استاندار و بالاتر و پايين‌تر و همه، مشمول اين جمله‌اند - با مردم بايد مثل پدر مهربان نسبت به فرزندان باشد. اگر به شما خبر برسد كه فرزندتان از بيمارى، از سرما، از گرما، از گرسنگى، از تحقير، از اهانت و از غربت رنج مى‌كشد، چه حالى پيدا مى‌كنيد؟ مى‌توانيد تحمّل كنيد؟ در سطح كشور نسبت به هر كس چنين اتّفاقى بيفتد، تا آن‌جايى‌كه شما علم و اطلاع داريد، بايد همين احساس را داشته باشيد؛ نبايد آرام و قرار داشته باشيم. نهضت خدمت‌رسانى يعنى اين. اين خدمت را بايد براى مردم محسوس كنيم. كارهاى بزرگى را كه صورت گرفته، بايد به زندگى مردم بكشانيم تا لذّتش را حس كنند. انضباط مالى و مبارزه با فساد هم از كارهاى لازم است.» [1]

پاورقی:

[1]- بيانات در ديدار مسؤولان و كارگزاران نظام جمهورى اسلامى ايران 15/5/1382

اين يادداشت را در نداي انقلاب ببينيد.

شاخص 9 / ایمان دینی و اراده مردمی

2011-02-10T23:54:00.003+03:30

یکی از شاخصه‌های بارز انقلاب اسلامی ایران توجه همزمان به دین و مردم است. در واقع امام (ره) به عنوان بنیانگذار انقلاب، دینی که از مردم جدا باشد را دین تحریف شده نامید و سعی کرد با ارتقای آگاهی و بینش مردم، زمینه‌های استحکام جمهوری اسلامی را تقویت کند.

«آنچه در طول سالهاى مبارزات نهضت اسلامى در ايران گذشت هرگز در تاريخ شناخته شده‌ى ما نظير نداشته است. در زير ظاهر آرام زندگىِ ملت، جريان مبارزات اسلامى شبكه‌ى عظيمى از انواع تلاش‌هاى مبارزاتى مردمى به وجود آورده بود: از سخنرانيهاى روشنگر، و جلسات آشكار و پنهانِ درسهاى اسلامى، و تهيه و پخش بيانيه‌ها و جزوه‌ها و فعاليتهاى تربيتى و تعليمى بر اساس رهنمود اسلام، تا تظاهرات و راهپيمائيها و تجمعهاى بزرگ دينى و مردمى و تا تشكيل مجموعه‌هاى عملياتى و فداكاريهاى شگفت‌آور و مثال زدنى، و همه بنوعى متصل و مرتبط به قلب تپنده‌ى اين مبارزه‌ى عمومى و برخوردار از رهبريهاى آن روح بزرگ و ايمان ناب و مغز متفكر.

امام بزرگوار ما در اين مدت در عين هدايت مردم و گستردن دامنه‌ى آگاهى همگانى و كشاندن توده‌ى ميليونى به مبارزه، انديشه‌ى حكومت اسلامى را نضج و قوام بخشيد و در مقابل دو مكتب رائج سياسى عالم يعنى حكومت ديكتاتورى حزبى كمونيستى در شوروى سابق و چين و اقمار آنها در اروپا و آفريقا و ديگر نقاط، و حكومت هاى پارلمانى غربى كه سلطه‌ى سرمايه‌داران و كمپانيها بر فكر و اخلاق و سرنوشت مردم بنام دموكراسى بود، راه اسلامى را مطرح كرد كه در آن بر دو عنصر دين و انسان بطور اساسى تكيه شده و ايمان دينى و اراده‌ى مردمى بزرگترين شاخصه‌ى آن است. نظام اسلامى در مكتب امام خمينى نظام عدل و ايمان و عقل و آزادگى و مردمگرايى است، و استقلال ملى و رد نظام سلطه‌ى بين‌المللى در مكتب امام بزرگوار ما داراى چنين ريشه‌هاى عميقى است.» [1]

«ارزشهايى كه ما در انقلاب براى آنها مى‌خواهيم تلاش كنيم و كارمان براى آنهاست، دو مبنا و پايه دارد: مكتب و مردم. مكتب بدون مردم متصوّر نيست؛ چون مكتب ما مكتبى نيست كه از مردم جدا بشود. اصلاً اين يك فريب است كه ما بياييم اسلام را از نفع و خيل مردم جدا كنيم و بگوييم مردم و سرنوشت آنها را رها كنيد و به دين و خدا و اسلام بچسبيد! اين، همان اسلامِ تحريف شده است. اين، همان چيزى است كه امام(ره) از اول شروع مبارزه با آن جنگيد. بسيارى از آدمهاى خوب و عالِم، حرف امام را در اين راه فهميدند و البته بعضى از متحجّران و نادانها هم تا آخر نفهميدند و هنوز هم بعضى اين حقيقت را نمى‌فهمند. تفكر اسلامى، از خيل مردم و براى مردم بودن جدا نيست. هر چيزى كه شما ديديد به نظرتان اسلامى است، اما از صلاح مردم مجرد است، بدانيد در شناخت و فهم اين‌كه آن اسلام است، اشتباه مى‌كنيد يا در فهم خود آن شيئ محققاً اشتباهى وجود دارد. پس، پايه‌ى ارزشهاى اسلامى و انقلاب ما، بر دو پايه‌ى مكتبى و مردمى است.» [2]

پاورقی:

[1]- پيام به ملت ايران به مناسبت بيستمين سالگرد انقلاب اسلامى 21/11/1377

[2]- سخنرانى در ديدار با مسؤولان و كارگزاران نظام جمهورى اسلامى، در آستانه‌ى يازدهمين‌سالگرد پيروزى انقلاب اسلامى ايران 9/11/1368

اين يادداشت را در نداي انقلاب هم ببينيد.

شاخص 8 / شاخص‌هاي نظام اسلامي در دنيا

2011-02-10T12:41:00.001+03:30

انقلاب اسلامی ایران علاوه بر شاخص‌هایی که باید آن‌ها را به صورت الگو بشناسد و اساس و پایه خود را بر آن بنا نهاده است، در سیاست خارجی خود نیز همواره باید معیارهایی را مدنظر داشته باشد. به عبارت دیگر جمهوری اسلامی در نوع و شکل روابط خود با دیگر کشورها متفاوت از آن چیزی است که دیگر نظام‌های سیاسی دنیا بر پایه آن حرکت می‌کنند.

«از لحاظ آن چيزى كه شاخصه‌ى نظام اسلامى در دنياست - يعنى عزت، استقلال، مناعت در مقابل كفار، اشداء على‌الكفار، رحماء على المؤمنين - امروز نظام ما يك نظام موفق و پيشرفته است. الان من اخبار را مى‌شنيدم كه يك نفر از سردمداران يكى از مجموعه‌هاى مهم غربى گفته كه يك امپراتورى اسلامى در حال تحقق و شكل‌گيرى است كه به هيچ وسيله‌يى نمى‌شود او را ترساند! اين نكته جالب است؛ نمى‌گويد نمى‌شود او را از بين برد - بحث از بين بردن نيست؛ معلوم است كه ابرقدرتها نمى‌توانند يك ملت را از بين ببرند - مى‌گويد نمى‌شود او را ترساند! ابرقدرتها با ترساندن است كه ملتها و دولتها را از ميدان خارج مى‌كنند؛ نهيب مى‌زنند، دست و پاى ملتها و دولتها مى‌لرزد و كنار مى‌روند. بنده در دوران رياست جمهورى اين را در مجامع جهانى ديدم. در همين سفرى هم كه رئيس جمهور عزيزمان به كنفرانس اسلامى رفته بودند و ما هم در اين‌جا اطلاع پيدا كرديم، همين‌طور بوده است؛ دلشان با حرفهايى هماهنگ است، اما مى‌ترسند! ملتها هم مى‌ترسند؛ مخصوص دولتها نيست.

اين شجاعتى كه شما مى‌بينيد، اين يك موهبت الهى است كه امروز به‌وجود آمده است؛ البته در كشورهاى اسلامى هم اين موجى است كه بحمداللَّه برخاسته است. بنابراين، جمهورى اسلامى در دنيا عزت، استقلال و سربلندى دارد و دشمن احساس مى‌كند كه اين نظام، مستحكم و پولادين است و به اين آسانى نمى‌شود آن را لرزاند.» [1]

عزت، حکمت و مصلحت

اما برای اینکه جمهوری اسلامی در دنیا عزتمند و سربلند باشد، نیاز به رعایت سه اصل به عنوان شاخص دارد:

«جمهورى اسلامى ثابت كرده است كه در پى تشنّج آفرينى در روابط خود با كشورها نيست، و به روابطى برابر كه با سه اصل عزت و حكمت و مصلحت، در سياست خارجى منطبق باشد، علاقمند و پايبند است؛ و ثابت كرده است كه در اين روابط، منافع مادى و معنوىِ كشور و رعايت مصلحت و عزت ملت عظيم‌الشأن ايران و صيانت از آرامش و سِلم در فضاى سياسى جهان، شاخص و راهنماى اصلى اوست.» [2]

پاورقی:

[1]- بيانات رهبر معظم انقلاب در خجسته سالروز ميلاد حضرت مهدى(عج) 30/11/1370

[2]- پيام مقام معظم رهبری به حجاج بيت‌الله‌الحرام 12/1/1377

اين يادداشت را در نداي انقلاب ببينيد.

شاخص 7 / شاخص‌های هویت اسلامی

2011-02-09T19:20:00.002+03:30

برخی مواقع برای اینکه بخواهند در یک نظام قدرتمند، انحرافی ایجاد کنند، دشمنان آن نظام تلاش می‌کنند تا با قبول شرایط ظاهری نظام، در باطن نظام انحراف ایجاد کنند. البته همواره باید در نظر داشت که در صورت ضعف ایمان، داشتن صفاتی مانند جهل، حسد، کینه و شهوت پول و قدرت در خودی‌ها هم می‌تواند باعث انحراف باطنی نظام شود. بنابراین در تبیین شاخص‌ها باید به شاخص‌های هویتی انقلاب اسلامی هم توجه ویژه داشته باشیم.
«نظام اسلامى، نظام اسلامى است در ظاهر و باطن؛ نه فقط نظام اسلامى در ظاهر. صرف اينكه حالا يك شرائطى در قانون اساسى براى رئيس جمهور و براى رهبر و براى رئيس قوه‌ى قضائيه و براى شوراى نگهبان و براى كه و كه معين شده؛ و چه و چه، اينها كافى نيست؛ اگرچه اينها لازم است. انحراف در هدفها، در آرمانها، در جهتگيرى‌ها را بايد مراقبت كرد كه پيش نيايد. و اين چيزى است كه ما در طول اين سالهاى طولانى - بخصوص بعد از جنگ و بعد از رحلت امام - درگيرش بوديم؛ جزو درگيرى‌هاى اساسى در اين دو دهه‌ى گذشته، يكى همين بوده. تلاشهاى زيادى شده است براى اينكه جمهورى اسلامى را از روح و معناى خودش خارج كنند. تلاشهاى زيادى كرده‌اند؛ به شكلهاى مختلف؛ چه در زمينه‌هاى سياسى، چه در زمينه‌هاى اخلاقى، چه در زمينه‌هاى اجتماعى؛ از اظهاراتى كه شده و حرفهائى كه زده شده. ما يك دوره‌اى را هم مشاهده كرديم كه در مطبوعات ما رسماً، علناً، جدائى و تفكيك دين از سياست را اعلان كردند! اصلاً مسئله‌ى يكى بودن دين و سياست را كه اساس جمهورى اسلامى و اساس حركت عمومى مردم بود، زير سؤال بردند. از اين بالاتر؟! در دورانى، در مطبوعات ما ديده شد كه صريحاً، علناً، از رژيم ظالم، جبار و سفاك پهلوى دفاع شد! براى اينكه چنين حالتى پيش نيايد و براى برخورد با اين انحراف، ميشود با برجسته كردن مرزهاى اعتقادى و فكرى و سياسى، جلوى اين انحراف را گرفت. شاخصهاى هويت اسلامى بايستى معلوم باشد: شاخص عدالت‌طلبى، شاخص ساده‌زيستى مسئولان، شاخص كار و تلاش مخلصانه، شاخص طلب و پويائى علمى بى‌وقفه، شاخص ايستادگى قاطع در مقابل طمع‌ورزى و سلطه‌ى بيگانگان، شاخص دفاع از حقوق ملى. از حقوق ملت، دفاعِ شجاعانه كردن يك شاخص است؛ مثل همين حق هسته‌اى؛ مسئله‌ى هسته‌اى. اين يكى از ده‌ها نياز كشور ماست؛ تنها مسئله‌ى ما نيست؛ اما وقتى دشمن روى اين نقطه متمركز شد، ملت هم ايستادگى كرد. در اين نقطه‌اى كه دشمن روى او تمركز پيدا كرده است، اگر ملت عقب‌نشينى كند، اگر مسئولين عقب‌نشينى كنند و از اين حق قطعى و روشن صرف‌نظر كنند، بدون ترديد راه براى دست‌اندازى به حقوق ملى براى دشمن باز خواهد شد.
• اشرافیگری؛ یک ضد ارزش
اجتناب از اشرافيگرى؛ يعنى ضد ارزش كردن. در انقلاب ما اين نكته وجود داشت؛ اين را بتدريج بعضى‌ها سعى كردند كمرنگ كنند. اين در مسائل اقتصادى ما اثر دارد، در مسائل روانى ما اثر دارد. اشرافيگرى و گرايش به اشرافيگرى، يك ضد ارزش بود در انقلاب. يعنى افرادى در سطوح مختلف بودند كه از اينكه به اشرافيگرى نسبت داده شوند، يا از آنها چيزى ديده شود كه جزو خصوصيات اشرافيگرى باشد، بشدت اجتناب ميكردند. مسئولين كشور در درجه‌ى اول متعهد به اين قضيه هستند و بايد باشند. اين تدريجاً ضعيف شد. امروز خوشبختانه همان موج ضد ارزش كردن اشرافيگرى، بحمداللَّه وجود دارد؛ يعنى دولت، مسئولين دولتى ساده‌زيستند، مردمى هستند و اين خيلى فرصت خوبى است؛ نعمت بزرگى است. اين يكى از شاخصهاست.
• جهاد و شهادت، پرچم جمهوری اسلامی
مسئله‌ى ارزش جهاد و شهادت، يكى ديگر از شاخصهاست. ارزش مجاهدت، مقام والاى شهادت، از جمله‌ى چيزهائى بود كه به وسيله‌ى عناصرى - كسانى، دستهائى - زير سؤال رفت. جهاد را زير سؤال بردند، شهادت را زير سؤال بردند. اين، يكى از شاخصهاست؛ بايد برجسته شود. احترام به شهيدان، احترام به جهاد و مجاهدان بايستى جزو بخشهاى برجسته‌ى پرچم جمهورى اسلامى قرار بگيرد. جمهورى اسلامى به جهاد و شهادت شناخته مي‌شود.
• اعتماد به مردم
اعتماد به مردم، عقيده‌ى واقعى به مشاركت مردم. بعضى‌ها اسم مردم را مى‌آورند؛ اما حقيقتاً اعتقادى به مشاركت مردم ندارند. بعضى اسم مردم را مى‌آورند؛ اما به مردم اعتماد ندارند. بناى جمهورى اسلامى بر اعتماد به مردم و اعتقاد به مشاركت مردم است.
• جرأت مسئولیت در برابر دشمن
شجاعت در برابر هيبت دشمن، جزو شاخصهاست. در مقابل دشمن اگر مسئولين كشور احساس رعب و خوف بكنند، بر سر ملت بلاهاى بزرگ خواهد آمد. آن ملتهائى كه ذليل و مقهور دست دشمن شدند، عمده‌ى علت اين بود كه مسئولان - پيشروان قافله‌ى ملت - شجاعت لازم، اعتماد به نفس لازم را نداشتند. گاهى در بين آحاد مردم عناصر مؤمن، فعال، فداكار، آماده‌ى به جانبازى هستند، منتها مسئولين و رؤسا وقتى خودشان اين آمادگى را ندارند، نيروهاى آنها هم از بين مي‌رود و اين ظرفيت هم نابود مي‌شود. آن روزى كه شهر اصفهان در دوره‌ى شاه سلطان حسين مورد غارت قرار گرفت و مردم قتل عام شدند و حكومت باعظمت صفوى نابود شد، خيلى از افراد غيور بودند كه حاضر بودند مبارزه و مقاومت كنند؛ اما شاه سلطان حسين ضعيف بود. اگر جمهورى اسلامى دچار شاه سلطان حسين‌ها بشود، دچار مديران و مسئولانى بشود كه جرأت و جسارت ندارند؛ در خود احساس قدرت نميكنند، در مردم خودشان احساس توانائى و قدرت نميكنند، كار جمهورى اسلامى تمام خواهد بود.
• ملت‌های مسلمان؛ عمق استراتژیک جمهوری اسلامی
نزديكى با ملتهاى مسلمان. ملتهاى مسلمان عمق استراتژيك نظام جمهورى اسلامى‌اند. چرا تبليغات عجيب و غريب آمريكائى و انگليسى سعى مي‌كنند بين ملتهاى مسلمان با ملت ايران جدایى بيندازند؟ چرا؟ با مسئله‌ى قوميت، با مسئله‌ى سنى، شيعه؟ چون مي‌دانند آنها عمق راهبردى و عمق استراتژيك جمهورى اسلامى محسوب مي‌شوند. تكيه‌گاه يك ملت به عمق استراتژيك اوست. نمي‌خواهند ملت ايران و نظام جمهورى اسلامى از اين حمايت و طرفدارى‌اى كه از او در كشورهاى مختلف مي‌شود - كه البته بى‌نظير هم هست - برخوردار باشد. شما در هيچ جا نمى‌بينيد كه در يك كشورى از رؤساى يك كشور ديگرى، آحاد مردم - نه سياسيون - تجليل و احترام كنند؛ عكسشان را بلند كنند، نامشان را با هيجان بياورند؛ جز جمهورى اسلامى. در كشورهاى مسلمان هر جا برويد، آنجائى كه رد پائى از جمهورى اسلامى هست، مردم نسبت به آن و نسبت به جمهورى اسلامى ابراز احساساتشان اينجورى است. دشمن اين را نميخواهد؛ دشمن نميخواهد اين ارتباط برقرار باشد. جمهورى اسلامى بايد اين را يكى از وظائف خودش بداند. اين جزو آن شاخصهاى اصلى است.
حالا شما نگاه كنيد در اين نوشتجات آدمهاى يا كوته‌نظر - كه خوشبينانه‌اش اين است كه بگوئيم كوته‌نظرند - يا اگر بدبينانه نگاه كنيم، مغرض و خائن، كه از ارتباط جمهورى اسلامى با مردم لبنان، با مردم عراق، با مردم افغانستان، با مردم فلسطين، صريحاً و بارها انتقاد كرده‌اند و انتقاد ميكنند. ديده‌ايد شما، متأسفانه در مطبوعات ما و در بعضى از تريبونهاى سياسى، كه اين چيزها گفته ميشود. اين ضديت با يكى از شاخصهاى اساسى جمهورى اسلامى است. نه، جمهورى اسلامى منافع ملتهاى مسلمان را منافع خودش ميداند؛ با آنها مرتبط است، از آنها دفاع ميكند؛ از مظلوم دفاع ميكند، از ملت فلسطين دفاع ميكند؛ اينها شاخصهاست و اينها بايستى برجسته شود. دانشجو و دانشگاهى، بخصوص دانشجو ميتواند در اين ميدان نقش‌آفرين باشد؛ ميدان حفظ شاخصها، برجسته كردن شاخصها و مختصات حقيقى جمهورى اسلامى؛ غير از مختصات ظاهرى كه اسمها و مقامات رسمى و حقوقى و اينهاست. شما ميتوانيد سهيم باشيد، ميتوانيد اقدام كنيد. و البته و خوشبختانه، ملت ما ملت بيدارى است.» [1]

پاورقی:

[1]- ديدار اساتيد و دانشجويان در دانشگاه علم و صنعت 24/9/1387

اين يادداشت را در نداي انقلاب ببينيد.

شاخص 6 / دشمنی اشرار عالم با انقلاب

2011-02-07T17:33:00.006+03:30

در روایات اسلامی آمده است که برای شناخت هر فرد، می‌توانید دوست و دشمن او را بشناسید و پی به شخصیت خود او ببرید. این قاعده در مورد پدیده‌های اجتماعی هم صادق است؛ زیرا هر پدیده‌ی اجتماعی در نظام هستی، دارای موافقین و مخالفینی است. یکی از شاخص‌های حق یا باطل بودن آن پدیده، شناخت دوستان و دشمنان آن است. این معیار در زمان فتنه از کارایی بالایی برخوردار است؛ زیرا در شرایط فتنه، شناخت حق و باطل از هم سخت و دشوار است، اما می‌توان با کمک شناخت موافقین و مخالفین هر گروه، به حق و باطل بودن آن پی برد.
· ایده عمار

«ببينيد در جنگ صفين، اميرالمؤمنين در مقابل كفار كه قرار نداشت؛ جبهه‌‌‌‌ى مقابل اميرالمؤمنين جبهه‌‌‌‌‌اى بودند كه نماز هم ميخواندند، قرآن هم ميخواندند، ظواهر در آنها محفوظ بود؛ خيلى سخت بود. كى بايد اينجا روشنگرى كند و حقائق را به مردم نشان دهد؟ بعضى‌ها حقيقتاً متزلزل ميشدند. تاريخ جنگ صفين را كه انسان ميخواند، دلش ميلرزد. در اين صف عظيمى كه اميرالمؤمنين به عنوان لشكريان راه انداخته بود و تا آن منطقه ى حساس - در شامات - در مقابل معاويه قرار گرفته بود، تزلزل اتفاق مى‌‌‌افتاد؛ بارها اين اتفاق افتاد؛ چند ماه هم قضايا طول كشيد. يك وقت خبر مى‌‌‌‌آوردند كه در فلان جبهه، يك نفرى شبهه‌اى برايش پيدا شده است؛ شروع كرده است به اينكه آقا ما چرا داريم ميجنگيم؟ چه فايده دارد؟ چه، چه. اينجا اصحاب اميرالمؤمنين - يعنى در واقع اصحاب خاص و خالصى كه از اول اسلام با اميرالمؤمنين همراه بودند و از اميرالمؤمنين جدا نشدند - جلو مى‌‌افتادند؛ از جمله جناب عمار ياسر (سلام اللَّه عليه) كه مهمترين كار را ايشان ميكرد. يكى از دفعات عمار ياسر - ظاهراً عمار بود - استدلال كرد. ببينيد چه استدلالهائى است كه انسان ميتواند هميشه اينها را به عنوان استدلالهاى زنده در دست داشته باشد. ايشان ديد يك عده‌‌‌‌اى دچار شبهه شده‌‌‌‌اند؛ خودش را رساند آنجا، سخنرانى كرد. يكى از حرفهاى او در اين سخنرانى اين بود كه گفت: اين پرچمى كه شما در جبهه‌‌‌‌ى مقابل مى‌‌‌‌بينيد، اين پرچم را من در روز احد و بدر در مقابل رسول خدا ديدم - پرچم بنى اميه - زير اين پرچم، همان كسانى آن روز ايستاده بودند كه امروز هم ايستاده‌اند؛ معاويه و عمروعاص. در جنگ احد، هم معاويه، هم عمروعاص و ديگر سران بنى اميه در مقابل پيغمبر قرار داشتند؛ پرچم هم پرچم بنى‌‌‌‌‌‌اميه بود. گفت: اينهائى كه شما مى‌بينيد در زير اين پرچم، آن طرف ايستاده‌‌‌‌اند، همينها زير همين پرچم در مقابل پيغمبر ايستاده بودند و من اين را به چشم خودم ديدم. اين طرفى كه اميرالمؤمنين هست، همين پرچمى كه امروز اميرالمؤمنين دارد - يعنى پرچم بنى‌‌‌‌‌هاشم - آن روز هم در جنگ بدر و احد بود و همين كسانى كه امروز زيرش ايستاده‌‌‌‌‌اند، يعنى على‌‌بن‌‌‌ابى‌‌طالب و يارانش، آن روز هم زير همين پرچم ايستاده بودند. از اين علامت بهتر؟ ببينيد چه علامت خوبى است. پرچم، همان پرچم جنگ احد است؛ آدمها همان آدمهايند، در يك جبهه. پرچم، همان پرچم جنگ احد است؛ آدمها همان آدمهايند در جبهه‌‌‌‌‌ى ديگر، در جبهه‌‌‌‌‌ى مقابل. فرقش اين است كه آن روز آنها ادعا ميكردند و معترف بودند و افتخار ميكردند كه كافرند، امروز همانها زير آن پرچم ادعا ميكنند كه مسلمند و طرفدار قرآن و پيغمبرند؛ اما آدمها همان آدمهايند، پرچم هم همان پرچم است. خوب، اينها بصيرت است. اينقدر كه ما عرض ميكنيم بصيرت بصيرت، يعنى اين.

از اول انقلاب و در طول سالهاى متمادى، كى‌‌‌‌ها زير پرچم مبارزه‌‌‌ى با امام و انقلاب ايستادند؟ آمريكا در زير آن پرچم قرار داشت، انگليس در زير آن پرچم قرار داشت، مستكبرين در زير آن پرچم قرار داشتند، مرتجعين وابسته‌‌ي به نظام استكبار و سلطه، همه در زير آن پرچم مجتمع بودند؛ الان هم همين جور است. الان هم شما نگاه كنيد از قبل از انتخابات سال 88، در اين هفت هشت ماه تا امروز آمريكا كجا ايستاده است؟ انگليس كجا ايستاده است؟ خبرگزارى‌‌‌‌هاى صهيونيستى كجا ايستاده‌اند؟ در داخل، جناحهاى ضد دين، از توده‌‌‌‌اى بگير تا سلطنت‌‌‌‌‌طلب، تا بقيه‌‌‌‌ى اقسام و انواع بى دين‌‌‌‌ها كجا ايستاده‌‌‌اند؟ يعنى همان كسانى كه از اول انقلاب با انقلاب و با امام دشمنى كردند، سنگ زدند، گلوله خالى كردند، تروريسم راه انداختند. سه روز از پيروزى انقلاب در بيست و دوى بهمن گذشته بود، همين آدمها با همين اسمها آمدند جلوى اقامتگاه امام در خيابان ايران، بنا كردند شعار دادن؛ همانها الان مى‌آيند توى خيابان، عليه نظام و عليه انقلاب شعار ميدهند! چيزى عوض نشده. اسمشان چپ بود، پشت سرشان آمريكا بود؛ اسمشان سوسياليست بود، ليبرال بود، آزادى طلب بود، پشت سرشان همه‌‌ي دستگاه‌‌‌هاى ارتجاع و استكبار و استبداد كوچك و بزرگ دنيا صف كشيده بودند! امروز هم همين است. اينها علامت است، اينها شاخص است؛ و مهم اين است كه ملت اين شاخصها را ميفهمد؛ اين چيزى است كه انسان اگر صدها بار شكر خدا را بكند، حقش را به جا نياورده است؛ سجده‌‌‌‌ى شكر كنيم.» [1]

· دشمنی اشرار، مایه‌ی افتخار جمهوری اسلامی

«عده‌‌‌‌‌اى نگاه ميكنند به دشمني‌ها، دلشان را از دست ميدهند؛ زهره‌‌‌‌‌شان آب ميشود از اينكه مى‌‌‌‌‌بينند دهانهاى از خشم گشوده، عليه جمهورى اسلامى بدگوئى ميكنند، حرف ميزنند. خوب، همه‌‌‌‌‌ى نظامهاى عالم، همه‌‌‌‌‌ى حكومتهاى عالم دشمنانى دارند و دوستانى؛ امروز هم اينجور است، در طول تاريخ هم اينجور بوده. هيچ حكومتى را شما پيدا نميكنيد كه همه‌‌‌‌‌ى مردم در داخل آن حكومت و خارج آن حكومت با او خوب باشند يا همه با او بد باشند؛ نه، يك عده‌‌‌‌‌اى موافق دارند، يك عده‌‌‌‌‌اى مخالف. حكومت پيغمبر هم همين جور بود، حكومت اميرالمؤمنين هم همين جور بود، حكومت معاويه و يزيد هم همين جور بود؛ يك عده‌‌‌‌‌اى موافق، يك عده‌‌‌‌‌اى مخالف. جمهورى اسلامى هم همين جور است؛ يك عده‌‌‌‌‌اى موافقش هستند، يك عده مخالفش هستند؛ منتها مسئله اين است كه ببينيم موافقين يك حكومت كى‌‌‌‌‌هايند، مخالفين اين حكومت كى‌‌‌‌‌هايند؛ اين شاخص است.

يك حكومتى هست كه هرچه غارتگر بين‌‌‌‌‌‌المللى است، با او مخالف است؛ هرچه زورگوى بين‌‌‌‌‌المللى است، با او مخالف است؛ هر دولت داراى سابقه‌‌‌‌‌ى سياه استعمارگرى با او مخالف است؛ هر سرمايه‌‌‌‌‌دار صهيونيست خبيثى با او مخالف است. خوب، اين مخالفتها مايه‌‌‌‌‌ى افتخار است؛ اينها كه نبايد كسى را بترساند. موافقينش كى‌‌‌‌‌هايند؟ ملتهاى مؤمن در سرتاسر دنيا موافق با او هستند؛ ملتهاى مسلمان، غير ايرانى؛ در آفريقا، در كشورهاى آفريقاى شمالى، در نقاط مسلمان‌‌‌‌‌نشين آفريقا، در آسيا، تا اندونزى، تا مالزى، در كشورهاى عربى، غير عربى، در اروپا، جماعتهاى مسلمان، ملتهاى مسلمان، دوستدار او هستند، هوادار او هستند.» [2]

پاورقی:

[1]- بيانات رهبر معظم انقلاب در ديدار مردم قم در سالگرد قيام نوزدهم دى ماه 19/10/1388

[2]- بیانات رهبر معظم انقلاب در خطبه‌هاي نماز جمعه‌ي تهران 20/6/1388

اين يادداشت را در نداي انقلاب ببينيد.

شاخص 5 / مکتب سیاسی امام خمینی

2011-02-06T23:55:00.001+03:30

در ادامه‌ی معرفی شاخص‌های انقلاب اسلامی، به معرفی شاخصه‌های مکتب سیاسی امام (ره) به عنوان بنیانگذار انقلاب اسلامی می‌پردازیم؛ مکتبی که انحراف از آن، موجب انحراف از هدف‌های انقلاب می‌شود. البته باید توجه داشته باشیم درست است که رفتار و گفتار امام (ره) برجسته‌ترین شاخص‌هاست اما «نبايد اجازه داد اين شاخصها غلط تبيين شوند، يا پنهان بمانند، يا فراموش بشوند. اگر اين شاخصها را ما بد تبيين كرديم، غلط ارائه داديم، مثل اين است كه يك قطب‌نما را در يك راه از دست بدهيم، يا قطب‌نما از كار بيفتد. فرض كنيد در يك مسير دريائى يا در يك بيابان كه جاده‌اى هم وجود ندارد، قطب‌نماى انسان آسيب ببيند و از كار بيفتد؛ انسان متحير ميماند. اگر نظرات امام، بد بيان شد، بد تبيين شد، مثل اين است كه قطب‌نما از كار بيفتد، راه گم ميشود؛ هر كسى به سليقه‌ى خود، به ميل خود حرفى ميزند. بدخواهان هم در اين ميان از فرصت استفاده ميكنند، راه را جورى تبيين ميكنند كه ملت به اشتباه بيفتد.» [1] به همین دلیل تصمیم گرفته‌ایم شاخص‌های مکتب سیاسی امام (ره) را از زبان مقام معظم رهبری تبیین کنیم:
· تنیدگی معنویت و سیاست در مقابل سیاست از مد افتاده‌ی غربی!

«در مكتب سياسى امام، معنويت با سياست در هم تنيده است. در مكتب سياسى امام، معنويت از سياست جدا نيست؛ سياست و عرفان، سياست و اخلاق. امام كه تجسم مكتب سياسىِ خود بود، سياست و معنويت را با هم داشت و همين را دنبال مى‌كرد؛ حتّى در مبارزات سياسى، كانون اصلى در رفتار امام، معنويت او بود. همه‌ى رفتارها و همه‌ى مواضع امام حول محور خدا و معنويت دور مى‌زد. امام به اراده‌ى تشريعى پروردگار اعتقاد و به اراده‌ى تكوينىِ او اعتماد داشت و مى‌دانست كسى كه در راه تحقق شريعت الهى حركت مى‌كند، قوانين و سنت‌هاى آفرينش كمك گار اوست. او معتقد بود كه: «وللَّه جنود السّماوات و الأرض و كان اللَّه عزيزاً حكيما». امام قوانين شريعت را بستر حركت خود مى‌دانست و علائم راهنماى حركت خود به‌شمار مى‌آورد. حركت امام براى سعادت كشور و ملت، بر مبناى هدايت شريعت اسلامى بود؛ لذا «تكليف الهى» براى امام كليد سعادت به‌حساب مى‌آمد و او را به هدفهاى بزرگِ آرمانى خود مى‌رساند. اين‌كه از قول امام معروف است و همه مى‌دانيم كه گفته بودند «ما براى تكليف عمل مى‌كنيم، نه براى پيروزى»، به معناى بى‌رغبتى ايشان به پيروزى نبود. بدون ترديد پيروزى در همه‌ى هدفهاى بزرگ، آرزوى امام بود. پيروزى جزو نعمتهاى خداست و امام به پيروزى علاقه‌مند بود - نه اين‌كه علاقه‌مند نبود يا بى‌رغبت بود - اما آنچه او را به سوى آن هدفها پيش مى‌برد، تكليف و عمل به وظيفه‌ى الهى بود؛ براى خدا حركت كردن بود. چون انگيزه‌ى او اين بود، لذا نمى‌ترسيد؛ شك نمى‌كرد؛ مأيوس نمى‌شد؛ مغرور نمى‌شد؛ متزلزل و خسته هم نمى‌شد. اينها خاصيت عمل به تكليف و عمل براى خداست. كسى كه براى تكليف عمل مى‌كند، دچار ترديد و تزلزل نمى‌شود؛ ترسيده و خسته نمى‌شود؛ از راه برنمى‌گردد و مصلحت‌انديشى‌هاى شخصى، تعيين‌كننده‌ى راه و جهتگيرى او نمى‌شود. كسى كه سياست را با عرفان جمع مى‌كند و معنويت را با حركت سياسى، يكجا در برنامه زندگى خود قرار مى‌دهد، براى او ترس از مرگ معنا ندارد؛ ترس از شكست هم معنا ندارد. اين درست نقطه‌ى مقابل سياستِ كهنه شده و از مد افتاده‌ى غربى است كه بدروغ آن را سياستِ مدرن مى‌گويند؛ يعنى تفكيك دين از سياست، و تفكيك دولت از معنويت. تمدن غربى بر پايه‌ى ستيز با معنويت و طرد معنويت بنا شد؛ اين خطاى بزرگ كسانى بود كه تمدن و حركت علمى و صنعتى را در اروپا شروع كردند. به علم اهميت دادند - اين خوب بود - اما با معنويت به جنگ برخاستند؛ اين بد و انحراف بود. لذا اين تمدن مادى و دور از معنويت هرچه پيشرفت كند، انحرافش بيشتر مى‌شود؛ هم خود آنها و هم همه‌ى بشريت را با ميوه‌هاى زهرآگين خود تلخكام مى‌كند؛ همچنان‌كه تا امروز كرده است. پديده‌ى استعمار - كه دهها كشور و ميليونها انسان را سالهاى متمادى غرق در سخت‌ترين و شديدترين محنتها كرد - يكى از چيزهايى است كه در نتيجه‌ى تفكيك علم از معنويت، سياست از معنويت و دولت از اخلاق در اروپا اتفاق افتاد. دو جنگ جهانى اول و دوم هم از همان ميوه‌هاى تلخ بود. كمونيزم و حكومتهاى اختناق ماركسيستى هم جزو نتيجه‌ها و ميوه‌هاى تلخ جدايى حركت علمى و صنعتى از معنويت بود. ويران شدن كانون خانواده، سيلاب فساد جنسى و طغيان سرمايه‌دارىِ افراطى، همه نتايج همان تفكيك است... حرف نوى مكتب سياسى امام بزرگوار ما براى دنيا اين است كه در همه‌ى اركان برنامه‌ريزى‌هاى يك قدرت سياسى، سياست با معنويت، و قدرت با اخلاق همراه شود و اصول اخلاقى مورد مراعات قرار گيرد. شاخص اول از شاخصهاى اساسىِ مكتب سياسى امام اين است.

· اعتقاد راسخ و صادقانه به نقش داخلی و جهانی مردم

شاخص دوم، اعتقاد راسخ و صادقانه به نقش مردم است؛ هم كرامت انسان، هم تعيين‌كننده بودن اراده‌ى انسان. در مكتب سياسى امام، هويت انسانى، هم ارزشمند و داراى كرامت است، هم قدرتمند و كارساز است. نتيجه‌ى ارزشمندى و كرامت داشتن اين است كه در اداره‌ى سرنوشت بشر و يك جامعه، آراء مردم بايد نقش اساسى ايفا كند. لذا مردم‌سالارى در مكتب سياسى امام بزرگوار ما - كه از متن اسلام گرفته شده است - مردم‌سالارىِ حقيقى است؛ مثل مردم‌سالارى امريكايى و امثال آن، شعار و فريب و اغواگرىِ ذهنهاى مردم نيست. مردم با رأى خود، با اراده‌ى خود، با خواست خود و با ايمان خود راه را انتخاب مى‌كنند؛ مسؤولانِ خود را هم انتخاب مى‌كنند. لذا دو ماه از پيروزى انقلاب نگذشته بود كه امام اصل نظامِ برآمده‌ى از انقلاب را به رأى مردم گذاشت. شما اين را مقايسه كنيد با رفتارى كه كودتاگران نظامى در دنيا مى‌كنند، رفتارى كه حكومتهاى كمونيستى مى‌كردند، و رفتارى كه امروز امريكا مى‌كند. امروز امريكا بعد از پانزده ماه كه با اشغال نظامى عراق را گرفته است، هنوز به مردم اين كشور اجازه نمى‌دهد كه بگويند براى حكومتِ خود چه چيز و چه كسانى را مى‌خواهند. نماينده‌ى سازمان ملل ديروز مصاحبه مى‌كند و مى‌گويد چون امريكايى‌ها در عراق حضور نظامى دارند، بايد رأى حاكم امريكايى در انتخاب عناصر دولت مراعات شود! دمكراسى اينها اين است. نام دمكراسى، اغواگرى است. دمكراسى حتّى در كشورهاى خودشان هم، يك مردم‌سالارى حقيقى نيست؛ جلوه فروشى به وسيله‌ى تبليغات رنگين و پولهاى بى‌حسابى است كه در اين راه خرج مى‌كنند؛ لذا آراء مردم گم است. در مكتب سياسى امام رأى مردم به معناى واقعى كلمه تأثير مى‌گذارد و تعيين كننده است. اين، كرامت و ارزشمندى رأى مردم است. از طرف ديگر امام با اتكاء به قدرت رأى مردم معتقد بود كه با اراده‌ى پولادين مردم مى‌شود در مقابل همه‌ى قدرتهاى متجاوز جهانى ايستاد؛ و ايستاد. در مكتب سياسى امام، مردم‌سالارى از متن دين برخاسته است؛ از «امرهم شورى بينهم» برخاسته است؛ از «هو الّذى ايّدك بنصره و بالمؤمنين» برخاسته است. ما اين را از كسى وام نگرفته‌ايم. عده‌يى مى‌خواهند وانمود كنند كه نقش مردم در اداره‌ى حكومتها را بايد غربى‌ها بيايند به ما ياد بدهند! غربيها خودشان هنوز در خم يك كوچه گرفتارند! همين امريكايى‌ها و همين مدعيان دمكراسى، ديكتاتورهايى از قبيل محمد رضاى پهلوى را - كه سى‌وپنج سال در اين مملكت ديكتاتورى مطلق داشت و قبل از او پدرش حدود بيست‌سال در اين كشور ديكتاتورى كرد - در آغوش گرفتند و پشتيبانى كردند و از آنها حمايت كردند. اينها طرفدار دمكراسى‌اند؟! دروغ مى‌گويند. هر كس مى‌خواهد دمكراسى اينها را ببيند، به عراق برود. برود رفتار آنها را با مردم مظلوم افغانستان ببيند. برود دمكراسىِ امريكايى را از حمايت بى‌دريغ امريكا از شارونِ جنايتكار ببيند. دمكراسى آنها اين است؛ ما از اينها دمكراسى ياد بگيريم؟! اينها براى انسان نقش و ارزش قائلند؟ شما ببينيد امروز در فلسطين چه فجايعى دارد اتفاق مى‌افتد. آيا فلسطينى‌ها انسان نيستند؟ آيا صاحب سرزمين خود نيستند؟ آيا حق ندارند رأى و عقيده داشته باشند؟... بسيار غافلانه است اگر كسى در داخل جوامع ما و در ميان امت اسلامى خيال كند كه غربى‌ها بايد بيايند به ملتهاى ما دمكراسى و مردم‌سالارى ياد بدهند! ما توقع داريم گويندگان و نويسندگانى كه از انصاف برخوردار هستند، طورى حرف نزنند و طورى ننويسند كه گويى امروز آنها دارند به مردم ما پيام مردم‌سالارى مى‌دهند. مردم‌سالارى را امام آورد؛ مردم‌سالارى را انقلاب آورد. در كشورى كه در طول قرنهاى متمادى، جز در برهه‌هاى بسيار كوتاه - كه مثل يك لحظه گذشته است - معناى رأى و اراده‌ى مردم را نمى‌دانستند (ما در طول عمر خود چشممان به صندوق رأى نيفتاده بود! براى رأى مردم ايران كسى ارزش قائل نبود و ديكتاتورها در تمام دوران حكومتِ خود بيشترين بى‌اعتنايى را به مردم ما مى‌كردند) امام و انقلاب و نظام اسلامى ما مردم‌سالارى را آورد. عده‌يى طورى حرف مى‌زنند كه گويا ما تازه داريم وارد ميدان مردم‌سالارى مى‌شويم! اين بى‌انصافى نيست؟ اين چشم بستن بر روى حقيقت نيست؟

· عطر مکتب امام (ره) در همه دنیا می‌پیچد

شاخص سوم از شاخصهاى مكتب سياسى امام، نگاه بين‌المللى و جهانىِ اين مكتب است. مخاطب امام در سخن و ايده‌ى سياسى خود، بشريت است؛ نه فقط ملت ايران. ملت ايران اين پيام را به گوش جان شنيد، پايش ايستاد، برايش مبارزه كرد و توانست عزت و استقلال خود را به‌دست آورد؛ اما مخاطب اين پيام، همه‌ى بشريت است. مكتب سياسى امام اين خير و استقلال و عزت و ايمان را براى همه‌ى امت اسلامى و همه‌ى بشريت مى‌خواهد؛ اين رسالتى است بر دوش يك انسان مسلمان. البته تفاوت امام با كسانى كه براى خود رسالت جهانى قائلند، اين است كه مكتب سياسى امام با توپ و تانك و اسلحه و شكنجه نمى‌خواهد ملتى را به فكر و به راه خود معتقد كند. امريكايى‌ها هم مى‌گويند ما رسالت داريم در دنيا حقوق بشر و دمكراسى را توسعه دهيم. راه گسترش دمكراسى، كاربرد بمب اتم در هيروشيماست؟! توپ و تانك و جنگ‌افروزى و كودتاگرى در امريكاى لاتين و آفريقاست؟! امروز هم در خاورميانه اين همه دغل بازى و فريبگرى و ظلم و جنايت به چشم مى‌خورد. با اين وسايل مى‌خواهند حقوق بشر و رسالت جهانى‌شان را گسترش دهند! مكتب سياسى اسلام فكر درست و سخن نوى خود را با تبيين در فضاى ذهن بشريت رها مى‌كند و مثل نسيم بهارى و عطر گلها در همه‌جا مى‌پيچد. كسانى كه شامه‌ى درستى داشته باشند، آن را استشمام مى‌كنند و از آن بهره مى‌برند؛ همچنان‌كه امروز در بسيارى از كشورهاى دنيا بهره‌ى آن را برده‌اند.

· پاسداری از ارزش‌ها

شاخص مهم ديگر مكتب سياسى امام بزرگوار ما پاسدارى از ارزشهاست، كه مظهر آن را امام بزرگوار در تبيين مسأله‌ى ولايت‌فقيه روشن كردند. از اول انقلاب اسلامى و پيروزى انقلاب و تشكيل نظام اسلامى، بسيارى سعى كرده‌اند مسأله‌ى ولايت‌فقيه را نادرست، بد و برخلاف واقع معرفى كنند؛ برداشتهاى خلاف واقع و دروغ و خواسته‌ها و توقعات غيرمنطبق با متن نظام سياسى اسلام و فكر سياسى امام بزرگوار. اين‌كه گاهى مى‌شنويد تبليغاتچى‌هاى مجذوب دشمنان اين حرفها را مى‌پراكنند، مربوط به امروز نيست؛ از اول، همين جريانات و دست‌آموزها و تبليغاتِ ديگران اين حرفها را مطرح مى‌كردند. عده‌يى سعى مى‌كنند ولايت فقيه را به معناى حكومت مطلقه‌ى فردى معرفى كنند؛ اين دروغ است. ولايت فقيه - طبق قانون اساسى ما - نافى مسؤوليت‌هاى اركان مسؤول كشور نيست. مسؤوليت دستگاه‌هاى مختلف و اركان كشور غيرقابل سلب است. ولايت فقيه، جايگاه مهندسى نظام و حفظ خط و جهت نظام و جلوگيرى از انحراف به چپ و راست است؛ اين اساسى‌ترين و محورى‌ترين مفهوم و معناى ولايت‌فقيه است. بنابراين ولايت‌فقيه نه يك امر نمادين و تشريفاتىِ محض و احياناً نصيحت‌كننده است - آن‌طورى كه بعضى از اول انقلاب اين را مى‌خواستند و ترويج مى‌كردند - نه نقش حاكميت اجرايى در اركان حكومت دارد؛ چون كشور مسؤولان اجرايى، قضايى و تقنينى دارد و همه بايد بر اساس مسؤوليتِ خود كارهايشان را انجام دهند و پاسخگوى مسؤوليتهاى خود باشند. نقش ولايت‌فقيه اين است كه در اين مجموعه‌ى پيچيده و در هم تنيده‌ى تلاشهاى گوناگون نبايد حركت نظام، انحراف از هدفها و ارزشها باشد؛ نبايد به چپ و راست انحراف پيدا شود. پاسدارى و ديده‌بانىِ حركت كلى نظام به سمت هدفهاى آرمانى و عالى‌اش، مهمترين و اساسى‌ترين نقش ولايت‌فقيه است. امام بزرگوار اين نقش را از متن فقه سياسى اسلام و از متن دين فهميد و استنباط كرد؛ همچنان‌كه در طول تاريخ شيعه و تاريخ فقه شيعى در تمام ادوار، فقهاى ما اين را از دين فهميدند و شناختند و به آن اذعان كردند. البته فقها براى تحقق آن فرصت پيدا نكردند، اما اين را جزو مسلّمات فقه اسلام شناختند و دانستند؛ و همين‌طور هم هست. اين مسؤوليتِ بسيار حساس و مهم، به نوبه‌ى خود، هم از معيارها و ضابطه‌هاى دينى و هم از رأى و خواست مردم بهره مى‌برد؛ يعنى ضابطه‌هاى رهبرى و ولايت‌فقيه، طبق مكتب سياسى امام بزرگوار ما، ضابطه‌هاى دينى است؛ مثل ضابطه‌ى كشورهاى سرمايه‌دارى، وابستگى به فلان جناح قدرتمند و ثروتمند نيست. آنها هم ضابطه دارند و در چارچوب ضوابطشان انتخاب مى‌كنند، اما ضوابط آنها اين است؛ جزو فلان باند قدرتمند و ثروتمند بودن، كه اگر خارج از آن باند باشند، ضابطه را ندارند. در مكتب سياسى اسلام، ضابطه، اينها نيست؛ ضابطه، ضابطه‌ى معنوى است. ضابطه عبارت است از علم، تقوا و درايت. علم، آگاهى مى‌آورد؛ تقوا، شجاعت مى‌آورد؛ درايت، مصالح كشور و ملت را تأمين مى‌كند؛ اينها ضابطه‌هاى اصلى است برطبق مكتب سياسى اسلام. كسى كه در آن مسند حساس قرار گرفته است، اگر يكى از اين ضابطه‌ها از او سلب شود و فاقد يكى از اين ضابطه‌ها شود، چنانچه همه‌ى مردم كشور هم طرفدارش باشند، از اهليت ساقط خواهد شد. رأى مردم تأثير دارد، اما در چارچوب اين ضابطه. كسى كه نقش رهبرى و نقش ولى‌فقيه را بر عهده گرفته، اگر ضابطه‌ى علم يا ضابطه‌ى تقوا يا ضابطه‌ى درايت از او سلب شد، چنانچه مردم او را بخواهند و به نامش شعار هم بدهند، از صلاحيت مى‌افتد و نمى‌تواند اين مسؤوليت را ادامه دهد. از طرف ديگر كسى كه داراى اين ضوابط است و با رأى مردم كه به‌وسيله‌ى مجلس خبرگان تحقق پيدا مى‌كند - يعنى متصل به آراء و خواست مردم - انتخاب مى‌شود، نمى‌تواند بگويد من اين ضوابط را دارم؛ بنابراين مردم بايد از من بپذيرند. «بايد» نداريم. مردم هستند كه انتخاب مى‌كنند. حق انتخاب، متعلق به مردم است. ببينيد چقدر شيوا و زيبا ضوابط دينى و اراده‌ى مردم تركيب يافته است؛ آن هم در حساس‌ترين مركزى كه در مديريت نظام وجود دارد. امام اين را آورد. بديهى است كه دشمنان امام خمينى و دشمنان مكتب سياسى او از اين نقش خوششان نمى‌آيد؛ لذا او را آماج حملات قرار مى‌دهند. در رأس اينها كسانى هستند كه به بركت امام بزرگوار ما و مكتب سياسى او، دستشان از غارت منابع مادى و معنوى اين كشور كوتاه شده است. آنها جلودارند، يك عده هم دنبالشان حركت مى‌كنند. بعضى مى‌فهمند چه‌كار مى‌كنند، بعضى هم نمى‌فهمند چه‌كار مى‌كنند.

· مدنظر قرار دادن عدالت اجتماعی در تمام برنامه‌های حکومت

آخرين نكته‌يى كه به‌عنوان شاخصه‌ى مكتب سياسى امام عرض مى‌كنم، مسأله‌ى عدالت اجتماعى است. عدالت اجتماعى يكى از مهمترين و اصلى‌ترين خطوط در مكتب سياسى امام بزرگوار ماست. در همه‌ى برنامه‌هاى حكومت - در قانونگذارى، در اجرا، در قضا - بايد عدالت اجتماعى و پُر كردن شكافهاى طبقاتى، مورد نظر و هدف باشد. اين‌كه ما بگوييم كشور را ثروتمند مى‌كنيم - يعنى توليد ناخالص ملى را بالا مى‌بريم - اما ثروتها در گوشه‌يى به نفع يك عده انبار شود و عده‌ى كثيرى هم از مردم دستشان خالى باشد، با مكتب سياسى امام نمى‌سازد. پُر كردن شكاف اقتصادى در بين مردم و رفع تبعيض در استفاده‌ى از منابع گوناگون ملى در ميان طبقات مردم، مهمترين و سخت‌ترين مسؤوليت ماست. همه‌ى برنامه‌ريزان، قانونگذاران، مجريان و همه‌ى كسانى كه در دستگاه‌هاى گوناگون مشغول كار هستند، بايد اين را مورد توجه قرار دهند و يكى از مهمترين شاخصهاى حركتِ خود به‌حساب آورند.» [2]

پاورقی:

[1]- بیانات رهبر معظم انقلاب در بيست و يكمين سالگرد ارتحال حضرت امام خمينى (ره) 14/3/1389

[2]- بيانات مقام معظم رهبری در مراسم پانزدهمين سالگرد ارتحال امام خمينى(ره) 14/3/1383

تكرار سي‌ساله!

2011-02-05T14:53:00.002+03:30

ديروز سخنان رهبر معظم انقلاب بازتاب‌هاي مختلفي در بين مسلمانان جهان و البته رسانه‌هاي جمعي داشت. اما در اين بين بوق‌هاي تبليغاتي دشمن، همان كاري را كردند كه در طي ساليان سال عليه جمهوري اسلامي انجام مي‌دادند. به ذكر يك مثال بسنده مي‌كنم.

تمام كساني كه صحبت‌هاي رهبر معظم انقلاب را به طور كامل گوش كردند، متوجه شدند كه بن‌مايه اصلي فرمايشات ايشان در مورد اتفاقات مصر، استقلال‌خواهي مردم مصر بود در برابر وابستگي دولت حسني مبارك به آمريكا. دومين نكته هم كه تاكيد فراواني بر آن داشتند اين بود كه مصر، قبل از دولت حسني مبارك و قبل از وابستگي به آمريكا، رهبر دنياي عرب بود و بنابراين بايد وابستگي به آمريكا را قطع كنند.

اما بي‌بي‌سي فارسي گزارش جالبي از اين سخنان داد؛ بي‌بي‌سي با انتخاب گزينشي جمله: «حوادث امروز شمال آفریقا برای ملت ایران معنی خاصی دارد. این همان چیزی است که همیشه به عنوان حدوث بیداری اسلامی به مناسبت پیروزی انقلاب اسلامی گفته می‌شود.» و تاكيد و برجسته كردن اين جمله، باز همان كاري را كرد كه مقام معظم رهبري پيش‌بيني كرده بود:

«برادران و خواهران عزیز! اینها تجربیات ما است، من به عنوان برادر مسلمان شما و از سر تعهد دینی، آن را با شما درمیان گذاشتم. بوقهای تبلیغاتی دشمن مانند همیشه فریاد خواهند کرد که ایران میخواهد دخالت کند، میخواهد مصر را شیعه کند، میخواهد ولایت فقیه را به مصر صادر کند و میخواهد و میخواهد... این دروغها را سی سال است میگویند تا ملتهای ما را از یکدیگر جدا و از کمک یکدیگر محروم کنند ومزدوران آنها هم آن را تکرار می‌کنند.»

شاخص 4 / /حرکت به سمت عدالت

2011-02-05T09:45:00.002+03:30

در یادداشت‌های قبلی عدالت را هم در شاخص‌های حکومت اسلامی پیامبر اعظم (ص) و هم در حکومت علوی به عنوان یکی از اصلی‌ترین شاخص‌ها معرفی کردیم. اما سؤال این است که کاربرد عدالت در جامعه امروزی ایران به چه شکل تعریف می‌شود و جمهوری اسلامی ایران به «عدل» به عنوان یک شاخص چگونه می‌نگرد؟

· عدالت؛ یک نظام اجتماعی

«در جمهورى اسلامى، عدل يك پيام شخصى نيست؛ بلكه يك نظام اجتماعى است. اين‌طور نيست كه هر كس فقط در محيط خود، عادلانه رفتار كند. اين كافى نيست. عدل معنايش اين است كه بايد جامعه قائم به قسط باشد. «ليقوم الناس بالقسط.» قانون، عادلانه؛ اجرا، عادلانه؛ نظارت، عادلانه؛ قضاوت، عادلانه؛ تقسيم، عادلانه. اين، خصوصيتى است كه براى جمهورى اسلامى ارزش محسوب مى‌شود. ما اگر از لحاظ مادى و سازندگى به كشورهاى پيشرفته‌ى دنيا هم برسيم، كافى نيست. امروز كسانى كه سرشان در حسابهاى مادى و محاسباتى و از اين قبيل است، تا صحبت مى‌شود، مى‌گويند: ما مى‌خواهيم خودمان را مثل فلان كشور بسازيم. البته هركس هم، سليقه و نظرى براى خودش دارد. اگر ما ايران را مثل كشورهاى برخوردار مادى ساختيم، اما از عدالت خبرى نبود، اين هيچ ارزش ندارد. پيام اسلام، اقامه‌ى عدل است. قيام اسلامى در ايران، براى اقامه‌ى عدل بود. پيغمبران كه آمدند، براى اقامه‌ى عدل و قسط آمدند. بشريت كه با عطش تمام منتظر امام زمان عج‌اللَّه تعالى فرجه الشريف است و مى‌خواهد مهدى موعود بيايد و چشم انتظار آن حضرت است، براى اين است كه او بيايد تا دنيا را از عدل و داد پر كند. اين است آن پيامى كه انقلاب اسلامى براى دنيا دارد و خودش هم متعهد و متكفل آن است. اصل قضيه اين است كه اگر ما كم داشته باشيم، اما عادلانه عمل كنيم، به مراتب ترجيح دارد بر اين‌كه زياد داشته باشيم و غيرعادلانه عمل كنيم.

· سیاست‌ها بر اساس عدالت تنظیم می‌شوند

هدف، زياد داشتن نيست. هدف، عدل است. بسيارى از كشورها در دنيا وجود دارند كه خيلى ثروتمندند. نگاه كنيد به كشورهاى سرمايه‌دارى دنيا! نگاه كنيد به بعضى از كشورهايى كه سرمايه‌هاى عظيم الهى در زير خاكهاى آنهاست و حكامشان بيرون مى‌آورند و بى‌محابا مى‌فروشند و پولهايش را خرج مى‌كنند! اينها ثروتمندند. كشورهاى سرمايه‌دارى، طبق آنچه كه معمول بين اقتصاديون است، وقتى سرانه‌ى كشورى را محاسبه و ملاحظه مى‌كنند، خودشان ده برابر كشورهاى متوسط سرانه دارند. معناى اين چيست؟ آيا معنايش اين است كه همه‌ى مردم آن كشورها از اين سرانه برخوردارند؟ ابداً معنايش اين نيست! اگر شما در بعضى از كشورهاى سرمايه‌دارى، جلوه‌هاى ثروت، از جمله كارخانه‌هاى عظيم، آپارتمانها و ساختمانهاى سر به فلك كشيده را مى‌بينيد؛ اگر ثروتهاى زياد و پولهاى افسانه‌اى را ملاحظه مى‌كنيد، آيا به اين معناست كه در اين كشورها عدالت وجود دارد؟ خوب؛ معلوم است كه از عدالت خبرى نيست! در همين كشورها كسانى هستند كه از گرسنگى، از بى‌دارويى و از نبود مسكن، به شدت در رنجند و بعضى به دليل همين كمبودها و ناراحتيها، در همان كشورها مى‌ميرند.

ما كه اين را نمى‌خواهيم! انقلاب كه براى اين نيست! انقلاب براى اين است كه عدالت برقرار شود. البته اين نكته را به شما عرض كنم كه اگر در جامعه‌اى عدالت باشد، يعنى قانون، عادلانه؛ قضاوت، عادلانه؛ اجرا، عادلانه و نظر به آحاد ملت، نظر عادلانه باشد، تلاش اجتماعى و اقدام سازنده‌ى اقتصادى هم در آن جامعه بهتر خواهد شد و ثروت هم بيشتر به آن جامعه رو خواهد آورد. اما اصل قضيه، عدالت است و ما دنبال عدالتيم. من اين را صريحاً عرض مى‌كنم كه در جمهورى اسلامى، سياستها براساس عدالت تنظيم مى‌شود. از ابتداى انقلاب همين بوده است و تا هميشه نيز همين خواهد بود. هدف جمهورى اسلامى، تأمين عدالت در جامعه است. مبادا كسانى در گوشه و كنار كشور پيدا شوند و تصور كنند كه هدف ما عبارت است از افزايش حجم ثروت مادى! يعنى عده‌اى از انواع و اقسام راههاى توليد ثروت برخوردار شوند؛ ديگران هم هر طور زندگى كردند، كردند! ما هم دلمان به اين خوش باشد كه سرانه‌ى متوسط كشور را از فلان مقدار به دو برابر، يا توليد كل كشور را از فلان ميزان به فلان ميزان رسانده‌ايم. هرگز چنين نيست! البته اين شاخصها، در مواردى مى‌تواند نشان دهنده‌ى حركت به سمت عدالت باشد؛ اما هميشه اين گونه نيست.

هدف ما، استقرار عدل در جامعه است. ما اين را مى‌خواهيم. همه‌ى كارها براى اقامه‌ى عدل، ارزش پيدا مى‌كند. در جامعه‌ى نابرابر، اگر ثروت هم زياد شد، به سود يك قشر و يك گروه از مردم است. اما در جامعه‌اى كه برابرى و عدالت جريان داشته باشد، به سود همه است. البته عدالت، همه جا به معناى «برابرى» نيست. اشتباه نشود. عدالت يعنى هر چيزى را در جاى خود قرار دادن. اين معناى عدل است. عدالت آن معنايى نيست كه در ذهن بعضى از ساده‌انديشان و آدمهاى كم عمق وجود دارد. شايد حالا هم خيال كنند كه همه‌ى جامعه بايد برداشت‌يكسان داشته باشند. خير! يكى كار بيشترى مى‌كند، يكى استعداد بيشترى دارد، يكى ارزش بيشترى براى پيشرفت كشور دارد. عدالت يعنى برطبق حق عمل كردن، و حقِ هر چيز و هر كسى را به او دادن. اين معناى عدالت است و براى جامعه لازم است. هدف اين است كه عدالت حاكم شود. آن وقت اگر جامعه ثروتمند هم بشود، اين ثروت درست تقسيم خواهد شد. مقصود حركت اسلامى همين است.

خوشبختانه زمينه در كشور ما فراهم است. احكام اسلام در اختيار ماست و ما را به عدالت سوق مى‌دهد. قانونگذار كه مجلس شوراى اسلامى است، بحمداللَّه از انسانهايى تشكيل شده است كه براى كشور و جامعه دلسوز و طالب و عاشق عدالتند. دولت از عناصرى تشكيل شده است كه مشتاق تأمين عدالت در جامعه‌اند. رئيس جمهور و مدير اجرايى اين كشور كسى است كه هميشه منادى عدالت بوده است. دستگاه قضايى كشور و عناصر آن نيز همين‌طور. اينها چهره‌هاى برجسته‌اى هستند. در چنين زمينه‌ى مناسبى، با اين ملت كار آمد و علاقه‌مند و مشتاق و با اين مسؤولين مؤمن و خوب، بايد حركتمان به سمت عدالت باشد. اين، آن شاخص اصلى است.» [1]

پاورقی:

[1]- بيانات مقام معظم رهبری در ديدار كارگزاران و قشرهاى مختلف مردم، در روز ولادت حضرت اميرالمؤمنين عليه‌السلام 17/10/1371

اين يادداشت را در نداي انقلاب هم ببينيد.

شاخص 3 / قله‌ای به نام حکومت علوی

2011-02-03T14:12:00.001+03:30

در ادامه بررسی شاخص‌های انقلاب اسلامی، پس از شاخص قرار دادن حکومت پیامبر اسلام (ص) به عنوان الگو، می‌توان از شاخص‌های حکومت علوی به عنوان قله‌ای که باید به سمت آن در حد توان خود حرکت کنیم نام برد؛ قله‌ای که کسی توقع ندارد به آن برسیم اما حرکت در دامنه آن لازم و ضروری است. بدیهی است که «هيچ كس نمى‌تواند خودش را با على مقايسه كند؛ اما همه مى‌توانند به سمت آن قلّه حركت كنند. اميرالمؤمنين شاخص است. در درجه‌ى اول، ما مسؤولان وظيفه و تكليف داريم كه خودمان را با رفتار اميرالمؤمنين تطبيق دهيم و جهت حركتِ خودمان را با او بسنجيم. آحاد مردم نيز همين تكليف را دارند. عرض كرديم، اميرالمؤمنين، هم يك سياستمدار و يك مدبّر امور است، هم يك شهروند معمولى است. همه‌ى ابعاد در زندگى اميرالمؤمنين وجود دارد. پير و جوان، زن و مرد و قشرهاى مختلف مى‌توانند از اميرالمؤمنين درس بگيرند؛ ولى وظيفه‌ى مسؤولان سنگين‌تر است. من آن روز گفتم، امروز هم مى‌گويم؛ وظيفه‌ى مسؤولان سنگين است. بايد رفتار علوى در ميان ما مسؤولان نظام جمهورى اسلامى نهادينه شود. آن روز است كه هيچ‌گونه آسيب و خطرى اين نظام را تهديد نخواهد كرد.
انقلاب اسلامى بر اساس الگو قرار دادن همين شخصيتِ همه‌جانبه‌ى كامل به وجود آمد. آنهايى كه خواستند از انقلابهاى گذشته و از بعضى حوادث كشورهاى ديگر براى انقلاب اسلامى شبيه‌سازى كنند، به اين نكته توجّه نكردند. انقلاب اسلامى الگو و نمونه‌ى خود را از اميرالمؤمنين گرفت و نظام جمهورى اسلامى به وجود آمد. امام بزرگوار ما كه يك شاگرد و رهرو مكتب اميرالمؤمنين عليه‌الصّلاةوالسّلام بودند، در رفتار و گفتار خود، همين توصيه‌ها را مى‌كردند. اگر نگاه كنيد، در تعاليم امام بزرگوار، جابه‌جا شاخصهاى علوى را مشاهده مى‌كنيد. به خاطر همين بوده است كه دشمنان، نقطه‌ى مقابل راه امام را هدف فعاليت خودشان قرار داده‌اند. تبليغات دشمنان انقلاب و نظام جمهورى اسلامى - كه دشمنان ملت ايرانند - هدف خود را همين قرار داده‌اند كه نقطه‌ى مقابلِ راهى را كه امام بزرگوار با شاخصهاى معيّن ترسيم كرده بودند، در ميان مردم ترويج كنند.» [1]
•   رعایت شاخصه‌های الگوی حکومت علوی
اما «الگوى علوى در حكومت چيست؟ شاخصه‌هايى دارد كه اين شاخصه‌ها بايستى رعايت شود. مردم هم بايد به ما نگاه كنند، ببينند اگر شاخصه‌هاى حكومت علوى را رعايت مى‌كنيم - حالا به قدر توانايى خودمان - آن وقت قبول كنند كه ما حكومتى در راه على هستيم. اگر ديدند ما آن شاخصه‌ها را رعايت نمى‌كنيم يا عكس آنها عمل مى‌كنيم - بحث اين نيست كه قدرت ما كمتر از على است و اراده‌ى دنبال كردن آن راه را نداريم - آن وقت گفتار ما و ادّعاى ما را قبول نكنند و بگويند نه، اين حكومت علوى نيست؛ اين حكومتِ ولايت اميرالمؤمنين نيست. ملاك اينهاست. اينها را بايستى مورد توجّه قرار داد. حالا اين شاخصه‌ها چيست؟ البته اگر بخواهيم شاخصه‌هاى حكومت اميرالمؤمنين را بيان كنيم، شايد ده شاخصه‌ى مهم را بشود بيان كرد. چند شاخصه اينهاست كه من عرض مى‌كنم:
•   اقامه دین الهی
اوّل، پايبندىِ كامل به دين خدا و اصرار بر اقامه‌ى دين الهى. اين شاخصه‌ى اوّل است. هر حكومتى كه اساس كارش بر اقامه‌ى دين خدا نباشد، علوى نيست. در وسط جنگ - آنهايى كه در دوران دفاع هشت ساله، در ميدان بودند مى‌فهمند من چه مى‌گويم - در آن بحبوحه‌ى رزم كه هر رزمنده و هر سربازى همّتش اين است ببيند چطور مى‌تواند حمله كند و چطور مى‌تواند از خودش دفاع نمايد، يك نفر نزد اميرالمؤمنين آمد و مسأله‌اى راجع به توحيد پرسيد. گفت در «قل هواللَّه احد» اين كلمه‌ى «احد» يعنى چه؟ حالا اين يك مسأله‌ى اصلى هم نيست. از اصل وجود خدا سؤال نكرد؛ يك مسأله‌ى فرعى را سؤال كرد. دوروبريهاى اميرالمؤمنين آمدند جلو كه مرد حسابى، حالا وقت اين سؤالهاست!؟ حضرت فرمود: «نه؛ بگذاريد جوابش را بدهم. ما براى همين مى‌جنگيم.» يعنى جنگِ اميرالمؤمنين، سياستِ اميرالمؤمنين، جبهه‌بندىِ اميرالمؤمنين، خون دلهاى اميرالمؤمنين و همه‌ى خطوط اصلى‌اى كه در حكومت خود انتخاب مى‌كند، براى اين است كه دين خدا اقامه شود. اين يك شاخصه است. اگر در نظام اسلامى و در جمهورى اسلامى كه به نام حكومت علوى خود را معرّفى مى‌كند، اقامه‌ى دين خدا هدف نباشد؛ مردم به دين خدا عمل بكنند يا نكنند؛ اعتقاد داشته باشند يا نداشته باشند؛ اقامه‌ى حقّ الهى بشود يا نشود و بگوييم به ما چه ربطى دارد - اگر اين طور باشد - اين حكومت علوى نيست. اقامه‌ى دين الهى، اوّلين شاخصه است و اين مادرِ همه‌ى خصوصيّات ديگرِ زندگى اميرالمؤمنين و حكومت اميرالمؤمنين است. عدالت او هم ناشى از اين است. مردم‌سالارى و رعايت مردم در زندگى اميرالمؤمنين هم مربوط به همين است.
•   عدالت مطلق
خصوصيت دوم و شاخصه‌ى دومِ حكومت اميرالمؤمنين عدالت است؛ عدالتِ مطلق. يعنى هيچ مصلحت شخصى و هيچ سياست مربوط به شخص خود را بر عدالت مقدّم نمى‌كند. «أتأمرونّى ان اطلب النصر بالجور لا واللَّه»؛ من حاضر نيستم پيروزى را از راه ظلم به دست آورم. ببينيد چقدر اين تابلو، تابلوِ درخشانى است؛ چه پرچم بلندى است. به شما مى‌گويند ممكن است در اين ميدان سياست، در اين ميدان مسابقه‌ى علمى، در اين ميدان انتخابات، در اين ميدان جنگ، پيروز شويد؛ اما متوقّف به اين است كه اين ظلم را انجام دهيد. كدام را انتخاب مى‌كنيد؟ اميرالمؤمنين مى‌گويد من اين پيروزى را نمى‌خواهم. من شكست بخورم عيبى ندارد، اما ظلم نمى‌كنم. همه‌ى اين حرفهايى كه راجع به اميرالمؤمنين درباره‌ى عدالت شنيده‌ايد، محورش همين عدالت‌طلبى مطلقِ اميرالمؤمنين است. عدالت براى همه و عدالت در همه‌ى شؤون؛ يعنى عدالت اقتصادى، عدالت سياسى، عدالت اجتماعى و عدالت اخلاقى. اين يكى ديگر از معيارهاى حكومت اميرالمؤمنين است. تحمّلِ ظلم را نمى‌كند؛ خودش هم به ظلم تسليم نمى‌شود، ولو مصالحش از دست برود. يكى از ظلمهاى بزرگ، تبعيض است؛ چه تبعيضِ در اجراى احكام، چه تبعيضِ در اجراى مقرّرات. اينها به هيچ وجه براى اميرالمؤمنين قابل قبول نيست. يك نفر از طرفداران پروپا قرص او كه تبليغاتچىِ بسيار ماهرى است و دائماً به نفع او تبليغاتِ حق مى‌كند، مرتكب عمل خلافى مى‌شود و اميرالمؤمنين حدّ الهى را بر او جارى مى‌كند. طرفدار مذكور كه چنين انتظارى ندارد، مى‌گويد: يا اميرالمؤمنين! منى كه اين قدر طرفدار شمايم؟ منى كه اين قدر از شما دفاع مى‌كنم؟ حضرت مى‌فرمايد: بله، حُكمِ خداست. آن طرفدارى‌اى كه از ما مى‌كنى، ان‌شاءاللَّه قبول باشد، خيلى هم متشكّر؛ اما حكم خدا اين است. حدّ خدا را برايش جارى كرد؛ او هم گفت: خيلى خوب؛ حال كه اين‌طور است، سراغ دربار معاويه مى‌روم كه قدر مرا مى‌دانند! و رفت.
•   تقوا
يكى ديگر از خصوصيّات و شاخصه‌هاى حكومت اميرالمؤمنين تقواست. ببينيد؛ اينها هر كدام يك پرچم است، هر كدام يك علامت است. تقوا يعنى چه؟ يعنى آن شدّت مراقبتى كه انسان در اعمال شخصى خود از راه حق هيچ تخطّى نكند؛ اين معنى تقواست. يعنى كاملاً مراقب خود باشد. در دست زدن به پول مراقبت كند؛ در دست زدن به آبروى انسانها مراقبت كند؛ در گزينشها مراقبت كند؛ در طرد كردنها مراقبت كند؛ در حرف زدن مراقبت كند كه برخلاف حق سخنى نگويد. يعنى شدّت مراقبت. شما نهج‌البلاغه را نگاه كنيد، پُر است از اين مطالب. حالا متأسفانه در بين بعضيها معمول شده كه هر غلطى مى‌خواهند بكنند، به اسم اين‌كه اميرالمؤمنين اين‌گونه بود و اميرالمؤمنين اين طورى عمل مى‌كرد، انجام مى‌دهند. به چه دليل؟ از كجا؟ اميرالمؤمنين در نهج‌البلاغه است. اميرالمؤمنين در روايات فراوانى است كه از آن بزرگوار و اولاد طاهرينش باقى مانده است. كو اين چيزهايى كه بعضى مى‌گويند على اين طور بود، على آن طور بود!؟ نخير؛ على آن است كه در نهج‌البلاغه است. شما نهج‌البلاغه را از اوّل تا آخر نگاه كنيد! سرتاپاى نهج‌البلاغه تحريضِ بر تقواست؛ دعوت به تقوا و پرهيزكارى است. تا انسان پرهيزكار نباشد نمى‌تواند اقامه‌ى دين خدا كند. آلوده دامانى بد دردى است. آلوده بودنِ دل انسان به گناه، نمى‌گذارد انسان حقيقت را درك كند، چه برسد به اين‌كه دنبال حقيقت حركت كند. تقوا يكى از شاخصه‌هاى حكومت اميرالمؤمنين، برخاسته از اراده‌ى مردم و خواست مردم است. «تغلّب» - يعنى از راه غلبه و زور بر مردم حاكم شدن - در منطق اميرالمؤمنين نيست. با اين‌كه خود را بر حق مى‌دانست، اما كنار نشست، تا وقتى مردم آمدند، اصرار كردند، ابرام كردند، شايد گريه كردند، التماس كردند كه آقا شما بيا زمام امور ما را در دست بگير. آن وقت آمد و زمام امور مردم را در دست گرفت. خودش گفت كه اگر مردم نيامده بودند؛ اگر مردم اصرار نمى‌كردند، اگر اين طلب جدّى مردم نبود، من علاقه‌اى به اين كار نداشتم. قدرت در دست گرفتن و اعمال اقتدار، براى اميرالمؤمنين جاذبه‌اى ندارد. قدرت‌طلبى براى كسانى جاذبه دارد كه مى‌خواهند خواهشهاى نفسانى و هواهاى نفسانى خودشان را ارضا كنند، نه براى اميرالمؤمنين. او دنبال تكليف شرعى است؛ دنبال اقامه‌ى حقّ است. مردم قدرت را به او سپردند، او هم قدرت را گرفت و بعد با اقتدار آن قدرت را نگه داشت. آن جايى هم كه كسانى با قدرت اسلامى او، با حكومت اسلامى او معارضه كردند، هيچ مجامله و ملاحظه‌اى نكرد. صحابه‌ى پيغمبرند، باشند! موجّهينند، باشند! سابقه‌ى جهاد در راه اسلام دارند، داشته باشند! با حكومت حق معارضه و مقابله كرده‌اند و بايد در مقابلشان با اقتدار ايستاد؛ و ايستاد! اين سه جنگ اميرالمؤمنين از اين قبيل بود. اينها شاخصه‌ى يك حكومت صحيح است.
•   مردم این شاخصه‌ها را از مسئولین بخواهند
ما امروز اگر جمهورى اسلامى هستيم، اگر حكومت علوى هستيم، بايد اينها را رعايت كنيم. شما مردم هم اينها را بايد از ما بخواهيد. اقامه‌ى دين خدا را بايد بخواهيد. اين‌كه ما نگاه كنيم ببينيم شرق و غرب در مفاهيم حكومتى و مفاهيم سياسى حرفشان چيست، آنها چه مى‌گويند، ما هم سعى كنيم خودمان را آن طور تطبيق دهيم، اين مثل همان خلافت عثمانيهاست، مثل خلافت بنى‌اميّه و بنى‌عبّاس است. آنها هم اسمشان خليفه‌ى پيغمبر بود؛ اسمشان حاكم اسلامى بود؛ اما رسم و عملشان حكومت كسرى و قيصر و حكومت پادشاهان بود. همان‌طور كه آنها عمل مى‌كردند، اينها هم همان‌طور عمل مى‌كردند. اسممان حكومت علوى و حكومت اسلامى باشد، بعد برويم سراغ سرمايه‌دارى غرب، سراغ حكومتى كه سرمايه‌داران و كمپانى‌داران و زشت‌روترين ظالمان و ستمگران عالم آن را اداره مى‌كنند؟! اين درست است؟ اين همان نفاق خواهد شد. پرچمى را با يك نامى بلند كنيم، آن وقت در زير اين پرچم سراغ چيزهاى ديگر برويم!؟ امروز در نظام اسلامى، همه‌ى كارگزاران حكومت، از پايين تا بالا؛ از رهبرى - كه خدمتگزار همه است - از رئيس جمهور، از وزرا، از مسؤولين قضايى، از نمايندگان مجلس و از مديران گوناگونى كه در اكناف كشور هستند، بايد همّتشان اين باشد كه دين خدا را اقامه كنند، عدالت را احيا كنند، تبعيض در اجراى مقرّرات را از ميان بردارند، بيشترين توجّهشان به طبقه‌ى محروم و مستضعف و فقير باشد - همچنان كه اميرالمؤمنين بود - شعار تقوا را شعار شخصى و عمومى خودشان قرار دهند؛ اين وظيفه‌ى ماست. اين‌كه دنيا اين طور حكومت را مى‌پسندد يا نمى‌پسندد، اين براى ما معيار و ملاك نيست. جهت، اين است، سمت و سو، اين است. البته زمانه روزبه‌روز پيچيده‌تر مى‌شود؛ ارتباطات انسانى روزبه‌روز دشوارتر و پيچيده‌تر مى‌شود؛ اِعمال عدالت و اقامه‌ى حق كار آسانى نيست؛ اما هدف اين است و اين است كه مردم را خوشبخت مى‌كند؛ اين است كه سعادت مردم را تأمين مى‌كند؛ اين است كه فقر و تبعيض را از بين مى‌برد؛ اين است كه ريشه‌ى فساد را در جامعه مى‌كَند. والّا اگر اين نباشد، حكومتهاى جائرِ دنيا دم از حقوق بشر مى‌زنند ولى زشت‌ترين كارها را عليه حقوق بشر انجام مى‌دهند. عراق را به جرم اين‌كه سلاح شيميايى مصرف كرده است، مورد تهاجم قرار مى‌دهند؛ در حالى كه سلاح شيميايى را خودشان به او دادند! خودشان او را تشويق كردند! آن وقت كه او سلاح شيميايى مصرف كرد، چشم را روى هم گذاشتند! اينها عادلند؟! اينها طرفدار حقوق بشرند؟! اينها از انسانيت چيزى سرشان مى‌شود؟! به نام مبارزه با ترور، مى‌خواهند دنيا را به آتش بكشند. زشت‌ترين و فجيعترين نوع ترور، امروز در اراضى مقدّس فلسطين جارى است؛ نه فقط اخم نمى‌كنند بلكه تشويق هم مى‌كنند؛ از آن دفاع مى‌كنند؛ آن را لازم مى‌دانند! اينها حكومتهايى هستند كه انسان از اينها تقليد كند؟!
اينها همان مفاهيمى است كه در زير نام دمكراسى، در زير نام ليبراليزم، در زير نام حقوق بشر و در زير نام آزادى، در حال جريان است. ما بياييم دنباله‌رو آنها شويم، همان مفاهيم را بگيريم، آن وقت چه كار كنيم؟! مثل خودِ آنها به ظلم عمل كنيم و آن وقت اسم عدالت را بياوريم؟! اين غير از نفاق چيز ديگرى است؟! امروز بشريت در رنج است؛ امروز بشريت از يك تبعيض بزرگ رنج مى‌برد؛ بشريت از يك ظلم بزرگ به جان مى‌آيد. اين ظلم بزرگ را همين قدرتمندان مى‌كنند؛ دستشان هم پرچم حقوق بشر است! يعنى نفاق محض. از اينها بايد تقليد كرد؟! در مقابل اينها بايد رودربايستى داشت؟! مفاهيم اينها را بايد گرفت و به جاى مفاهيم علوى و اسلامى گذاشت؟! نه؛ اين غلط است. راه درست براى كسى كه پيرو اميرالمؤمنين است، اين است كه شاخصه‌هاى حكومت علوى را در نظر داشته باشد؛ همان اندازه‌اى كه مى‌تواند و قدرت دارد، طبق آنچه كه ساز و كارهاى جهانى اقتضاء مى‌كند - دوران صنعت و صنعتهاى پيچيده و روشهاى فوق مدرن صنعتى و اينها اقتضائاتى دارد - اينها را رعايت كند تا آن جهتگيرى يك سر سوزن منحرف نشود. اين مى‌شود يك انسان والا؛ مى‌شود يك حاكم علوى. چنين جامعه‌اى قدرتمند مى‌شود؛ چنين جامعه‌اى پولادين مى‌شود؛ جامعه‌اى كه مردمش راست بگويند و از مسؤولانشان راست بشنوند؛ آنچه را كه وعده مى‌دهند، آنچه را كه مى‌گويند، آنچه را كه به عنوان پرچم بلند مى‌كنند، همان را عمل مى‌كنند و «لِم تقولون مالاتفعلون» نباشند. اين، آن روش درست است و اين به بركت اميرالمؤمنين ممكن است.
•   میزان موفقیت جمهوری اسلامی در عمل به شاخص‌ها
ادّعاى من اين است كه ما توانسته‌ايم در حدّ قدرت معقولِ انسانهايى در حدّ انسانهاى ضعيفى مثل ما، على‌رغم همه‌ى دشمنيهاى جهانى، اين راه را ترسيم كنيم و اين شاخصها را به دنيا نشان دهيم. علّت جاذبه‌اى كه امروز نام مبارك امام رضوان‌اللَّه عليه و نام جمهورى اسلامى در دنيا دارد، همينهاست؛ چون توانسته‌ايم اين شاخصه‌ها را در رفتار حكومت اسلامى ثبت كنيم. البته مزاحمت مى‌كنند، مخالفت مى‌كنند، اذيّت مى‌كنند؛ اما تنها راه مقابله با مزاحمتها و اذيّتها و كارشكنيها، استقامت و ايستادگى است. ملت ايران بحمداللَّه ايستاده است. بخصوص جوانان با اراده و مؤمن ما ايستاده‌اند؛ ما هم به فضل الهى ايستاده‌ايم. اين امواج جهانى و اين تبليغات گمراه كننده نخواهد توانست ما را تسليم خواسته‌هاى آنها كند. آنها مى‌خواهند اين نظام هم مثل نظامهاى دست نشانده‌ى آنها تسليم خواست آنها شود و براى اِعمال سلطه‌ى ديكتاتورى بين‌المللى امريكا و اشباه امريكا راه را باز كند.» [2]

پاورقی:
[1]- بيانات مقام معظم رهبری در اجتماع بزرگ زائران حرم مطهر امام رضا (ع) 1/1/1380
[2]- بيانات رهبر معظم انقلاب به مناسبت ميلاد اميرالمؤمنين على(ع) 30/6/1381

این یادداشت را در ندای انقلاب هم ببینید.

امام رئوف دوره بی‌مرامی‌ها

2011-02-02T23:38:00.000+03:30

سلام حضرت ارباب
روزها می‌گذرد و حس می‌کنم برخلاف اون چیزی که بهش معتقدم خیلی موفق نیستم در دوری از دنیا. «اخرج حب الدنیا من قلبی» کم کم داره برام آرزو میشه. بعضی روزها می‌تونم خودمو بهت نزدیک کنم ولی تعداد این ایام خیلی طولانی نمیشه و دوباره روز از نو، روزی از نو.
اما خوبی روزهای خاصی که متعلق به تو هست، اینه که دل سرگردون من رو متوجه تو می‌کنه؛ این روزها همش با خودم می‌گم:
دلم بقیع و من زائر سرگردون دوباره قلبم شد توو مدینه مهمون
هر چی که به آخرالزمان نزدیک می‌شیم، مثل اینکه حفظ کردن ایمان هم سخت‌تره. فتنه‌هایی که یه روزهایی مطمئن بودم ازش سربلند بیرون میام، کم کم داره انقدر سخت میشه که نگرانم می‌کنه. نگرانم می‌کنه که به آرزوم نرسه؛ آرزوی این‌که در آخرت هم پیشت باشم و کریمی‌ات رو اونجا کامل حس کنم. این دنیا که ظرفیت کرامت تو رو نداره. به معرفت و شناخت خودت و راهت خیلی نیاز دارم...

شاخص 2 / نگاه به الگوی حکومت اسلامی پیامبر

2011-02-02T14:02:00.001+03:30

یکی از راه‌های تعیین شاخص، یافتن یک الگوی کامل از راهی است که در حال طی کردن آن هستیم و پیدا کردن تفاوت‌ها و ویژگی‌های بارز آن الگو نسبت به سایر مسیرها. در تبیین شاخصه‌های انقلاب اسلامی، بهترین الگو حکومتی است که پیامبر اکرم (ص) در مدینه آن را بنیان نهاد. مقام معظم رهبری در این رابطه می‌فرمایند:
«دوره‌ى مدينه، فصل دوم دوران بيست‌وسه ساله‌ى رسالت پيغمبر است. سيزده سال در مكه، فصل اوّل بود - كه مقدمه‌ى فصل دوم محسوب مى‌شود - و تقريباً ده سال هم دوران مدينه‌ى پيغمبر است كه دوران شالوده‌ريزى نظام اسلامى و ساختن يك الگو و نمونه از حاكميّت اسلام براى همه‌ى زمانها و دورانهاى تاريخ انسان و همه‌ى مكانهاست. البته اين الگو، يك الگوى كامل است و مثل آن را ديگر در هيچ دورانى سراغ نداريم؛ ليكن با نگاه به اين الگوى كامل، مى‌شود شاخصها را شناخت. اين شاخصها براى افراد بشر و مسلمانها علامتهايى است كه بايد به وسيله‌ى آنها نسبت به نظامها و انسانها قضاوت كنند. هدف پيغمبر از هجرت به مدينه اين بود كه با محيط ظالمانه و طاغوتى و فاسد سياسى و اقتصادى و اجتماعى‌اى كه آن روز در سرتاسر دنيا حاكم بود، مبارزه كند و هدف، فقط مبارزه‌ى با كفّار مكه نبود؛ مسأله، مسأله‌ى جهانى بود. پيامبر اكرم اين هدف را دنبال مى‌كرد كه هرجا زمينه مساعد بود، بذر انديشه و عقيده را بپاشد؛ با اين اميد كه در زمان مساعد، اين بذر سبز خواهد شد. هدف اين بود كه پيام آزادى و بيدارى و خوشبختى انسان به همه‌ى دلها برسد. اين جز با ايجاد يك نظام نمونه و الگو امكانپذير نبود؛ لذا پيغمبر به مدينه آمد تا اين نظام نمونه را به وجود آورد. اين‌كه چقدر بتوانند آن را ادامه دهند و بعديها چقدر بتوانند خودشان را به آن نزديك كنند، بسته به همّت آنهاست. پيغمبر نمونه را مى‌سازد و به همه‌ى بشريت و تاريخ ارائه مى‌كند.
نظامى كه پيغمبر ساخت، شاخصهاى گوناگونى دارد كه در بين آنها هفت شاخص از همه مهمتر و برجسته تر است:
شاخص اوّل، ايمان و معنويّت است. انگيزه و موتور پيشبرنده‌ى حقيقى در نظام نبوى، ايمانى است كه از سرچشمه دل و فكر مردم مى‌جوشد و دست و بازو و پا و وجود آنها را در جهت صحيح به حركت در مى‌آورد. پس شاخص اوّل، دميدن و تقويت روح ايمان و معنويت و دادن اعتقاد و انديشه‌ى درست به افراد است، كه پيغمبر اين را از مكه شروع كرد و در مدينه پرچمش را با قدرت بالا برد.» [1]
در چگونگی استفاده نظام جمهوری اسلامی از این شاخص که عنوان «موتور پیشبرنده» را داراست، می‌توان گفت:
«اگر امروز نظام جمهورى اسلامى در مقابل نظامهاى گوناگون عالم سخنى براى گفتن دارد، مطلبى براى تحدى در قبال نظامهاى مادى در نظام جمهورى اسلامى وجود دارد، به خاطر همين است كه شاخص عمده، ايمان است. امروز بشر به خاطر بى‌ايمانى، دچار منجلابهاى گوناگون زندگى است. بنابراين شاخص عمده، ايمان است. ايمان به خدا و راه خدا و راه انبياء - كه دنبال آن، عمل به اين تعاليم است - فقط براى تعالى معنوى نيست؛ اگرچه عمده‌ترين ثمره‌ى آن، تعالى معنوى و تكامل انسانى و اخلاقى است؛ چون دنيا مزرعه‌ى آخرت است. از حركت در زندگى دنياست كه انسان ميتواند مدارج و معارج را طى كند و پيش برود. لذا زندگى مادى هم در گروى ايمان به خداست. پس ايمان به خداى متعال نه فقط سعادت معنوى را تأمين ميكند، بلكه سعادت مادى را هم تأمين ميكند... به گفته‌ى قرآن: «قد جائكم من اللَّه نور و كتاب مبين. يهدى به اللَّه من اتّبع رضوانه سبل السّلام»؛ راه‌هاى سلامت را، راه‌هاى آرامش را، راه‌هاى امنيت روانى را قرآن به انسان تعليم ميدهد؛ اين راهى است كه بشر را به آرامش روانى ميرساند؛ يعنى همان چيزى كه امروز دنيا در فقدان آن، در حال التهاب است. پيشرفت مادى هست، پيشرفت فناورى و علمى هست، ثروتهاى كلان در دست جوامع هست؛ اما آسايش نيست، آرامش نيست. اين به خاطر كمبود اين عنصر اساسى در زندگى انسان است، كه عبارت است از ايمان. اين يك مطلب اساسى با استفاده‌ى از قرآن كريم است كه در جمهورى اسلامى، من و شما، همه‌ى آحادمان، همه‌ى جوانهايمان، همه‌ى نسلهاى رو به جلو كه ميخواهند فرداى سعادتمندى را براى كشورشان و براى خودشان و براى فرزندانشان تأمين كنند، بايد به اين توجه داشته باشند. اساس كار در نظام اسلامى ايمان است، كه بايد اين ايمان را تأمين كرد؛ نه فقط در دل، بلكه در عمل، در برنامه‌ريزى‌ها و در همه‌ى اقدامها.» [2]
«شاخص دوم، قسط و عدل است. اساس كار بر عدالت و قسط و رساندن هر حقّى به حقدار - بدون هيچ ملاحظه - است.
شاخص سوم، علم و معرفت است. در نظام نبوى، پايه‌ى همه چيز، دانستن و شناختن و آگاهى و بيدارى است. كسى را كوركورانه به سمتى حركت نمى‌دهند؛ مردم را با آگاهى و معرفت و قدرتِ تشخيص، به نيروى فعّال - نه نيروى منفعل - بدل مى‌كنند.
شاخص چهارم، صفا و اخوّت است. در نظام نبوى، درگيريهاى برخاسته از انگيزه‌هاى خرافى، شخصى، سودطلبى و منفعت‌طلبى مبغوض است و با آن مبارزه مى‌شود. فضا، فضاى صميميّت و اخوّت و برادرى و همدلى است.
شاخص پنجم، صلاح اخلاقى و رفتارى است. انسانها را تزكيه و از مفاسد و رذائل اخلاقى، پيراسته و پاك مى‌كند؛ انسانِ با اخلاق و مزكّى مى‌سازد؛ «و يزكّيهم و يعلّمهم الكتاب و الحكمة». تزكيه، يكى از آن پايه‌هاى اصلى است؛ يعنى پيغمبر روى يكايك افراد، كار تربيتى و انسان‌سازى مى‌كرد.
شاخص ششم، اقتدار و عزّت است. جامعه و نظام نبوى، توسرى‌خور، وابسته، دنباله‌رو و دست حاجت به سوى اين و آن درازكن نيست؛ عزيز و مقتدر و تصميم‌گير است؛ صلاح خود را كه شناخت، براى تأمين آن تلاش مى‌كند و كار خود را پيش مى‌برد.
شاخص هفتم، كار و حركت و پيشرفتِ دائمى است. توقّف در نظام نبوى وجود ندارد؛ به طور مرتّب، حركت، كار و پيشرفت است. اتفاق نمى‌افتد كه يك زمان بگويند: ديگر تمام شد؛ حال بنشينيم استراحت كنيم! اين وجود ندارد. البته اين كار، كارِ لذّت‌آور و شادى‌بخشى است؛ كار خستگى‌آور و كسل‌كننده و ملول‌كننده و به تعب‌آورنده‌اى نيست؛ كارى است كه به انسان نشاط و نيرو و شوق مى‌دهد.» [3]

پاورقی:
[1]- بيانات رهبر معظم انقلاب در خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 28/2/1380
[2]- بيانات رهبر معظم انقلاب در اجتماع زائران و مجاوران حرم مطهر رضوي 1/1/1389
[3]- بيانات مقام معظم رهبری در خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 28/2/1380

این یادداشت را در ندای انقلاب هم ببینید.

شاخص 1 / شاخص يعني قطب‌نما!

2011-02-01T10:37:00.009+03:30

ایران اسلامی از زمان بازگشت امام (ره) به وطن تا 22 بهمن 57 ایام باشکوهی را پشت سر گذاشت؛ روزهایی که میان نسل‌های مختلف انقلاب به «دهه فجر» معروف شد و در آن، بزرگداشت انقلاب پررنگ‌تر از روزهای دیگر سال برگزار می‌گردد. به منظور پاسداری بهتر از جمهوری اسلامی ـ‌که ثمره اصلی این انقلاب است‌ـ یکی از مهمترین مأموریت‌های دوستداران انقلاب در این روزها «تبیین کردن خط اصیل انقلاب» در مواجهه با تفکرات انحرافی است که به دلیل «بی‌بصیرتی» یا بعضاً «به عمد» بیان می‌شوند؛ خط اصیل انقلاب که محور و اساس آن ولایت مطلقه فقیه است و آگاهی نسبت به آن برای «تحلیل شرایط روز و آینده» و «بصیرت‌افزایی» ضروری و لازم است. در جهت تبیین خط اصیل انقلاب از خطوط انحرافی، یکی از بهترین گزینه‌های پیش رو «تعیین شاخص و مایز» است.
چرا شاخص تعیین می‌کنیم؟

رهبر معظم انقلاب در چرایی ضرورت تعیین شاخص برای تفکیک خط اصیل از خطوط انحرافی می‌فرمایند:

«[کسانی] شعار طرفدارى از قانون مي‌دهند، عمل صريحاً بر خلاف قانون انجام مي‌دهند. شعار طرفدارى از امام ميدهند، بعد كارى مي‌كنند كه در عرصه‌ى طرفداران آن‌ها، يك چنين گناه بزرگى انجام بگيرد؛ به امام اهانت بشود، به عكس امام اهانت بشود. اين، كار كمى نيست؛ كار كوچكى نيست. دشمنان از اين كار خيلى خوشحال شدند. فقط خوشحالى نيست، تحليل هم مي‌كنند. بر اساس آن تحليل، تصميم مي‌گيرند؛ بر اساس آن تصميم، عمل مي‌كنند؛ تشويق مي‌شوند عليه مصالح ملى، عليه ملت ايران. اينجا آن چيزى كه مشكل را ايجاد مي‌كند، همان فريب، همان غبارآلودگى فضا و همان چيزى است كه در بيان اميرالمؤمنين (عليه الصّلاة و السّلام) هست: «و لكن يؤخذ من هذا ضغث و من هذا ضغث فيمزجان فهنالك يستولى الشّيطان على اوليائه»؛ يك كلمه‌ى حق را با يك كلمه‌ى باطل مخلوط مي‌كنند، حق بر اولياء حق مشتبه مي‌شود. اينجاست كه روشنگرى، شاخص معيّن كردن، مايز معيّن كردن، معنا پيدا مي‌كند.» [1]
اگر شاخص بد تبیین شود، خطر جدی است!

«اين نگاه از اين جهت اهميت پيدا ميكند كه چالش اصلى همه‌ى تحولات بزرگ اجتماعى - از جمله انقلابها - صيانت از جهتگيرى‌هاى اصلى اين انقلاب يا اين تحول است. اين مهمترين چالش هر تحول عظيم اجتماعى است كه هدفهائى دارد و به سمت آن هدفها حركت و دعوت ميكند. اين جهتگيرى بايد حفظ شود. اگر جهتگيرى به سمت هدفها در يك انقلاب، در يك حركت اجتماعى صيانت نشود و محفوظ نماند، آن انقلاب به ضد خود تبديل خواهد شد؛ در جهت عكس اهداف خود عمل خواهد كرد... تغيير جهتگيرى‌ها و منحرف شدن از راه اصلى - كه هويت اصلى هر انقلابى به آن جهتگيرى‌هاست و در واقع، سيرت انقلابها همين جهتگيرى‌هاى اصلى است - بكلى راه را عوض ميكند و اين انقلاب به هدفهاى خود نميرسد. اهميت اين قضيه از اين باب است كه تغيير جهتگيرى‌ها تدريجى است، نامحسوس است؛ اينجور نيست كه از اول كار، اين تغيير جهتگيرى با 180 درجه اتفاق بيفتد؛ اول با زاويه‌هاى خيلى كوچكتر، اين تغيير شروع ميشود؛ هرچه ادامه پيدا ميكند، فاصله‌ى راه اصلى - كه صراط مستقيم است - با اين انحراف، روزبه‌روز بيشتر ميشود. اين يك جهت است.

جهت ديگر اين است كه آن كسانى كه در پى تغيير هويت انقلاب بر مى‌آيند، معمولاً با پرچم رسمى و با تابلو جلو نمى‌آيند؛ آنچنانى حركت نميكنند كه معلوم بشود اينها دارند با اين حركت مخالفت ميكنند؛ حتّى گاهى به عنوان طرفدارى از حركت انقلاب، يك اقدامى ميكنند، يك اظهارى ميكنند، كارى ميكنند، زاويه ايجاد ميكنند؛ انقلاب از جهتگيرى خود بكلى دور مى‌افتد، بركنار ميشود.

براى اينكه اين جهتگيرى غلط و اين انحراف اتفاق نيفتد، احتياج به شاخصهاى معينى هست. بايد سر راه، شاخصهائى وجود داشته باشد. اگر اين شاخصها بود، روشن بود، واضح بود، در معرض ديد مردم بود، انحراف اتفاق نمى‌افتد؛ اگر كسى هم در جهت انحراف كار كند، از نظر توده‌ى مردم شناخته ميشود؛ اما اگر شاخصى وجود نداشت، آن وقت خطر جدى خواهد شد.» [2]
نخبگان هم به شاخص احتیاج دارند!

البته باید توجه داشته باشیم که تعیین شاخص فقط در جهت کمک به مردم عادی نیست؛ بلکه نخبگان هم نیازمند توجه به شاخص‌ها برای تشخیص بهتر در تحلیل رویدادها هستند:

«اميرالمؤمنين در آن لحظه‌ى فريب و فتنه، به دوستان خود نهيب مي‌زند: «امضوا على حقّكم و صدقكم»؛ اين راه حقى كه در پيش گرفتيد، اين حركت صادقانه‌اى كه داريد انجام مي‌دهيد، اين را از دست ندهيد و رها نكنيد؛ با حرف‌هاى فتنه‌گران و فتنه‌انگيزان، در دل شما تزلزل به وجود نيايد؛ «امضوا على حقّكم و صدقكم»؛ راهتان راه درستى است. خاصيت دوران فتنه - همان طور كه بارها عرض كرده‌ايم - غبارآلودگى است، مه‌آلودگى است. نخبگان گاهى دچار خطا و اشتباه مي‌شوند. اينجا شاخص لازم است. شاخص، همان حق و صدق و بيّنه‌اى است كه در اختيار مردم قرار دارد. اميرالمؤمنين مردم را به آن ارجاع ميداد. امروز ما هم محتاج همان هستيم.

اسلام به ما مي‌گويد بايد جامعه‌ى اسلامى با دستور اسلام اداره و هدايت شود و زندگى كند. اسلام مي‌گويد با دشمنان متعرض بايستى با قدرت برخورد كرد؛ بايد مرزبندى روشن و شفاف با آنها به وجود آورد. اسلام مي‌گويد فريب دشمن‌ها را نبايد خورد. اين، خط روشن اميرالمؤمنين است؛ امروز هم ما همين خط روشن را احتياج داريم.» [3]

سعی کرده‌ایم با مروری بر فرمایشات مقام معظم رهبری در 21 سال گذشته، مهم‌ترین شاخص‌های انقلاب اسلامی را انتخاب و در قالب یادداشت‌های نه‌گانه بازگو نماییم. این شاخص‌ها عبارتند از:

1. نگاه به الگوی حکومت اسلامی پیامبر (ص)

2. قله‌ای به نام حکومت علوی

3. حرکت به سمت عدالت

4. مکتب سیاسی امام خمینی (ره)

5. دوست و دشمن هر پدیده کیست؟

6. دارا بودن هویت اسلامی

7. شاخص‌های سیاست خارجی

8. ایمان دینی و اراده مردمی

9. شاخص‌های سیاست‌های کلی

پاورقی:

[1]- بيانات مقام معظم رهبري در ديدار با جمعي از طلاب و روحانيون 22/9/1388

[2]- فرمایشات مقام معظم رهبری در سالگرد ارتحال حضرت امام خمينى (ره) 14/3/1389

[3]- بيانات رهبر معظم انقلاب در ديدارمردم بوشهر در روز ميلاد امام على(ع) 5/4/1389

اين يادداشت را در نداي انقلاب و جوان آنلاين هم ببينيد.

انقلاب اسلامی مردم

2011-01-31T13:44:00.000+03:30

نام ماه بهمن با دهه فجر انقلاب اسلامی ایران قرین است. از 32 سال پیش تا کنون از زوایای مختلف به این حادثه عظیم قرن بیستم اشاره شده است. یکی از این هزاران زاویه، مربوط به دیدگاه افراد مختلف در مورد عوامل بوجودآورنده این انقلاب رهایی‌بخش است. عده‌ای معتقد بودند و هستند که افراد بخصوصی این انقلاب را به پیروزی رساندند و دسته مقابل این انقلاب را متعلق به متن مردم می‌دانند.

در این میان از ابتدای انقلاب کسانی بودند که خود را صاحب انقلاب یا لااقل دارای سهمی در انقلاب می‌دانستند. این طرز تفکر از «یک عده گروهکی‌های پرروی گستاخ» شروع شد و سپس به یک سری از احزاب غیردینی ابتدای انقلاب کشیده شد و پس از گذشت دهه‌ها، حتی این فکر به ذهن گروهی از افراد باسابقه انقلاب هم تسری پیدا کرد.

در پاسخ به این سؤال که این طرز فکر چقدر می‌تواند صحیح باشد، کافی است نگاهی به این جمله امام خمینی (ره) به عنوان بنیانگذار انقلاب اسلامی بیندازیم؛ امام خمینی (ره) در سالگرد دهه فجر در همان سال‌های ابتدایی انقلاب فرمودند:

«نباید این به ذهنمان خطور کند که این انقلاب را اشخاص انجام دادند؛ من هم همان‌قدر در این انقلاب نقش داشتم که عضوی از این جامعه هستم...»

امام راحل عظیم‌الشأن با وجود اینکه رهبری انقلاب اسلامی را به عهده داشتند، نقش خود را در حد عضوی از این جامعه می‌دانند و نه بیشتر!

مقام معظم رهبری نیز در تبیین صاحبان واقعی انقلاب، به نقش حضور مردم در پوک شدن نظام پادشاهی ایران اشاره می‌کنند و این حضور را ناشی از آگاهی اسلامی می‌دانند. نقش مردم آن‌قدر پررنگ بود که صاحبان انقلاب از دید هر انسان منصفی «مردم» نامیده شدند:

«نظام پادشاهى در ايران پوك شده بود. به خاطرِ چه؟ به خاطرِ حضور مردم. مردم به چه خاطر به ميدان آمدند؟ به خاطر دين. چون شعار، شعارِ اسلامى بود؛ چون پيشوايان، پيشوايانِ اسلامى و روحانيونِ مورد اعتمادِ مردم بودند.

در بين مردم، كسان زيادى بودند كه به روحانيون كمك مى‌كردند و به آنها مشورت مى‌دادند. حتّى در بعضى از شهرها، روحانيون را راهنمايى مى‌كردند. اما عامه‌ى مردم و توده‌هاى ميليونى در سرتاسر كشور، چون مى‌ديدند در رأسِ علماى بزرگ و روحانيون موجّه، امام بزرگوار قرار دارند، كه هم مرجع تقليد و هم روحانى‌اى در سطح عالى دينى‌اند، به صحنه مى‌آمدند. اين انقلاب استثنايى، اين گونه پديد آمد و به پيروزى رسيد. به تعبيرى ديگر، انقلاب ما به بركت حضور مردم شكل گرفت؛ مردمى كه حضورشان در صحنه، ناشى از اعتقادات دينى بود.

در آن روزگار، همه‌ى سياسيّون - حتى گروه‌هاى پارتيزانى چپ؛ كمونيست‌ها و التقاطي‌ها كه از زندان‌ها يا بيرون زندان‌ها با ما دوست و مرتبط بودند و با هم رفت و آمد داشتيم و ما با آن‌ها جلسه مى‌گذاشتيم - يك صدا اعتراف مى‌كردند وضعيتى كه در ايران پيش آمده است، جز به پيشوايى كسى مثل امام و جز با شعارهاى دينى، ممكن نبود پيش آيد.

يكى از مطالبى كه در باب انقلاب مى‌توان گفت، اين است. اين، حقيقتى است كه جلو چشم همه بود. هر كس هم اهل تحليل باشد، غير از اين نمى‌تواند بگويد؛ چنان كه در روزهاى اوّل، احدى جز اين نمى‌گفت. فقط يك عدّه گروهكي‌هاى پُر روىِ گستاخ كه چهار، پنج سال در زندان بودند و به بركت انقلاب و حضور مردم از زندان‌ها نجات پيدا كردند، به محض خلاص شدن، پرچم‌هاى خود را جلو مردم برافراشتند. مردم هم پرچم‌هاى آنان را گرفتند، پاره كردند و به دور افكندند. گروهك‌ها، از همان وقت با مردم بد شدند؛ از مردم روى گردان شدند؛ با مردم دشمنِ خونى شدند و در خانه‌هاى مردم، در مغازه‌هاى مردم و در ميدان‌هاى تهران و شهرهاى ديگر، شروع به بمب‌گذارى كردند. جز اين‌ها، يك عدّه آدم‌هاى لجوجِ لجبازِ حق‌ناپذير، حاضر نبودند حق را قبول كنند. و الّا هر كس كه نگاه مى‌كرد، حقايق را مى‌ديد.

البته اين نكته را هم در كنار اين مطلب بگوييم كه عوامل بسيارى به پيروزى انقلاب كمك كرد. هر كس كلمه‌اى در باب انقلاب گفته بود، به قدر همان يك كلمه به پيروزى انقلاب كمك كرده بود. در اين هيچ ترديدى نيست. اما كمك كردن به انقلاب به قدر يك كلمه، به قدر صد كلمه و به قدر يك كتاب، يك مطلب است و موج انقلاب راه انداختن، مطلب ديگرى است. اصلاً با هم قابل مقايسه نيست. البته اين طور هم نيست كه كسانى، به صرف گفتن كلمه‌اى در تأييد يا راجع به انقلاب، كه فرضاً زمانى در جايى عنوان شده است، بگويند «پس ما هم جزو - مثلاً - برانگيزانندگان و رهبران اين انقلابيم!» مثل آن مردى كه ران ملخى در ديگ آش صد نفره انداخت و گفت: «حاجى؛ انا شريك!»

مسلّماً همه‌ى آحاد مردم - مردمى كه جان خودشان را در مقابل دشمن قرار دادند - صاحب اين انقلابند. ديگر از اين بالاتر چيست؟ گيرم كه بنده هزار جلسه راجع به انقلاب صحبت كردم. مگر اين صحبت به قدر جان يك انسان ارزش دارد؟! بديهى است كسانى كه در راه پيروزى انقلاب جانشان را تقديم كردند، از ما جلو افتادند. اگر ما واقعاً بخواهيم منصفانه در اين باره حرف بزنيم، بايد چنين حرفى بزنيم. على‌اَىّ‌حال، حضور مردمى، حقيقتى در باب انقلاب است.» [1]

گروه‌های سیاسی باید بدانند که هر اعتقادی جز اعتقاد قلبی به ایفای نقش اصلی توسط مردم در به ثمر رسیدن انقلاب، سرنوشتی را مانند همان «آدم‌هاى لجوجِ لجبازِ حق‌ناپذير» برایشان رقم خواهد زد و بدانند با گذشت سال‌های پیاپی، «این ملت نسبت به مبانی انقلاب عميق‏تر، پخته‏تر و مجرب‏تر» [2] می‌شوند و با پرچم‌های برافراشته علیه جمهوری اسلامی، همانند 9 دی سال گذشته مقابله خواهند کرد.

پاورقی:

[1]- بيانات رهبر معظم انقلاب در خطبه‌هاى نماز جمعه‌ 14/11/1373

[2]- بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در ديدار مردم شهرستان كازرون 16/2/1387

اين يادداشت را در نداي انقلاب هم ببينيد.

برافراشته شدن پرچم اسلام

2011-01-31T11:30:00.000+03:30

این روزها صحبت اکثر انسان‌های دور و برمان، حتی مردم عادی، نقل حوادث و اتفاقات کشورهای تونس و مصر است و پیش‌بینی‌هایی که هر شخص فراخور اطلاعات خود دارد. اتفاقاتی که اگر درست به آن بنگریم، بیانگر بیداری مسلمانان کشورهای مختلف است. مسلمانانی که بیش از پیش از دست حاکمان وابسته و زورگوی خود به تنگ آمده‌اند و خواهان اجرای اسلام در کشورشان هستند.

ما معتقدیم که جمهوری اسلامی، الگوی مناسبی برای مردم مسلمان سراسر جهان است؛ دلیل‌مان هم این است که ما هیچ‌وقت زیر بار زور نرفته‌ایم و همواره معتقدیم که استقلال، مهم‌ترین عامل پیشرفت کشور است، چرا که دولت‌های زورگو نشان داده‌اند که از حل کوچکترین مشکلات خود نیز عاجزند. از سال‌ها قبل شاهد بودیم که دولت‌های سلطه‌طلب و استعمارگر روز به روز به مرگ نزدیکتر می‌شوند و پرچم اسلام روز به روز برافراشته‌تر می‌شود و هر کس که متمسک به اسلام است زنده‌تر می‌گردد. گویا این روزها و با دیدن این اتفاقات، باورمان به این قضیه نیز بیشتر شده است؛ قضيه‌اي كه رهبر آگاه و بصيرمان 15 سال قبل به آن باور داشت:

«دولت جمهورى اسلامى و ملت ايران، افتخار مى‌كنند كه با زور و غصب كنار نمى‌آيند. رژيم غاصبِ صهيونيستِ تروريستِ نژادپرست را يك روز هم نپذيرفته‌اند و نخواهند پذيرفت. هركس كه از زورگويان حمايت مى‌كند، سياهكار است. ملت ايران، در طول اين هفده سال توانسته است ثابت كند كه قدرتمند، رشيد و صبور است. راه خود را با طمأنينه، آرامش و با اتّكاى به نفس ادامه مى‌دهد. هفده سال پيش، ملت ما، اين ارتش، اين نيروى هوايى، اين نظم و سطح عالى دانش در نيروهاى مسلّح و اين دانشجو و استاد و چنين فرماندهان و مسؤولان دانشگاهى را نداشت، و اين، آسان به دست نيامده است. تلاشها و كوششها شده است. ان‌شاءاللَّه، از اين هم پيش‌تر خواهيم رفت. نيروهاى مسلّح، روزبه‌روز، به هدفهاى خود نزديكتر خواهند شد، و روزبه‌روز تواناييهاى بيشترى به دست خواهند آورد. اين تواناييها، فقط توانايى نظامى نيست. توانايى علمى، صنعتى و روحى هم هست. اتّكاى به نفس هم هست. دشمن هرچه مى‌تواند، تلاش كند. بانوى ما، زينب كبرى عليهاسلام، خطاب به سيه‌روى‌ترين انسانهاى زمان خود فرمود: «كد كيدك، واسع سعيك فواللَّه لاتمحوا ذكرنا.» امروز ملت ايران و مسؤولان اين كشور، همان سخن را به دشمنان زورگو و ياوه‌گوى جمهورى اسلامى مى‌گويند. آنهايى كه در موضع مسؤولان كشور امريكا يا هر گوشه‌ى ديگر دنيا، عليه ملت ايرانْ سخنان ياوه مى‌گويند و زشتيهاى خودشان را به ملت و دولت ايران نسبت مى‌دهند، خودشان تروريست و زورگويند. آنان بدكاره و نژادپرستند. آنان از حل كردن ابتدايى‌ترين مشكلات اجتماعى خود، يعنى مسأله‌ى نژاد و سياه و سفيد، عاجزند. امروز همين سخنان را ملت و نظام ايران خطاب به آنها مى‌گويد: «كدكيدك. واسع سعيك. فواللَّه لاتمحوا ذكرنا.» مگر شما مى‌توانيد كمترين آسيبى به جمهورى اسلامى برسانيد؟! شما خواهيد مُرد. شما خواهيد رفت. شما مانند آن امپراتورى ديگر، زايل خواهيد شد و پرچم اسلام روزبه‌روز، برافراشته‌تر خواهد شد. ملت ايران و هركس كه متمسّك به اسلام است، روزبه‌روز زنده‌تر خواهد شد.» [1]

پاورقي:

[1]- بيانات رهبر معظم انقلاب در مراسم صبحگاه «نيروى هوايى» 1374/9/26

اين مطلب را مي‌توانيد در استوا هم بخوانيد.

یک پیشنهاد

2011-01-25T23:53:00.005+03:30

یک لیست 34 موردی از چیزهایی که در این دنیا خیلی دوست داریم تهیه کنیم. هنگام ذکر تسبیحات حضرت زهرا (س) پس از هر نماز، قبل از هر «الله اکبر» یکی از موارد لیست را بخوانیم!

مواجهه با عظمت پوشالي

2011-01-24T10:45:00.005+03:30

میان ما شیعیان، برخی از ماه‌های سال از بقیه ماه‌های سال عزیزترند؛ از جمله ماه رمضان، ذی‌الحجه، محرم و صفر. اما در این بین به فرموده امام راحل عظیم‌الشأنمان «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است.»
ماه مُحرمی که با ورود حسین علیه‌السلام به کربلا، جامه عزا بر تن دوستدارانش می‌پوشاند و با تاسوعا و عاشورا تا اربعین حسینی در ماه صفر ادامه می‌یابد. اما براستی تفاوت قیام حسین بن علی علیه‌السلام با مابقی قیام‌های تاریخ در چیست که اینگونه ماندگار می‌ماند و حتی باعث زنده نگه داشتن دین پیامبر آخرالزمان صلی‌الله علیه و آله می‌شود. مقام معظم رهبری در تفکیک حرکت امام حسین علیه‌السلام از دیگر حرکات شجاعانه تاریخ می‌فرمایند:

«ماجراى كربلا تقريباً بيشتر از يك نصف روز - يا اندكى بيشتر - طول نكشيده است. تعدادى هم شهيد شده‌اند - حالا هفتاد و دو نفر يا چند نفر كمتر و بيشتر - اين همه شهيد در دنيا هست. مسأله‌ى كربلا كه شما مى‌بينيد اين همه عظمت پيدا كرده است - حق هم همين است و هنوز از اينها عظيمتر است - اين‌گونه در اعماق وجود بشر تأثير گذاشته و نفوذ كرده است، به خاطر روح اين قضيه است. جسم قضيه چندان حجمى ندارد. بالاخره بچه‌هاى كوچك در همه‌جا كشته شده‌اند؛ در حالى كه آن‌جا يك بچه‌ى شش ماهه كشته شد - دشمنان در بعضى جاها قتل عام كرده‌اند و صدها بچه را كشته‌اند - قضيه در اين‌جا از لحاظ جسمانى مطرح نيست؛ از لحاظ معنا و روح خيلى مهم است.

روح قضيه اين است كه امام حسين عليه السّلام در اين ماجرا، با يك لشكر روبه‌رو نبود؛ با جماعتى از انسانها، هر چند صد برابر خودش، طرف نبود؛ امام حسين عليه السّلام با جهانى انحراف و ظلمات روبه‌رو بود. اين مهم است. با يك جهان كجروى و ظلمت و ظلم مواجه بود، كه آن جهان هم همه چيز داشت. پول، زر و زور، شعر، كتاب و محدّث و آخوند داشت. وحشت انگيز بود. تن آدم معمولى - حتى آدم فوق معمولى - در مقابل عظمت پوشالى آن دنياى ظلمت مى‌لرزيد. قدم و دل امام حسين عليه‌السّلام در مقابل اين دنيا نلرزيد؛ احساس ضعف و ترديد نكرد و يك تنه وسط ميدان آمد. عظمت قضيه اين است كه قيامِ‌للَّه است.

كار امام حسين عليه‌الصّلاه والسّلام در كربلا، با كار جدّ مطهرش حضرت محمد بن عبداللَّه صلى‌اللَّه عليه و آله و سلم در بعثت، قابل تشبيه و مقايسه است. قضيه اين است. همان‌طور كه پيغمبر در آن جا، يك تنه با يك دنيا مواجه شد، امام حسين هم در ماجراى كربلا، يك تنه با يك دنيا مواجه بود. آن بزرگوار هم نترسيد؛ ايستاد و جلو آمد. امام حسين هم نترسيد؛ ايستاد و جلو آمد. حركت نبوى و حركت حسينى، مثل دايره‌ى متحدالمركز هستند. به يك جهت متوجّهند. لذا اين‌جا «حسين منى و انا من حسين» معنا پيدا مى‌كند. اين عظمت كار امام حسين است.

امام حسين عليه‌السّلام در شب عاشورا كه فرمود: برويد و اين‌جا نمانيد؛ دست بچه‌هاى مرا هم بگيريد و ببريد؛ اينها مرا مى‌خواهند، شوخى كه نكرد. فرض كنيد آنها قبول مى‌كردند و مى‌رفتند و امام حسين، تك و تنها و يا با ده نفر مى‌ماند؛ آيا خيال مى‌كنيد عظمت كار امام حسين كم مى‌شد؟ نه؛ عيناً باز همين عظمت را داشت. اگر به جاى اين هفتاد و دو نفر، هفتاد و دو هزار نفر اطراف امام حسين را مى‌گرفتند، آيا باز عظمت كار كم مى‌شد؟

نه، عظمت كار اين‌جا بود كه امام حسين عليه‌السّلام، در مقابل فشار و سنگينى يك دنياى متعرّض و مدّعى، احساس ترديد نكرد؛ در حالى كه آدمهاى معمولى احساس ترديد مى‌كنند. آدمهاى فوق معمولى هم احساس ترديد مى‌كنند. كمااين‌كه بارها گفته‌ام عبداللَّه بن عباس - كه يك شخصيت بزرگى است - و همه‌ى آقازاده‌هاى قريش، از آن وضع ناراحت بودند. عبداللَّه زبير، عبداللَّه عمر، عبدالرحمن بن‌ابى بكر و فرزندان بزرگان صحابه و بعضى صحابه از اين قبيلند. در مدينه عدّه‌ى زيادى صحابه بودند؛ آدمهاى با غيرتى هم بودند - نه اين‌كه خيال كنيد با غيرت نبودند - همان كسانى بودند كه در مقابل تهاجم مسلم‌بن عقبه، در قضيه‌ى «حَرّه» مدينه - كه سال بعد به مدينه حمله بردند و همه را قتل عام كردند - ايستادند؛ جنگيدند و مبارزه كردند. خيال نكنيد ترسو بودند؛ نه، شمشيرزن و شجاع بودند.

شجاعت ورود در ميدان جنگ، يك مسأله است و شجاعت مواجه شدن با يك دنيا، يك مسأله‌ى ديگر است. امام حسين عليه‌السلام اين دومى را داشت. براى اين دومى حركت كرد. براى همين است كه من بارها تأكيد كرده‌ام كه حركت امام بزرگوار ما، يك حركت حسينى بود. امام بزرگوار در زمان ما، رشحه‌اى از حركت حسينى را در كار خود داشت. حالا بعضى بگويند كه امام حسين در صحراى كربلا، تشنه شهيد شد؛ ولى امام بزرگوار، با اين عزّت، حكومت و زندگى كردند؛ از دنيا رفتند و تشييع شدند. شاخص قضيه اينها نيست. شاخص قضيه مواجه شدن با يك عظمت پوشالى است كه همه‌ى چيزها را هم با خود دارد.

قبلاً گفتم كه دشمن امام حسين عليه‌السلاّم، پول و زور و شمشير زن و مروّج و مبلّغ و سينه چاك داشت. عزيزان من! الان وضع شما اين است. كربلا تا آخر دنيا گسترده است. كربلا كه به مرزهاى آن ميدان چند صد مترى محدود نمى‌شد. الان همان روز است. همه‌ى دنياى استكبار و ظلم امروز، با جمهورى اسلامى مواجه است.» [1]

پاورقی:

[1]- بيانات پاسداران انقلاب اسلامى به مناسبت روز پاسدار 24/9/1375

اين يادداشت را مي‌توانيد در استوا هم ببينيد.

هویت اسلامی در برابر استحاله فرهنگی

2011-01-22T12:25:00.000+03:30

روزهای زمستان که یکی یکی سپری می‌شود و به ماه بهمن می‌رسیم، لحظه‌شماری می‌کنیم برای روزهای دهه فجر. روزهایی که حتی برای ما جوان‌ترها هم با احساس غرور و آزادی همراه است. اما سؤال این است که چه اتفاقی از لحاظ فرهنگی افتاد که روح اعتماد به نفس ملی در ایرانی‌ها دمیده شد و هر چه از انقلاب می‌گذرد، مردم نسبت به مبانی انقلاب عمیق‌تر، پخته‌تر و مجرب‌تر می‌شوند؟ در پاسخ به این سؤال می‌توان گفت:

«ملت ايران وجود خود را، هستى خود را در راه رسيدن به اين آرمان بزرگ به ميدان آورد. در حقيقت ملت ايران در دوران انقلاب اسلامى احساس هويت كرد. آنچه كه دشمنان، دشمنان بنيانى اين ملت هميشه مي‌خواسته‏اند و دنبال مي‌كرده‏اند، اين بوده است كه از اين ملت سلب هويت كنند. وقتى يك ملتى احساس شخصيت نكرد، احساس هويت نكرد، راحت‏تر زير بار مي‌رود؛ گذشته‏ى او را انكار مي‌كنند، امكانات او را انكار مي‌كنند، قدرت‌هاى درونى و ذاتى او را انكار مي‌كنند، براى اين‌كه بتوانند به راحتى آن ملت را، آن كشور را در مشت بگيرند. اين كارى بود كه در دوران استحاله‏ى فرهنگى، يعنى دوران منحوس پهلوى، در اين كشور با شدت ادامه پيدا كرد و روز به روز در آن سال‌ها تقويت شد.

جمهورى اسلامى، جهت را صد و هشتاد درجه تغيير داد. ملت ايران احساس هويت مي‌كند؛ هويت اسلامى كه هويت ايرانى هم نشأت گرفته‏ى از همين هويت اسلامى است. احساس مي‌كند كه ايران اسلامى همان هويت گمشده‏اى است كه بايستى اين ملت دوباره آن را به دست بياورد و بر اساس او، آرمان‌هاى خود را معين و برنامه‏ريزى كند و تلاش و مجاهدت خود را شكل دهد. اين كارى است كه ملت ما به خوبى انجام داده است و دارد انجام مي‌دهد. من اين آيه‏هاى يأسى را كه بعضى پى در پى تكرار مي‌كنند، مطلقاً قبول ندارم و آن‌ها را انكار مي‌كنم. من با اطلاع از مسائل گوناگون كشور بزرگ و ملت عظيم‏الشّأنمان بالعيان مى‏بينم كه اين ملت و جوانان اين ملت با گذشت زمان و تقريباً سه دهه از آغاز پيروزى انقلاب، نسبت به مبانى انقلاب عميق‏تر، پخته‏تر و مجرب‏تر شده‏اند. [1]

پاورقی:

[1]- بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى‏ در ديدار مردم شهرستان كازرون ‏16/2/1387

اين يادداشت را مي‌توانيد در استوا هم بخوانيد

مادر ز مهر، سرزنش طفل می‌کند

2011-01-15T21:18:00.002+03:30

از بس که غافلم ز حساب و کتاب خود در حیرتم به حشر چه سازم جواب خود

مادر ز مهر، سرزنش طفل می‌کند از من مگیر وقت خطایم، عتاب خود

هر چند روسیاه ولی بنده توام ای مهربان جدا مکن از من حساب خود

غفلت ز مرگ فرصت جبران ز من گرفت طی شد تمام زندگی‌ام در سراب خود

من ناله از عذاب جهنم نمی‌کنم دریافتم به دوری از تو عذاب خود

مسکین در احترام کریم است، هر که هست خورشید می‌کشد همه را در حجاب خود

ما حد خود ز گریه‌ی مستانه می‌خوریم مست اینچنین کسی نشود از شراب خود

محشر به غیر نام علی سر نمی‌دهم وقتی ندا رسد که بخوانم کتاب خود

پرسیدم از تو، توبه من هم قبول هست؟ نام حسین آمد و دیدم جواب خود

* وقتی آدم (ع) گفت «یا قدیم الاحسان بحق الحسین» و اشکش جاری شد، خطاب رسید که توبه‌ات را قبول کردیم!

شعر خوانده شده توسط حاج منصور در شب 17 رمضان 89

پیشرفت ایران اسلامی

2011-01-10T09:09:00.003+03:30

چند هفته پیش بود که اندیشمندان علوم مختلف کشورمان در جلسه‌ای خدمت مقام معظم رهبری رسیدند. پس از آن بود که «الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت» بیشتر از گذشته دغدغه ذهن‌های علاقه‌مندان به پیشرفت ایران اسلامی گردید. هر شخص و هر رسانه‌ای از ظن خود یار این الگویی شد که قرار است دانشمندان با تأمل فراوان و با زمینه فرهنگی کشورمان به آن دست یابند.

سعی نگارنده در این یادداشت این بوده است که از یک زاویه خاص، یکی از تعاریف مرتبط با این بحث از نگاه رهبر معظم انقلاب و انحراف تفکرات مختلف از این تعریف را در اختیار علاقه‌مندان قرار دهد.

«اساس نگاه اسلامى به پيشرفت، بر پايه‌ى اين نگاه به انسان است: اسلام انسان را يك موجود دوساحتى ميداند؛ داراى دنيا و آخرت؛ اين پايه‌ى همه‌ى مطالبى است كه در باب پيشرفت بايد در نظر گرفته بشود؛ شاخص عمده اين است؛ فارقِ عمده اين است. اگر يك تمدنى، يك فرهنگى و يك آئينى، انسان را تك ساحتى دانست و خوشبختى انسان را فقط در زندگى مادىِ دنيائى به حساب آورد، طبعاً پيشرفت در منطق او، با پيشرفت در منطق اسلام - كه انسان را دو ساحتى ميداند - بكلى متفاوت خواهد بود. كشور ما و جامعه‌ى اسلامى آن وقتى پيشرفته است كه نه فقط دنياى مردم را آباد كند، بلكه آخرت مردم را هم آباد كند. پيغمبران اين را ميخواهند: دنيا و آخرت. نه دنياى انسان بايد مغفول عنه واقع بشود به توهم دنبالگيرى از آخرت، نه آخرت بايد مغفول عنه واقع بشود بخاطر دنبالگيرى از دنيا. اين بسيار نكته‌ى مهمى است. اساس، اين است. آن پيشرفتى كه در جامعه‌ى اسلامى مورد نظر است، اينچنين پيشرفتى است.

چند جور انحراف ممكن است در اينجا بوجود بيايد:

يكى اين است كه كسانى دنيا را اصل بدانند و از آخرت فراموش كنند؛ يعنى همه‌ى تلاش جامعه و برنامه‌ريزان و سياست‌گذاران و حكومت، براى اين باشد كه زندگى مردم را از لحاظ دنيائى آباد كنند: مردم پول داشته باشند، ثروت داشته باشند، راحت باشند، مشكل مسكن نداشته باشند، مشكل ازدواج نداشته باشند، مشكل بيكارى نداشته باشند؛ فقط همين! اما از لحاظ معنوى در چه وضعى باشند، مطلقاً مورد توجه قرار نگيرد. اين يك انحراف است.

يك انحراف ديگر اين است كه از دنيا غفلت كنند؛ از دنيا غفلت كردن يعنى از مواهب حيات و مواهب زندگى غفلت كردن و به آن بى‌اعتنائى كردن؛ اين هم يك انحراف ديگر است. مثل بسيارى از گرفتارى‌هائى كه در مجموعه‌ى دينداران در گذشته اتفاق افتاده: اقبال به مسائل اخروى و دينى، و بى‌توجهى به مواهب عالم حيات و استعدادهائى كه خداى متعال در اين عالم قرار داده است؛ اين هم يكى از انحرافهاست. «هو الذّى انشأكم من الارض و استعمركم فيها»؛ خدا شما را مأمور كرده است به آبادى زمين. آبادى يعنى چه؟ يعنى استعدادهاى بى‌پايانى كه در عالم ماده وجود دارد را يكى يكى كشف كردن، آنها را در معرض استفاده‌ى انسان قرار دادن و انسان را به اين وسيله به جلو بردن. اين مسئله‌ى علم و توليد علم و اين مسائلى كه ما ميگوئيم، ناظر به اين است.

يك انحراف ديگر هم اين است كه انسان در زندگى شخصى خود، مواهب حيات و نيازهاى مادى را دست كم بگيرد و مورد بى‌اعتنائى قرار بدهد؛ اين هم در اسلام گفته نشده، خواسته نشده؛ بلكه عكسش خواسته شده: «ليس منّا من ترك اخرته لدنياه و لا من ترك دنياه لاخرته». اگر آخرت را به خاطر دنيا ترك كرديد در اين امتحان مردوديد؛ اگر دنيا را هم به خاطر آخرت ترك كرديد در اين امتحان مردويد. اين خيلى مهم است. اميرالمؤمنين به كسى برخورد كرد كه زن و زندگى و خانه و همه چيز را كنار گذاشته بود و به عبادت پرداخته بود؛ فرمود: «يا عدّى نفسه»، اى دشمن كوچك خويشتن! با خودت دارى دشمنى ميكنى؛ خدا اين را از تو نخواسته. «قل من حرّم زينة اللَّه الّتى أخرج لعباده و الطّيّبات من الرّزق». اين هم اين مطلب است. بنابراين تعادل دنيا و آخرت و نگاه به دنيا و آخرت - هم در برنامه‌ريزى، هم در عمل شخصى و هم در اداره‌ى كشور - لازم است. اين هم يك شاخص عمده‌ى پيشرفت است.» [1]

پاورقی:

[1]- بيانات رهبر معظم انقلاب در ديدار استادان و دانشجويان كردستان 27/02/1388

این یادداشت را می‌توانید در استوا و ندای انقلاب هم بخوانید.

آزادی بیان و اطلاعات در اسناد منطقه‌ای

2011-01-08T15:00:00.001+03:30

چکیده

آزادی آرمان شکوهمند بشری است. هنگامی که افراد صحبت از آزادی می‌کنند تفاسیر و مفاهیم مختلفی از آن را مدنظر قرار می‌دهند. طیف گسترده مفهوم انتزاعی آزادی، سبب شده است که بحث‌های مختلفی میان اقوال گوناگون صورت بگیرد. آزادی بیان و آزادی رسانه‌ها هم درگیر همین مسئله هستند و جوامع گوناگون در زمان‌ها و مکان‌های متفاوت و با فرهنگ‌های مختلف تفسیر خود را ارائه کرده‌اند. گاهی جامعه‌ای ادعای آزادی کامل برای رسانه‌ها داشته است و گاهی اختناق نصیب رسانه‌ها بوده است و هم‌چنین اکثرا بین این دو و البته خودسانسوری.

پس از گذشت قرن‌ها از حضور مطبوعات در عرصه‌های اجتماعی و بین‌المللی، دولت‌ها و سازمان‌ها به فکر ایجاد نظام حقوق بین‌المللی ارتباطات افتادند. البته قبل از این نیز حقوق ارتباطات بین‌الملل در حد ارتباطات دریایی و زمینی و... وجود داشت، لکن این حقوق ارتباطات فیزیکی، دچار تغییرات ماهوی شد تا به حقوق ارتباطات جمعی تغییر پیدا کند. اما علاوه بر کوشش‌های بین‌المللی، در دهه‌های اخیر کشورهایی که تقریباً از فرهنگ‌های شبیه به هم برخوردار بودند و اکثراً در منطقه جغرافیایی نزدیک به هم زندگی می‌کردند به فکر عهدنامه‌ها و مصوبات درون منطقه‌ای افتادند. این تلاش‌ها با همت کشورهای اروپایی شروع شد و پس از آن به ترتیب کشورهای آمریکایی، آفریقایی، اتحادیه عرب، آسیایی و همچنین کشورهای اسلامی تصمیماتی اتخاذ کردند.

در این مقاله سعی دارم با بیان چگونگی شکل‌گیری این تصمیمات، نقاط افتراق و اشتراک این نظامات را با تمرکز صرف بر «آزادی بیان و اطلاعات» بررسی کنم.

متن کامل این مقاله را می‌توانید از اینجا دانلود کنید.

قوي‌ترين ضربه ملت

2010-12-30T10:46:00.003+03:30

سال گذشته یکی از عجیب‌ترین سال‌های تاریخ معاصر ایران بود. سالی که همه آن را با نام فتنه 88 می‌شناسند. این فتنه چطور بود که توانست این همه انرژی و وقت مسئولین و مردم را صرف خود کند تا جایی که امثال بزرگانی چون استاد مصباح یزدی از آن به عنوان عجیب‌ترین سال عمر 80 ساله خود ذکر می‌کنند.

در این یادداشت مبسوط، سعی داریم بعد از تعریف فتنه، کمی در مورد ایجادکنندگان فتنه‌ها و هدف آن‌ها از «فتنه‌سازی» صحبت کنیم. پس از آن از انگیزه‌های فتنه‌گران و ریشه‌های رفتاری آن‌ها، وظایف عوام و خواص در فتنه‌ها، «حماسه نهم دی» و وظایف ما پس از این حماسه سخن خواهیم گفت.

فتنه چیست؟
«فتنه معنايش اين است كه يك عده‌اى بيايند با ظاهرِ دوست و باطنِ دشمن وارد ميدان شوند، فضا را غبارآلود كنند؛ در اين فضاى غبارآلود، دشمنِ صريح بتواند چهره‌ى خودش را پنهان كند، وارد ميدان شود و ضربه بزند. اينى كه اميرالمؤمنين فرمود: «انّما بدء وقوع الفتن اهواء تتّبع و احكام تبتدع»، تا آنجائى كه ميفرمايد: «فلو انّ الباطل خلص من مزاج الحقّ لم‌يخف على المرتادين»؛ اگر باطل، عريان و خالص بيايد، كسانى كه دنبال شناختن حق هستند، امر برايشان مشتبه نميشود؛ ميفهمند اين باطل است. «و لو انّ الحقّ خلص من مزج الباطل انقطع عنه السن المعاندين»؛ حق هم اگر چنانچه بدون پيرايه بيايد توى ميدان، معاند ديگر نميتواند حق را متهم كند به حق نبودن. بعد ميفرمايد: «و ليكن يؤخذ من هذا ضغث و من ذاك ضغث فيمزجان»؛ فتنه‌گر يك تكه حق، يك تكه باطل را ميگيرد، اينها را با هم مخلوط ميكند، در كنار هم ميگذارد؛ «فحينئذ يشتبه الحقّ على اوليائه»؛ آن وقت كسانى كه دنبال حقند، آنها هم برايشان امر مشتبه ميشود. فتنه اين است ديگر.» (1)

فتنه توسط چه کسانی صورت می‌گیرد؟
بزرگان دین در توصیف فتنه از منظر قرآن بیان می‌کنند که فتنه هیچگاه به صورت خودجوش و اتفاقی به وجود نمی‌آید؛ بلکه همیشه فتنه با اراده فاعل خود، بین مردم و اقشار گوناگون به وجود می‌آید. سه عامل فتنه وجود دارد که به طور خلاصه به آن‌ها اشاره می‌کنیم:
1. در نوع اول، فاعل فتنه خداست که برای آزمایش و تمییز مؤمن واقعی از غیرمؤمن و مؤمن سطحی، فتنه را ایجاد می‌کند. در این نوع فتنه، هر چه فتنه سنگین‌تر و امتحانات سخت‌تر باشد، پاداش‌هایی که در ازای موفقیت در آن فتنه نصیب بندگان می‌شود، بیشتر است. البته باید توجه داشته باشیم که خدا برای ایجاد فتنه، از ابزارها و وسایل گوناگون استفاده می‌کند و در واقع این نوع فتنه به صورت عام در نظر گرفته می‌شود که بر دو نوع فتنه‌ای که در ادامه می‌آید، محیط است.
2. دسته دوم فتنه‌ها، توسط شیاطین به وجود می‌آیند. ابلیس به اذان خدا این توانایی را پیدا کرده که جز مخلصین، بتواند با وسوسه، بسیاری از انسانها را گمراه کند و یکی از ابزارهای قدرتمند او ایجاد فتنه بین عموم موحدان است.
3. دسته سوم ایجاد کنندگان فتنه، مردم هستند. آن دسته از مردمی که زمام امورشان را به دست شیطان سپرده‌اند و بدون اینکه دیگر نیازی به وسوسه از طرف شیطان باشد، خودشان به خاطر حب جاه و مال و مقام و قدرت، ایجاد فتنه می‌کنند. (2)

هدف از ایجاد فتنه
هر کدام از عوامل فتنه‌ای که در بالا اشاره شد، به خاطر اهدافی ایجاد فتنه می‌کنند:
1. خداوند به دلیل امتحان و آزمایش بندگان و جدا کردن سره از ناسره، فتنه را شامل حال همه افراد (عوام و خواص) از ابتدای خلقت تا کنون کرده است تا جایی که 2 آیه از قرآن اشاره به فتنه‌ای دارد که برای پیامبر عظیم‌الشأن اسلام به‌وجود آمد. (3)
مقام معظم رهبری در توصیف این امتحان الهی در فتنه 88 بیان می‌کنند: «امتحانهائى هم در اين انتخابات پيش آمد. يك امتحان، امتحان آحاد مردم بود. به نظر من مردم در اين امتحان برنده شدند؛ نمره‏ى قبولى گرفتند. حضور عظيم مردم، يك امتحان عظيمى بود كه آنها را سرافراز كرد. بسيارى از آحاد مردم، از جريانهاى سياسى، طبق وظيفه‏شان عمل كردند. بعضى از خواص هم البته مردود شدند. اين انتخابات بعضى‏ها را مردود كرد. برخى از جوانان ما كه با صداقت، با سلامت وارد ميدان وظيفه ميشوند، به رغم هوشيارى‏هايشان، در مواردى اشتباه كردند. بسيارى از جوانان اين كشور هم با همان ايمان، با همان صداقت، حركت درستى كردند. به كسى اعتقاد پيدا كردند، به او رأى دادند؛ يا آن كس رأى آورد يا نياورد. ملاك اين نيست. ملاك اين است كه انسان عقيده‏اى پيدا كند، هوشيارانه، از روى احساس وظيفه، احساس تكليف، وارد ميدان اين عمل سياسى و حركت سياسى بشود. بعد هم همه تسليم قانون باشند. اكثر قاطع ملت ما - از جوانها، از نخبگان، از توده‏ى عظيم مردم - در اين رديف قرار گرفته‏اند و در اين امتحان مقبول شده‏اند. يك عده هم البته فريب خوردند.» (4)
2. هدف شیطان هم از فتنه، کینه‌ای است که از آدم (ع) و بنی آدم دارد و قسم خورده است که «لاغوینهم اجمعین» (همه را فریب می‌دهم.)
3. اما این سؤال پیش می‌آید که انسان‌ها چرا مقابل هم قرار می‌گیرند و فتنه می‌کنند؟ در صورتی که انسان‌ها ذاتاً نباید مشکلی با هم داشته باشند و کینه‌ای از هم به دل داشته باشند اما انسان‌ها نیز به دلایل گوناگونی ایجاد فتنه می‌کنند. این دلایل بازه‌ای از حسد تا حب جاه و مقام و شهرت و قدرت را شامل می‌شود. رهبر معظم انقلاب در توصیف دلایل ایجاد فتنه از سوی انسان‌ها فرموده‌اند: « آنچه كه مهم است، اين است كه ملت عزيز ما اتحاد خود را حفظ كنند، وحدت كلمه را حفظ كنند. اين وحدت كلمه، خارى در چشم دشمنان است. سعيشان اين است كه وحدت كلمه‌ى ملت را به هم بزنند. به گمان من مهمترين هدف از حوادث دوران فتنه‌ى بعد از انتخابات - اين چند ماه - اين بود كه بين آحاد ملت شكاف بيندازند؛ سعيشان اين بود. ميخواستند بين آحاد مردم شكاف بيندازند، و نتوانستند. امروز معلوم شده است كه آن كسانى كه در مقابل عظمت ملت ايران، در مقابل كار بزرگ ملت ايران در انتخابات ايستادند، آنها بخشى از ملت نيستند؛ افرادى هستند يا ضد انقلاب صريح، يا كسانى كه بر اثر جهالت خود، بر اثر لجاجت خود، كار ضد انقلاب را ميكنند؛ ربطى به توده‌ى مردم ندارند. توده‌ى مردم راه خود را ادامه ميدهد؛ راه خدا را، راه اسلام را، راه جمهورى اسلامى را، راه پياده كردن احكام الهى را، راه رسيدن به عزت و استقلال در پناه اسلام را. ملت حركتش اينجورى است.» (5)

ریشه‌های فتنه‌گری انسان‌ها
اگر بخواهیم به منشأ رفتارهای فتنه‌انگیز در انسان‌ها بپردازیم، موارد زیادی از قبیل حسد، جهل، حب دنیا، حب مقام و ثروت و جنون شهوت قابل تشریح هستند. اما قصد داریم به این موضوع با زاویه دید محدودتری بنگریم و به آفت‌هایی بپردازیم که درون جامعه اسلامی و میان خود انقلابیون مسلمان پدید می‌آید. انسان‌هایی که زمانی خودشان انقلابی بودند و بعضاً در انقلابی بودن تندروی و افراطی‌گری هم داشتند ولی در حوادث سال گذشته یا فتنه‌انگیزی کردند و یا دچار تفریط شدند.
آفت‌هایی که درون جامعه اسلامی و میان خود انقلابیون مسلمان پدید می‌آید، می‌تواند 2 منشأ داشته باشد:
1. جهل به حقایق اسلام و معارف اسلامی
2. ضعف ایمان
کسانی وجود دارند که به رغم مسلمان بودن و داشتن مرتبه‌ای از ایمان، اوضاع اجتماعی زندگی آنان به گونه‌ای نبوده است که به حقیقت معارف اسلامی پی ببرند. اینا به جهت معلومات کم درباره حقیقت اسلام، باعث ایجاد یکی از کانون‌های خطر بین خود مؤمنان می‌شوند؛ اما خطر جدی‌تر این است که بین مؤمنان، ضعف ایمان پدیدار شود. افرادی وجود دارند که به رغم آشنایی کامل با معارف اسلامی، تصمیم جدی و عزم راسخ برای عمل به آن‌ها را ندارند و از هوا و هوس‌های خود پیروی می‌کنند. چنین افرادی ممکن است در واقع، خدا، پیامبر، دین و احکام شرع را قبول داشته باشند اما در برابر هوای نفس، خود را زمین‌گیر احساس می‌کنند؛ البته هنگامی که شخص، در عمل، از خود ناتوانی نشان داد و هوا و هوس بر او چیره شد، ناخودآگاه ذهن و فکر او نیز تحت تأثیر قرار خواهد گرفت:
«پدید آمدن فتنه‌ها، هواپرستی و بدعت‌گذاری در احکام آسمانی است؛ نوآوری‌هایی که قرآن با آن مخالف است.» (6)
بر اساس این سخن نورانی از حضرت علی (ع)، یکی از دو منشأ پیدایش خطرهایی که از درون، جامعه اسلامی را تهدید می‌کند، پیروی از هوا و هوس و دنبال کردن خواهش‌های نفسانی است. (7) آنان که در پی اجابت خواهش‌های نفسانی خویش‌اند، یا به دنبال مال و ثروت حرام خواهند رفت و به اختلاس از اموال بیت‌المال، رشوه‌خواری و اموری از این قبیل متوسط خواهند شد و یا به دنبال مقام خواهند رفت و از این طریق، غریزه قدرت‌طلبی خود را اشباع می‌کنند. (8)

وظیفه ما در فتنه‌ها چیست؟
همه می‌دانیم که آخرالزمان پر است از فتنه‌ها و امتحانات سخت. آیا این دلیل می‌شود که بنشینیم و بگوییم از شرایط طبیعی آخرالزمان فتنه‌هاست و ما نباید کاری انجام دهیم؟ آیا ما برای حفظ دین خود و انسان‌های دیگر وظیفه‌ای نداریم؟ سعی کرده‌ایم که بر اساس منویات مقام معظم رهبری، یک دسته‌بندی تفکیک شده برای «نخبگان» و «آحاد مردم» انجام دهیم:
- وظیفه نخبگان:
«نقش نخبگان و خواص هم اين است كه اين بصيرت را نه فقط در خودشان، در ديگران به وجود بياورند. آدم گاهى مى‏بيند كه متأسفانه بعضى از نخبگان خودشان هم دچار بى‏بصيرتى‏اند؛ نميفهمند؛ اصلاً ملتفت نيستند. يك حرفى يكهو به نفع دشمن ميپرانند؛ به نفع جبهه‏اى كه همتش نابودى بناى جمهورى اسلامى است به نحوى. نخبه هم هستند، خواص هم هستند، آدمهاى بدى هم نيستند، نيت بدى هم ندارند؛ اما اين است ديگر. بى‏بصيرتى است ديگر. اين بى‏بصيرتى را بخصوص شما جوانها با خواندن آثار خوب، با تأمل، با گفتگو با انسانهاى مورد اعتماد و پخته، نه گفتگوى تقليدى - كه هر چه گفت، شما قبول كنيد. نه، اين را من نميخواهم - از بين ببريد. كسانى هستند كه ميتوانند با استدلال، آدم را قانع كنند؛ ذهن انسان را قانع كنند. » (9)
- وظیفه عموم مردم:
«مخاطب من عموم مردمند، بخصوص جوانان؛ همه‌ى مردم كشورند، بخصوص اين مناطق حساس. جوانان عزيز! هر چه ميتوانيد در افزايش بصيرت خود، در عمق بخشيدن به بصيرت خود، تلاش كنيد و نگذاريد، نگذاريد دشمنان از بى‌بصيرتى ما استفاده كنند؛ دشمن به شكل دوست جلوه كند، حقيقت به شكل باطل و باطل در لباس حقيقت. اميرالمؤمنين در يك خطبه‌اى از جمله‌ى مهمترين مشكلات جامعه همين را ميشمارد: «انّما بدء الوقوع الفتن اهواء تتّبع و احكام تبتدع يخالف فيها كتاب اللَّه». در همين خطبه، اميرالمؤمنين ميفرمايد: اگر حق به طور واضح در مقابل مردم آشكار و ظاهر بشود، كسى نميتواند زبان عليه حق باز كند. اگر باطل هم خودش را به طور آشكار نشان بدهد، مردم به سمت باطل نخواهند رفت. «و لكن يؤخذ من هذا ضغث و من هذا ضغث فيمزجان». آن كسانى كه مردم را ميخواهند گمراه بكنند، باطل را به صورت خالص نمى‌آورند؛ باطل و حق را آميخته ميكنند، ممزوج ميكنند، آن وقت نتيجه اين ميشود كه «فهنالك يستولى الشّيطان على اوليائه»؛ حق، براى طرفداران حق هم مشتبه ميشود. اين است كه بصيرت ميشود اولين وظيفه‌ى ما. نگذاريم حق و باطل مشتبه بشود.» (10)
اما شبهه‌ای که در زمینه وظایف در زمان فتنه مطرح می‌شود این است که: «بعضى‌‌ها در فضاى فتنه، اين جمله‌‌ى «كن فى الفتنة كابن اللّبون لا ظهر فيركب و لا ضرع فيحلب» را بد مي‌فهمند و خيال مي‌كنند معنايش اين است كه وقتى فتنه شد و اوضاع مشتبه شد، بكش كنار! اصلاً در اين جمله اين نيست كه: «بكش كنار». اين معنايش اين است كه به هيچ وجه فتنه‌‌گر نتواند از تو استفاده كند؛ از هيچ راه. «لا ظهر فيركب و لا ضرع فيحلب»؛ نه بتواند سوار بشود، نه بتواند تو را بدوشد؛ مراقب بايد بود.» (11)

علاج فتنه
«در مقابل يك چنين پديده‌اى، علاج چيست؟ عقل سالم حكم ميكند و شرع هم همين را قاطعاً بيان ميكند: علاج عبارت است از صراحت در تبيين حق، صراحت در بيان حق. وقتى شما مى‌بينيد يك حركتى به بهانه‌ى انتخابات شروع ميشود، بعد يك عامل «دشمن»ى در اين فضاى غبارآلوده وارد ميدان شد، وقتى مى‌بينيد عامل دشمن - كه حرف او، شعار او حاكى از مافى‌الضمير اوست - آمد توى ميدان، اينجا بايد خط را مشخص كنيد، اينجا بايد مرز را روشن كنيد. همه وظيفه دارند؛ بيشتر از همه، خواص؛ و در ميان خواص، بيشتر از همه، آن كسانى كه مستمعين بيشترى دارند، شنوندگان بيشترى دارند. اين وظيفه است ديگر: مرزها روشن بشود و معلوم بشود كه كى چى ميگويد. اينجور نباشد كه باطل، خودش را در لابه‌لاى گرد و غبارِ برخاسته‌ى در ميدان مخفى كند، ضربه بزند و جبهه‌ى حق نداند از كجا دارد ضربه ميخورد. اين است كه حرف دو پهلو زدن، از خواص، مطلوب نيست. خواص بايد حرف را روشن بزنند و مطلب را واضح بيان كنند. اين، مخصوص يك گرايش سياسى خاص هم نيست. در داخل نظام اسلامى، همه‌ى گرايشهائى كه در مجموعه‌ى نظام قرار دارند، اينها بايد صريح مشخص كنند كه بالاخره آن حمايتى كه مستكبرين عالم ميكنند، مورد قبول است يا مورد قبول نيست. وقتى كه سران استكبار، سران ظلم، اشغالگران كشورهاى اسلامى، كُشندگان انسانهاى مظلوم در فلسطين و در عراق و افغانستان و خيلى جاهاى ديگر، مى‌آيند وارد ميدان ميشوند، حرف ميزنند، موضع ميگيرند، خوب، بايد معلوم بشود اين كسى كه در نظام جمهورى اسلامى است، در مقابل اين چه موضعى دارد؛ حاضر است تبرّى بجويد، بگويد من دشمن شمايم؟ من مخالف شمايم؟» (12)

حماسه 9 دی

در فتنه‌ای با این وسعت و عمق که بسیاری را تعجب‌زده کرد، نقش مردم حول محور ولایت فقیه پررنگ و محسوس بود. به عبارت دیگر در «فتنه‌ای كه به مدت ‌20 سال توسط زيرك‌ترين سياست‌مداران داخلي و خارجي پي‌ريزي شده بود و آنان شكي در به ثمر رسيدن نقشه خود كه همان سقوط نظام اسلامي بود نداشتند، مردم ما با بصيرت و هوشمندانه حتي از سياستمداران سبقت گرفته و فتنه را خاموش كردند.» (13)
درست است که عده‌ای از مردم در ابتدا به دلیل ابهام خود در نتایج انتخابات یا تبلیغات، کمی به سوی فتنه‌گران تمایل پیدا کردند اما بعد از مدت کوتاهی و با تدبیر مقام معظم رهبری، چهره واقعی فتنه‌گران را شناختند. در واقع ماهیت حرکت سران فتنه، روز به روز بر مردم آشکارتر شد و در روز عاشورای سال 88 به اوج خود رسید. عموم مردم ایران که دل در گرو حضرت اباعبدلله الحسین دارند، از حرکات روز عاشورا فتنه‌گران بیزاری جستند و عده‌ای از مردم هم که فریب خورده بودند به صف مردم‌سالاری دینی بازگشتند. این حرکت مردم در نهم دی ماه 88 با اعلام حمایت از ولایت به اوج خود رسید و ایرانیان با زمان‌شناسی و بصیرت خود اثبات کردند که حامی انقلاب خود هستند.
رهبر معظم انقلاب در توصیف نهم دی ماه، بیان می‌دارند که:
«روزهاى سال، به طور طبيعى و به خودى خود همه مثل همند؛ اين انسانها هستند، اين اراده‌‌‌‌‌ها و مجاهدتهاست كه يك روزى را از ميان روزهاى ديگر برميكشد و آن را مشخص ميكند، متمايز ميكند، متفاوت ميكند و مثل يك پرچمى نگه ميدارد تا راهنماى ديگران باشد. روز عاشورا - دهم محرم - فى نفسه با روزهاى ديگر فرقى ندارد؛ اين حسين بن على (عليه السّلام) است كه به اين روز جان ميدهد، معنا ميدهد، او را تا عرش بالا ميبرد؛ اين مجاهدتهاى ياران حسين بن على (عليه السّلام) است كه به اين روز، اين خطورت و اهميت را ميبخشد. روز نوزدهم دى هم همين جور است، روز نهم دىِ امسال هم از همين قبيل است. نهم دى با دهم دى فرقى ندارد؛ اين مردمند كه ناگهان با يك حركت - كه آن حركت برخاسته از همان عواملى است كه نوزدهم دىِ قم را تشكيل داد؛ يعنى برخاسته ى از بصيرت است، از دشمن‌‌‌‌‌شناسى است، از وقت‌‌‌‌‌شناسى است، از حضور در عرصه ى مجاهدانه است - روز نهم دى را هم متمايز ميكنند.
مطمئن باشيد كه روز نهم دىِ امسال هم در تاريخ ماند؛ اين هم يك روز متمايزى شد. شايد به يك معنا بشود گفت كه در شرائط كنونى - كه شرائط غبارآلودگىِ فضاست - اين حركت مردم اهميت مضاعفى داشت؛ كار بزرگى بود. هرچه انسان در اطراف اين قضايا فكر ميكند، دست خداى متعال را، دست قدرت را، روح ولايت را، روح حسين بن على (عليه السّلام) را مى‌‌‌بيند. اين كارها كارهائى نيست كه با اراده‌‌‌‌ى امثال ما انجام بگيرد؛ اين كار خداست، اين دست قدرت الهى است؛ همان طور كه امام در يك موقعيت حساسى - كه من بارها اين را نقل كرده‌‌‌‌ام - به بنده فرمودند: «من در تمام اين مدت، دست قدرت الهى را در پشت اين قضايا ديدم». درست ديد آن مرد نافذِ بابصيرت، آن مرد خدا.» (14)
«قوى‌ترين و آخرين ضربه را ملت در روز نهم دى و بيست و دوى بهمن وارد كرد. كار ملت ايران در بيست و دوم بهمن، كار عظيمى بود؛ نُه دى هم همين جور. يكپارچگى ملت آشكار شد. همه‌ى كسانى كه در عرصه‌ى سياسى به هر نامزدى رأى داده بودند، وقتى ديدند دشمن در صحنه است، وقتى فهميدند اهداف پليد دشمن چيست، نسبت به آن كسانى كه قبلاً به آنها خوشبين هم بودند، تجديد نظر كردند؛ فهميدند كه راه انقلاب اين است، صراط مستقيم اين است. در بيست و دوى بهمن، ملت همه با يك شعار وارد ميدان شدند. خيلى تلاش كردند، شايد بتوانند بين ملت دودستگى ايجاد كنند؛ اما نتوانستند. و ملت ايستاد؛ اين پيروزى ملت بود. از بيست و دوم خرداد تا بيست و دوم بهمن - هشت ماه - يك فصل پرافتخار و پرعبرتى براى ملت ايران بود؛ اين يك درس شد. آگاهى جديدى به وجود آمد. فصل تازه‌اى در بصيرت ملت ايران گشوده شد. اين يك زمينه‌ى بسيار مهمى است. بايد بر اساس اين زمينه، حركت كنيم.» (15)

وظیفه ما پس از 9 دی
در فتنه سال 88، اکثریت مردم قبول شدند و بعضی از خواص مردود. اما از طرفی باید مراقب بود که فتنه‌ها به پایان نرسیده و با فتنه‌های جدیدی مواجه هستیم و از طرفی هم مواظب باشیم که پس از حماسه 9 دی وظایف به گردن ماست که باید به آن‌ها عمل کنیم:
- وظایف آحاد ملت:
«يك نكته را هم به جوانان عزيز انقلابى، به فرزندان عزيز انقلابى خودم، به فرزندان بسيجى - از زن و مرد - عرض بكنم: جوانان از اطراف و اكناف كشور، از آنچه كه تهتّك بيگانگان از ايمان دينى به گوششان ميخورد يا با چشمشان مى‌‌‌‌بينند، عصبانى هستند؛ وقتى مى بينند روز عاشورا چگونه يك عده‌‌‌‌اى حرمت عاشورا را هتك ميكنند، حرمت امام حسين را هتك ميكنند، حرمت عزاداران حسينى را هتك ميكنند، دلهاشان به درد مى‌‌‌‌‌آيد، سينه‌‌‌‌‌هاشان پر ميشود از خشم؛ البته خوب، طبيعى هم هست، حق هم دارند؛ ولى ميخواهم عرض بكنم جوانهاى عزيز مراقب باشند، مواظب باشند كه هرگونه كار بى رويه‌‌‌اى، كمك به دشمن است. اينجا جوانها تلفن ميكنند - ميفهمم من، ميخوانم، غالباً تلفنها و نامه ها را خلاصه ميكنند، هر روز مى آورند، من نگاه ميكنم - مى بينم همين طور جوانها گله‌‌‌‌‌مند، ناراحت و عصبانى؛ گاهى هم از بنده گله ميكنند كه چرا فلانى صبر ميكند؟ چرا فلانى ملاحظه ميكند؟ من عرض ميكنم؛ در شرائطى كه دشمن با همه‌‌‌ى وجود، با همه‌‌‌‌ى امكاناتِ خود درصدد طراحى يك فتنه است و ميخواهد يك بازى خطرناكى را شروع كند، بايد مراقبت كرد او را در آن بازى كمك نكرد. خيلى بايد با احتياط و تدبير و در وقت خودش با قاطعيت وارد شد. دستگاه‌‌‌‌هاى مسئولى وجود دارند، قانون وجود دارد؛ بر طبق قانون، بدون هيچگونه تخطى از قانون، بايستى مُرّ قانون به صورت قاطع انجام بگيرد؛ اما ورود افرادى كه شأن قانونى و سمت قانونى و وظيفه ى قانونى و مسئوليت قانونى ندارند، قضايا را خراب ميكند. خداى متعال به ما دستور داده است: «و لايجرمنّكم شنئان قوم على ان لاتعدلوا اعدلوا هو اقرب للتّقوى». بله، يك عده‌‌‌‌اى دشمنى ميكنند، يك عده‌‌‌‌اى خباثت به خرج ميدهند، يك عده اى از خباثت‌‌‌كنندگان پشتيبانى ميكنند - اينها هست - اما بايد مراقب بود. اگر بدون دقت، بدون حزم، انسان وارد برخى از قضايا بشود، بى‌‌‌‌گناهانى كه از آنها بيزار هم هستند، لگدمال ميشوند؛ اين نبايد اتفاق بيفتد. من برحذر ميدارم جوانهاى عزيز را، فرزندان عزيز انقلابىِ خودم را از اينكه يك حركتى را خودسرانه انجام بدهند؛ نه، همه چيز بر روال قانون.» (16)

- وظیفه مسئولین:
1. «مسئولين كشور بحمداللَّه چشمشان هم باز است، مى‌‌‌‌بينند؛ مى‌‌‌‌بينند مردم در چه جهتى دارند حركت ميكنند. حجت بر همه تمام شده است. حركت عظيم روز چهارشنبه ى نهم دى ماه حجت را بر همه تمام كرد. مسئولين قوه‌‌‌‌‌ى مجريه، مسئولين قوه‌‌‌ى مقننه، مسئولين قوه‌‌‌‌ى قضائيه، دستگاه‌‌‌هاى گوناگون، همه ميدانند كه مردم در صحنه‌‌‌اند و چه ميخواهند. دستگاه‌‌‌‌‌‌ها بايد وظائفشان را انجام بدهند؛ هم وظائفشان در مقابل آدم مفسد و اغتشاشگر و ضدانقلاب و ضدامنيت و اينها، هم وظائفشان در زمينه‌‌‌ى اداره‌‌‌‌‌‌ى كشور.» (17)
2. «هر سالى از سالهائى كه دوران انقلاب گذرانده است، و در هر سالى هر ماهى، و در هر ماهى هر روزى، وزن و مقدارى دارد، ارزشى دارد؛ نبايد اين را از دست داد. ممكن است در هشت ماه از سال 88 كه اشتغالات فتنه‌انگيزان بعضى از ذهنها را به خود مشغول كرد، برخى از كارها نيمه‌كاره مانده باشد؛ بايد جبران بشود. بايد حركت، يك حركت سريعى باشد.» (18)

پاورقی:
1. بيانات رهبر معظم انقلاب در ديدار با اعضاي شوراى هماهنگى تبليغات اسلامى 29/10/1388
2. سخنرانی آیت‌الله مصباح یزدی 5/12/1388
3. سخنرانی آیت الله مصباح یزدی 26/12/1388
4. بيانات در مراسم تنفيذ حكم دهمین دوره رياست جمهوری 12/5/1388
5. بيانات در ديدار فرمانده و پرسنل نيروى هوائى ارتش 19/11/1388
6. نهج البلاغه، خطبه 50
7. انقلاب اسلامی جهشی در تحولات سیاسی تاریخ؛ آیت الله مصباح یزدی؛ صفحات 174 و 175
8. انقلاب اسلامی جهشی در تحولات سیاسی تاریخ؛ آیت الله مصباح یزدی؛ صفحه 178
9. فرمایشات رهبر معظم انقلاب اعضای دفتر رهبری و سپاه حفاظت ولى امر 21/5/1388
10. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار عمومى مردم چالوس و نوشهر 15/7/1388
11. بيانات آیت الله العظمی خامنه‌ای در ديدار اعضاي مجلس خبرگان رهبري 2/7/1388
12. ديدار با اعضای شوراى هماهنگى تبليغات اسلامی 29/10/1388
13. بیانات آیت الله مصباح یزدی 6/10/1389
14. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار مردم قم در سالگرد قيام نوزدهم دى ماه 19/10/1388
15. بیانات مقام معظم رهبری در اجتماع زائران و مجاوران حرم مطهر رضوی 1/1/1389
16. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار مردم قم در سالگرد قيام نوزدهم دى ماه 19/10/1388
17. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار مردم قم در سالگرد قيام نوزدهم دى ماه 19/10/1388
18. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار مردم قم در سالگرد قيام نوزدهم دى ماه 19/10/1388

اين يادداشت را مي‌توانيد در نداي انقلاب، تلکس khamenei.ir، استوا و جوان آنلاین هم ببينيد.

عبرت‌های عاشورا

2010-12-26T14:47:00.000+03:30

اکثر ما علاقه‌مندان به جمهوری اسلامی، عبارت «عبرت‌های عاشورا» به گوشمان خورده است؛ اما شاید خیلی از ما به طور دقیق نمی‌دانیم که عبرت‌های عاشورا در چه حوزه‌ای به کار می‌آید و چه زمانی بدردمان می‌خورد.

ابتدا بهتر است بدانیم «عبرت» یعنی چه؟ عبرت گرفتن از یک اتفاق «يعنى خود را با آن وضعيت مقايسه كند و بفهمد در چه حال و در چه وضعيتى است؛ چه چيزى او را تهديد مى‌كند؛ چه چيزى براى او لازم است؟ اين را مى‌گويند عبرت.» (1) به عبارت دیگر اگر بخواهیم از عاشورا «عبرت» بگیریم، باید ابتدا از وضعیت آن زمانه مطلع شویم؛ سپس وضعیت زمان حال خود را رصد کنیم و با توجه به اتفاقاتی که در عاشورا افتاد، تهدیداتی که دین ما را به خطر می‌اندازند شناسایی کنیم. بعد از آن نوبت به این می‌رسد که چگونه در مقابل این تهدیدات مقاومت کنیم و بر آن‌ها فائق آییم. اینجاست که باید به ابزارهای لازم دسترسی پیدا کنیم، از ابزارهای دنیایی گرفته تا تقوا و بصیرت.

یک عبرت از عاشورا

«اولين عبرتى كه در قضيه‌ى عاشورا ما را به خود متوجه مى‌كند، اين است كه ببينيم چه شد كه پنجاه سال بعد از درگذشت پيغمبر صلوات‌اللَّه و سلامه عليه، جامعه‌ى اسلامى به آن حدى رسيد كه كسى مثل امام حسين عليه‌السّلام، ناچار شد براى نجات جامعه‌ى اسلامى، چنين فداكارى‌اى بكند؟ اين فداكارى حسين بن على عليه‌السّلام، يك وقت بعد از هزار سال از صدر اسلام است؛ يك وقت در قلب كشورها و ملتهاى مخالف و معاند با اسلام است؛ اين يك حرفى است. اما حسين‌بن‌على عليه‌السّلام، در مركز اسلام، در مدينه و مكه - مركز وحى نبوى - وضعيتى ديد كه هر چه نگاه كرد چاره‌اى جز فداكارى نداشت؛ آن هم چنين فداكارى خونين با عظمتى! مگر چه وضعى بود كه حسين‌بن‌على عليه‌السّلام، احساس كرد كه اسلام فقط با فداكارى او زنده خواهد ماند، والّا از دست رفته است؟! عبرت اين‌جاست. روزگارى رهبر و پيغمبر جامعه‌ى اسلامى، از همان مكه و مدينه پرچمها را مى‌بست، به دست مسلمانها مى‌داد و آنها تا اقصى نقاط جزيزةالعرب و تا مرزهاى شام مى‌رفتند؛ امپراتورى روم را تهديد مى‌كردند؛ آنها از مقابلشان مى‌گريختند و و لشكريان اسلام پيروزمندانه برمى‌گشتند؛ كه در اين خصوص مى‌توان به ماجراى «تبوك» اشاره كرد. روزگارى در مسجد و معبر جامعه‌ى اسلامى، صوت و تلاوت قرآن بلند بود و پيغمبر با آن لحن و آن نفس، آيات خدا را بر مردم مى‌خواند و مردم را موعظه مى‌كرد و آنها را در جاده‌ى هدايت با سرعت پيش مى‌برد. ولى چه شد كه همين جامعه، همين كشور و همين شهرها، كارشان به جايى رسد و آن‌قدر از اسلام دور شدند كه كسى مثل يزيد بر آنها حكومت مى‌كرد؟! وضعى پيش آمد كه كسى مثل حسين بن‌على عليه‌السّلام، ديد كه چاره‌اى جز اين فداكارى عظيم ندارد! اين فداكارى، در تاريخ بى‌نظير است. چه شد كه به چنين مرحله‌اى رسيدند؟ اين، آن عبرت است. ما بايد اين را امروز مورد توجه دقيق قرار دهيم.

ما امروز يك جامعه‌ى اسلامى هستيم. بايد ببينيم آن جامعه‌ى اسلامى، چه آفتى پيدا كرد كه كارش به يزيد رسيد؟ ... در ظرف بيست سال چه شد كه به آن‌جا رسيدند؟ اگر بيمارى‌اى وجود دارد كه مى‌تواند جامعه‌اى را كه در رأسش كسانى مثل پيغمبر اسلام و اميرالمؤمنين عليهما السّلام بوده‌اند، در ظرف چند ده سال به آن وضعيت برساند، اين بيمارى، بيمارى خطرناكى است و ما هم بايد از آن بترسيم. امام بزرگوار ما، اگر خود را شاگردى از شاگردان پيغمبر اكرم صلوات اللَّه و سلامه عليه محسوب مى‌كرد، سر فخر به آسمان مى‌سود. امام، افتخارش به اين بود كه بتواند احكام پيغمبر را درك، عمل و تبليغ كند. امام ما كجا، پيغمبر كجا؟! آن جامعه را پيغمبر ساخته بود و بعد از چند سال به آن وضع دچار شد. اين جامعه‌ى ما خيلى بايد مواظب باشد كه به آن بيمارى دچار نشود. عبرت، اين‌جاست! ما بايد آن بيمارى را بشناسيم؛ آن را يك خطر بزرگ بدانيم و از آن اجتناب كنيم.» (2)

بیماری جامعه اسلامی زمان امام حسین علیه‌السلام چه بود؟

«من يك آيه از قرآن را در پاسخ به اين سؤال مطرح مى‌كنم. قرآن جواب ما را داده است. قرآن، آن درد را به مسلمين معرفى مى‌كند. آن آيه اين است كه مى‌فرمايد: «فخلف من بعدهم خلف اضاعوا الصّلاة و اتبعوا الشهوات فسوف يلقون غيا.» دو عامل، عامل اصلى اين گمراهى و انحراف عمومى است: يكى دور شدن از ذكر خدا كه مظهر آن نماز است. فراموش كردن خدا و معنويت؛ حساب معنويت را از زندگى جدا كردن و توجه و ذكر و دعا و توسل و طلب از خداى متعال و توكل به خدا و محاسبات خدايى را از زندگى كنار گذاشتن. دوم «و اتبعوا الشهوات»؛ دنبال شهوترانيها رفتن؛ دنبال هوسها رفتن و در يك جمله: دنياطلبى. به فكر جمع‌آورى ثروت، جمع‌آورى مال و التذاذ به شهوات دنيا افتادن. اينها را اصل دانستن و آرمانها را فراموش كردن. اين، درد اساسى و بزرگ است. ما هم ممكن است به اين درد دچار شويم. اگر در جامعه اسلامى، آن حالت آرمانخواهى از بين برود يا ضعيف شود؛ هر كس به فكر اين باشد كه كلاهش را از معركه در ببرد و از ديگران در دنيا عقب نيفتد؛ اين‌كه «ديگرى جمع كرده است، ما هم برويم جمع كنيم و خلاصه خود و مصالح خود را بر مصالح جامعه ترجيح دهيم»، معلوم است كه به اين درد دچار خواهيم شد.» (3)

وظیفه ما

قبل از اینکه بخواهیم وظیفه خودمان را بیان کنیم، باید از خود بپرسیم که «آيا هر جامعه‌ى اسلامى، همين عاقبت را دارد؟ اگر عبرت بگيرند، نه؛ اگر عبرت نگيرند، بله. عبرتهاى عاشورا اين‌جاست. ما مردم اين زمان، بحمداللَّه به فضل پروردگار، اين توفيق را پيدا كرده‌ايم كه آن راه را مجدّداً برويم و اسم اسلام را در دنيا زنده كنيم و پرچم اسلام و قرآن را برافراشته نماييم. در دنيا اين افتخار نصيب شما ملت شد. اين ملت تا امروز هم كه تقريباً بيست سال از انقلابش گذشته است، قرص و محكم در اين راه ايستاده و رفته است. اما اگر دقّت نكنيد، اگر مواظب نباشيم، اگر خودمان را آن‌چنان كه بايد و شايد، در اين راه نگه نداريم، ممكن است آن سرنوشت پيش بيايد. عبرت عاشورا، اين‌جاست.» (4) اما چگونه می‌توانیم خودمان را در راه نگه داریم تا آن سرنوشت برایمان رقم نخورد: «عبرت‌گيرى از عاشورا اين است كه نگذاريم روح انقلاب در جامعه منزوى و فرزند انقلاب گوشه‌گير شود.» (5)

پاورقی:

1. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار فرماندهان گردانها، گروهانها و دسته‌هاى عاشوراى نيروهاى مقاومت بسيج سراسر كشور 22/4/1371

2. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار فرماندهان گردانها، گروهانها و دسته‌هاى عاشوراى نيروهاى مقاومت بسيج سراسر كشور 22/4/1371

3. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار فرماندهان گردانها، گروهانها و دسته‌هاى عاشوراى نيروهاى مقاومت بسيج سراسر كشور 22/4/1371

4. بيانات مقام معظم رهبری در خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 18/2/1377

5. بيانات مقام معظم رهبری در ديدار فرماندهان گردانها، گروهانها و دسته‌هاى عاشوراى نيروهاى مقاومت بسيج سراسر كشور 22/4/1371

این متن را می‌توانید در استوا هم ببینید.

تلافی تیرهای تابوت

2010-12-15T01:09:00.003+03:30

در تشییع پیکر امام مجتبی (ع)، وقتی عباس (ع) دست به قبضه شمشیر برد، حسین (ع) دست عباس را گرفت و فرمود: «عباس جان! کربلا تلافی می‌کنی.» همیشه برایم سؤال بود که امام معصوم که دروغ نمی‌گوید؛ پس چرا روز عاشورا به عباس (ع) اذن میدان جنگ نداد که تلافی کند و فقط اذن آوردن آب داد؟

سال گذشته حاج منصور پاسخ این سؤال مرا داد:

عباس (ع) روز عاشورا تلافی کرد تیرهای اصابت کرده به تابوت امام مجتبی (ع) را. می‌گویند چهارهزار تیرانداز نشستند و عباس (ع) را نشانه گرفتند...

فهم جوان‌ها

2010-12-14T08:17:00.007+03:30

انسان همیشه بین مرز خیر و شرهاست تشخیص این دو راه محتاج سحرهاست

باید برای قرب، طی بندگی کرد معراج بعد از راه‌ها بعد از گذرهاست

باید که از مرز ظواهر آنطرف رفت زیرا که گاهی پشت آیینه خبرهاست

باید که قبل از دیگران با نفس جنگید نفس مهذب گشته در حکم سپرهاست

روی درختی که به پای ریشه‌هایش خون عقیده ریخته، حتما ثمرهاست

باید به عاشورا نظر کرد و نظر داد نوعا بصیرت‌ها همان نوع نظرهاست

فرمود علی اکبر چه باکی دارم از مرگ تا راه ما حق است، حق در این گذرهاست

حقاً که حق است او ولو تنها بماند که گفته است مرز حقیقت بیشتر یا بیشترهاست

ای پیر راه ما خیالت جمع باشد ای پیر راه، فهم جوان‌ها آنقدرهاست

که با 9 دی فتنه را درهم شکستند آری به دنبال بصیرت‌ها، ظفرهاست

مثل پدر ما را نوازش کن، بغل کن امشب شب لطف پدرها بر پسرهاست

فرموده‌اند اولادنا اکبادنا، پس با این حساب، امشب شب آه جگرهاست

شعر خوانده شده توسط حاج منصور در حضور رهبر معظم انقلاب؛ شب 8 محرم 1389

این مطلب را در خبرگزاری فارس، جهان نیوز، جوان آنلاین، دولت یار، رجانیوز، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، الف، گفتمان دینی، خبرنگاران آزاد ایران، صراط نیوز، ثانیه نو و فاش نیوز هم ببینید.

حمايت از حسين قدياني

2010-12-13T09:43:00.010+03:30

ديروز سايت حسين قدياني را فيلتر كردند و كمي بعد حكم بازداشت او را صادر كردند. مي‌گويند به دليل نامه‌اي بود كه در وبلاگ شخصي‌اش به آيت‌الله آملي لاريجاني نوشته بود.

كاري به اين ندارم كه چه نظري راجع به حسين قدياني داريم، برخي او را تندرو مي‌دانيم و برخي طرفدار اوييم؛ اما هر چه باشد او «خودي» است با تمام خوبي‌ها و بدي‌هايش. قصد تخريب قواي سه‌گانه و... ندارم اما سؤالم از دستگاه قضايي كه بايد به عدالت شهره باشد اين است كه چطور هر كس به قوه قضاييه و مقننه توهين كند، مشمول قانون عدم توهين به مسئولين نظام مي‌شود اما هر كس به رهبري و قوه مجريه توهين كند، مشمول نمي‌شود؟

گفتم حسين قدياني «خودي» است به دليل اينكه بيشتر از او حمايت كنيم و نگوييم كه او تندرو است و ما او را قبول نداريم. به نظر شما مخالفين نظام جمهوري اسلامي همه‌شان به صورت كامل و بدون كوچكترين اختلافي، با آن كساني كه از آن‌ها حمايت مي‌كنند موافقند؟

يادداشت روح‌الله حسينيان (رئيس مركز اسناد انقلاب اسلامي) در اين رابطه

-------------------------------

بعد نوشت:
واکنش آملی لاریجانی: از یک سال پیش سران فتنه را مجرم می‌دانستم

ساقی اشک!

2010-12-12T15:59:00.000+03:30

ای که باشد راه تو مزروع راه مجتبی هست هر سینه‌زن تو در پناه مجتبی

هر که می‌گردد سیاهی‌لشگر بزم عزا حق نویسد نام او را در سپاه مجتبی

ساقی اشک عزای تو بود چشم حسن اشک‌های ما بود لطف نگاه مجتبی

جمله لایوم او گرمی بزم روضه‌هاست هر محرم هست گرم از سوز و آه مجتبی

از وجود این دو آقازاده ابن الکریم کربلا دارد صفای خیمه‌گاه مجتبی

عاشقت داند عزای تو عزای او بود ای که باشد قتلگاهت قتلگاه مجتبی

هم میان خانه هم لشگر ندارد امنیت یوسف حیدر شدن باشد گناه مجتبی

قاسم بن الحسن

2010-12-12T00:08:00.004+03:30

در شگفتم که چرا با وجود وضعیت شهادت علی اکبر (ع) و عباس بن علی (ع)، حضرت معشوق در مورد شهادت تو «بلای عظیم» را به کار برد... مگر چه بر سرت آمد که گویی به بلای عظیم گرفتار شدی و مگر چقدر عاشق بودی که این بلای عظیم، برایت «از عسل شیرین‌تر» بود.

تو فرق نداری به خدا با پسر خویش اینگونه عمو را مکشان پشت سر خویش

خوب است نقابی بزنی بر قمر خویش تا قوم زمینت نزنند با نظر خویش

آخر تو شبیه حسنی، حرز بینداز تو یوسف صحرای منی، حرز بینداز

بالای فرس بودی و بانگ جرس افتاد بانگ جرس افتاد، به رویت فرس افتاد

از هر طرفی بال و پرت در قفس افتاد سینت که صدا کرد، عمو از نفس افتاد

فرمود که سخت است تماشای تو قاسم مُردم ز تماشای تقلای تو قاسم

میل تو به شوق آمد و ضرب المثلت کرد آینه جنگیدن مرد جَمَلت کرد

آنقدر عسل گفتی و مثل عسلت کرد با زحمت بسیار عمویت بغلت کرد

از بس که عدو سنگ به ظرف عسلت زد اندام تو در بین عسل نیز کش آمد

عبدالله بن حسن!

2010-12-10T13:25:00.001+03:30

به این فکر می‌کردم وقتی عبدالله (ع) شنیده بود که پدرش در 7 سالگی چطور از مادر (س) حمایت کرد، چگونه می‌توانست قبول کند که به دلیل سن کم، او را از کمک به عمو منع کنند و دستان او را به دستان زینب (س) بسپارند؟

گر چه قدم کوچک است و بار ندارد بیشتر از یازده بهار ندارد

عشق تو با سن و سال کار ندارد سرکشی عشق من مهار ندارد

هر که شد از عشق مست، عبد حسین است هر کسی عبدالله است عبد حسین است

از سر شوق است اگر که بی‌کفنم من مرد دفاع عمو حسین، منم من

طفل حسن زاده نه، خودم حسنم من عمه! مهیای جنگ تن به تنم من

یک تنه پس می‌زنم به لشگر کوفه عمه سپاهت منم برابر کوفه

حال که در خیمه‌های او پسری نیست از علی اکبرش دگر خبری نیست

ماندن من در حرم چنان هنری نیست دست ضعیفم که هست اگر سپری نیست

دست من از جنس دست مادر آقاست ارث قدیمی ما ز کوچه زهراست

مثلث هراس (3)

2010-12-04T09:22:00.002+03:30

بخش سوم؛ ایران‌هراسی

در بخش‌های قبلی یادداشت خواندید که نظام سلطه در کنار پروژه «اسلام‌هراسی» در «سطح بین‌المللی» برای همراه کردن غیرمسلمانان علیه اسلام، پروژه «شیعه‌هراسی» را در «سطح فرامنطقه‌ای» با هدف تضعیف جبهه اسلامی از درون اجرا می‌کند. اما ضلع سوم مثلث، تضعیف «اسلام انقلابی» توسط پروژه «ایران‌هراسی» است تا استکبار بدینوسیله بتواند موج «بیداری اسلامی» ناشی از «اسلام سیاسی» را خاموش سازد و مسلمانان را از مقاومت در برابر زورگویان منصرف نماید.

پروژه «ایران‌هراسی» درست پس از به پیروزی رسیدن انقلاب اسلامی ایران کلید خورد. انقلاب اسلامی مردم ایران توانسته بود کشورمان را به کانون توجهات جهان اسلام تبدیل کند. همچنین ما به دلیل موقعیت ژئواستراتژیک ایران، به بازیگری تأثیرگذار بر مناسبات دو منطقه خاورمیانه و جنوب غرب آسیا بدل شدیم.

پس از آن طبیعی بود که مخالفین آرمان‌های انقلاب اسلامی، چه در داخل و چه در سطح بین‌المللی برای جلوگیری از دستیابی به این آرمان‌ها، سعی کنند به این نظام سیاسی نوخاسته فشار وارد نمایند. از سوی نظام سلطه، «ایران‌هراسی» به عنوان یکی از راهکارها انتخاب شد تا بدینوسیله بتوانند افکار عمومی دنیا و دولت‌های ضعیف دیگر را با خود همراه کنند. آن‌ها قصد دارند با اجرای پروژه راهبردی «ایران هراسی»، ایران را به عنوان تهدیدی بزرگ در منطقه و همچنین تهدیدی برای صلح و امنیت جهانی مطرح سازند و باعث تضعیف و تخریب چهره جمهوری اسلامی گردند. این رویکرد از سوی نظام استکبار با هدف به حاشیه راندن «اسلام انقلابی» دنبال می‌گردد.

اهداف ايران‌هراسي

1. انتقال بحران از مديترانه به خليج فارس

پس از جنگ 33 روزه و شکست اسرائیل، کاخ سفید قصد دارد با پررنگ کردن ضلع ایران‌هراسی در مثلث هراس، تحولات منبعث از پیروزی حزب‌الله را مدیریت نماید. در واقع آمریکا سعی می‌کند بحران را از مدیترانه به خلیج فارس منتقل نماید تا برای رژیم صهیونیستی فرصت‌سازی نماید.

2. سرعت بخشيدن به روند سازش اعراب و رژيم جعلي اسرائيل

طرفداران صهیونیست به عنوان هدف دوم سعی می‌کنند با ایجاد هول و هراس از افزایش قدرت ایران در منطقه، کشورهای عربی را وادار به بازی در زمین تعیین شده نمایند تا شرایط برای به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی را فراهم کنند.

3. تشكيل ناتوي عربي از عمان تا لبنان

بازدارندگي در برابر قدرت ايران از طريق همكاري دولت‌هاي عربي منطقه يكي از اهداف ديگر راهبرد ايران‌هراسي و اساس سياست خارجي ايالات متحده آمريكاست. در واقع آن‌ها سعی دارند که همسایگان عرب کشورمان را از ایران جدا کنند و در مقابل ایران قرار دهند. اظهارات «ديك چني» روي عرشه ناو آمريكايي «جان استينس» در خليج فارس نشان‌دهنده این هدف است: «ما با دوستانمان در برابر تندروي و تهديدهاي استراتژيك خواهيم ايستاد. ما به تلاش براي رهايي كساني كه متحمل رنج و سختي شده‌اند ادامه خواهيم داد و دشمنان آزادي را به دست عدالت خواهيم سپرد و با كمك ديگران از دستيابي ايران به جنگ‌افزارهاي كشتار گروهي و چيره شدن اين كشور بر منطقه جلوگيري خواهيم كرد».

4. مهار منطقه‌اي ايران

واشنگتن با ايجاد هول و هراس در كشورهاي عربي سعي دارد آنان را وادار به نقش‌آفريني در عراق، لبنان و فلسطين مطابق با سياست‌هاي خود نمايد. رابرت گیتس در همین باره به کشورهای عربی توصیه کرده بود که اگر می‌خواهند در عراق، تنها صدای ایران شنیده نشود، فوراً سفیران خود را به عراق اعزام نمایند.

5. منزوي ساختن ايران در عرصه بين‌المللي

نظام سلطه قصد دارد با منزوی ساختن ایران، در واقع مدل کره شمالی را برای متوقف ساختن فعالیت‌های هسته‌ای ایران به کار گیرد و افکار عمومی جهان و حداقل دولت‌های جهان را با سیاست‌های ضدایرانی خود همراه سازد.

6. ايجاد مسابقه تسليحاتي در منطقه

پروژه ایران‌هراسی به آمریکا کمک می‌کند تا با ترساندن کشورهای منطقه از ایران، بتواند تجهیزات نظامی خود را به آن‌ها بفروشد و سود سرشاری از این راه کسب کند. جالب است بدانید که «نیکلاس برنز» هدف از فروش تسليحات به كشورهاي منطقه را توانمند ساختن آن‌ها در برابر توسعه‌طلبي‌ها و تجاوزگري‌هاي ايران عنوان مي‌كند.

7. توجيه حضور نظامي و اشغالگري آمريكا در منطقه

از نظر استراتژییست‌های آمریکایی، پس از شدت یافتن نفرت ملت‌های منطقه از حضور نظامی آمریکا، پروژه ایران‌هراسی به عنوان یک راهبرد تبلیغاتی و جنگ روانی می‌تواند تا حدودی قدرت نرم آمریکا در خاورمیانه را ترمیم نماید؛ بدینوسیله آن‌ها می‌توانند با هراساندن ملت‌ها از ایران، دلیلی برای حضور نظامی خود در منطقه اعلام نمایند.

8. تسلط بر منابع نفتي منطقه

آمریکا قصد دارد با اجرای پروژه ایران‌هراسی حضور خود در منطقه را تثبیت نماید تا چاره‌ای برای منابع نفتی خود ( که حدوداً تا 10 سال آینده به اتمام می‌رسد) پیدا کند. در همین رابطه خوب است بدانید که تا 30 سال آینده فقط ایران، عربستان و عراق کشورهایی هستند که می‌توانند صادرات نفت داشته باشند.

تاكتيك‌ها و تكنيك‌هاي ايران هراسي

1. بهره‌گيري از بار منفي واژه‌ها، كلمات و مفاهيم حساسيت برانگيز در افكار عمومي

نسبت دادن کلماتی مانند بنیادگرایی، حامی تروریسم، ضدیهود، ناقض حقوق بشر، محور شرارت و... به جمهوری اسلامی ایران در رسانه‌های غربی امری متداول، هماهنگ شده و هدفمند در جهت ترساندن افکار عمومی از انقلاب اسلامی به نظر می‌رسد.

2. وانمايي و سياه‌نمايي در خصوص ايران

از همان سال‌های اولیه انقلاب اسلامی و پس از تسخیر لانه جاسوسی آمریکا توسط دانشجویان، در فضای سینمای غرب فیلم‌هایی مانند «محاصره» و «عقاب‌ها» و مستندهایی مانند «ایران، خطرناک‌ترین ملت» و «سفر انقلابی به ایران» در همین موضوع ساخته شد. پس از آن نیز در سال‌های اخیر شاهد برجسته‌تر شدن تصویر ایران و ایرانی در رسانه‌های غرب و به طور خاص هالیوود بوده‌ایم؛ تصویری که نزد اغلب ایرانیان ناخوشایند، غیرمنصفانه، اغراق‌آمیز و کلیشه‌ای جلوه کرده و نزد اغلب مخاطبان دیگر تهدیدآمیز، افراط‌گرایانه، مشارکت‌گریز و آشفته بوده است.

فیلم‌هایی مانند «بدون دخترم هرگز» و «سیصد» و مستندهای «سفر به انتهای زمین»، «روزی روزگاری ایران» و «کلیه‌های ایرانی برای فروش» از جمله تولیدات رسانه‌های غربی هستند که در سیاه‌نمایی ایرانیان مؤثر بوده‌اند.

3. بهره‌گيري از تاكتيك ارعاب

القاي خطر فناوري موشكي ايران براي اروپا و کشورهای خلیج فارس توسط رسانه‌های غربی تکنیک دیگری از ایران‌هراسی دنبال شده توسط دولت‌های غربی است.

4. انگاره‌سازي‌هاي هدفمند

صهیونیست‌ها با قراردادن تصوير آقاي احمدي‌نژاد در كنار تصوير هيتلر، سعی دارند که رئیس جمهور ایران را قاتل یهودیان و خطرناک برای جهانیان نشان دهند.

5. استفاده از تاكتيك همسان‌سازي

آمریکا با وارد کردن فشار بر سازمان‌های بین‌المللی و اعلام نام سپاه در فهرست سازمان‌هاي تروريستي، شیوه دیگری از ایران‌هراسی را پیگیری می‌کند.

6. تحريف اخبار مرتبط با ايران:

معرفی کردن پیشرفت‌های هسته‌ای ایران به عنوان فعالیتی غیرصلح‌آمیز و خطرناک برای جهان از دیگر روش‌های ایران‌هراسی است.

7. القای مستقيم و غيرمستقيم:

سردمداران غربی با حمایت رسانه‌های بی‌شمار خود سعی کردند ایران را به عنوان کانون شرارت در جهان و کشوری که به دنبال استیلا بر منطقه است، معرفی نمایند.

نتیجه‌گیری

پس از بیداری ملت‌های مسلمان در قرن گذشته در مقابل زورگویان و استعمارگران، نظام سلطه با ایجاد مثلث هراس، سعی در منزوی کردن مسلمانان و تضعیف جبهه اسلامی داشت. پس از انقلاب اسلامی و با اوج‌گیری بیداری اسلامی، مثلث هراس هم به شکل جدی‌تری از سوی نظام سلطه دنبال شد. پس از حادثه 11 سپتامبر، دولت جرج بوش رسماً از جنگ صلیبی علیه مسلمانان سخن گفت و «اسلام‌هراسی» بیش از هر زمان دیگری موردنیاز نومحافظه‌کاران کاخ سفید قرار گرفت. اما در کنار اسلام‌هراسی، شیعه‌هراسی و ایران‌هراسی نیز به عنوان بخشی از همین پروژه به منظور ایجاد شکاف میان مسلمانان پیگیری شد. البته چنین طرح‌هایی بدون مجریان منطقه‌ای که شامل رؤسای کشورهای عرب هم‌پیمان آمریکا می‌باشد، موفقیتی ندارد و باید اهداف آمریکا در قالب مصلحت قوم عرب یا امور دیگری که به ذائقه اعراب سازگار باشد، ترجمه شود. اما در این میان، جمهوری اسلامی با موضعی هوشمندانه در جهت اتحاد امت اسلامی، سعی در حفظ بیداری اسلامی و به ثمر رسیدن این نهال دارد:

«اكنون هجده سال است كه نفس مسموم طراحان سياسى استكبار، پيوسته دميده مى‌شود تا همسايگان ما در خليج فارس را از ايران اسلامى كه پرچم اتحاد و برادرى در دست دارد، بترساند! من اعلام مى‌كنم كه هيچ خطرى از سوى ايران اسلامى، هيچ كشور اسلامى را تهديد نمى‌كند. ايران اسلامى به بركت زندگى در سايه‌ى مبارك احكام قرآن، امروز از هميشه بيشتر مشتاق اتحاد و عزت و اقتدار جهان اسلام است.» (1)

پایان

این مقاله را می‌توانید در استوا هم ببینید.

پاورقی:

1. بيانات رهبر معظم انقلاب در مراسم گشايش هشتمين اجلاس سران كشورهاى اسلامى 18/9/1376

منابع:

1. سامانه جستار http://farsi.khamenei.ir/keyword-index

2. رضا سراج؛ چرایی اتخاذ راهبرد ایران‌هراسی؛ نشریه موعود؛ شماره 105

3. روزبه راستگو؛ ایران‌هراسی و نظامی‌گری عربی؛ تهران امروز 26/9/1388

4. محمدکاظم جعفری؛ نگاهی به پروژه ایران‌هراسی در طرح خاورمیانه جدید آمریکا؛ خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران؛ 4/5/1385

5. علی قاسمی - حسین بابایی؛ پروژه ایران‌هراسی؛

6. عبدالله بیچرانلو، بازنمایی اسلام و ایران در رسانه‌های غرب؛ فصلنامه رسانه؛ شماره 77

یا اول و یا آخر...

2010-12-03T00:06:00.001+03:30

اربابی به همراه غلامش از کنار مسجدی عبور می‌کردند. غلام از ارباب رخصت خواست تا در مسجد، نماز خود را به جا آورد.

مدتی گذشت و از غلام خبری نشد. ارباب سر خود را داخل مسجد برد و گفت: «کجایی؟» غلام جواب داد: «نمی‌گذارد من از مسجد بیرون بیایم.»

ارباب پرسید: «چه کسی؟» و غلام جواب داد: «همان کسی که نمی‌گذارد تو به مسجد داخل شوی!»